LIVRE VI, PIECES JUSTIFICATIVES, I

mandare non vellent; petilionem tamen meam esse, ut mihi scripto testimoniiim dent : si id occultô facerem, me per id non contra Deum egisse, et quôd ipsi etiam id pro matrimonio habere et cum tempore \iani inquirere velint, qiiomodô res hœc publicanda in mundum, et quâ ratione persona quam ducturus sum, non pro inhoneslâ, sed etiam pro honestà habenda sit. Considerare enim possent, quôd allas personae quam ducturus sum graviter accideret,si illa pro tali habenda esset, quae non christianè vel inhonestè ageret. Postquam etiam nihil oecultum remanet, si constanter ita permanerem, et communis Ecclesia nesciret quomodô huic personœ cohabitarem, utique hœc quoque tractu teraporis scandalum causaret.

XIII. Item non metuant quôd proptereà, etsi aliam uxorem acciperem, meam modernam uxorem malè traclare, nec cum eâ dormire, vel minorem amicitiam ei exhibere velim, quàm anteà feci : sed me velle in hoc casu crucem portare, et eidem omne bonum prœstare, neque ab eâdem abstinere. Volo etiam filios quos ex prima uxore suscepi, principes regionis relinquere, et reliquis aliis honestis rébus prospicere : esse proindè adhuc semel petilionem meam, ut per Deum in hoc mihi consulant, et me juvent in ils rébus quœ non sunt contra Deum, ut bilan animo vivere et mori, atque evangelicas causas omnes eô liberiijs et magis christianè suscipere possim. Nam quidquid me jusserint quod christianum et rectum sit, sive monastei^iorum bona, seu alla concernât, ibi me promptum reperient.

XIV. Vellem quoque et desidero non plures quàm tantùm unam uxorem ad istam modernam uxorem meam. Item ad mundum vel mundanum fructum hâc in re non nimis attendendum est ; sed magis Deus respiciendus, et quod hîc praecipit, prohibet et liberum relinquit. Nam imperator et mundus me et quemcumque permittent, ut publiée meretrices retineamus ; sed plures quàm unam uxorem non facile concesserint. Quod Deus permittit, hoc ipsi prohibent : quod Deus prohibet, hoc dissimulant, et videtur mihi sicut matrimonium sacerdotum. Nam sacerdotibus nullas uxores concedunt, et meretricesretinereipsis permittunt. Item ecclesiastici nobis adeô infensi sunt, ut propter hune articulum quo plures christianis uxores permitteremus , nec plus nec minîis nobis facturi sint.

XV. Item Philippo et Luthero poslmodùm indicabit, si apud illos, prœter omnem tamen opinionem meam, de illis nullam opem inveniam* tùm me varias cogitationes habere in animo : quôd velim apud Ca^sarem pro bàc re instare per mediatores, etsi multis mihi pecuniis constaret, quod Cffisar absque Pontificis dispcnsatione non faceret; quamvis etiam Pontificum dispensationem omninô nihili faciam . verùm Cœsaris permissio mihi omninô non esset contemnenda; Cœsaris permissionem omninô non curarem, nisi scirem quôd propositi mei rationcm coràm

Deo luibeicm, et cerliiis csset Deuin id pcrmisisse quùm prohibuisse. XVI. Verùm nihilominùs ex huinano nietu, si apud hanc partem nullum solaliuin invcnire posscni, Ca^sarcum consensiim obtinerc uli insinuaUmi est, non ossct contemnendinn. Nani apud me judicabain si aliquibusCa^sarcis consiliariis egicgias pecuni;« suniinas donarcin, me omnia ab ipsis imitetraUirum ; scd pra'lercà limebam, quamvis propter nullam rem in terra ab cvangelio deficere , vel cum divinâ ope me permittere veliminduci ad aliquid quod evangelica; causœ contrarium esse posset; neCiPsareani tamen me in aliissœcularibus negotiis ita ulerentur et ol)ligarent, ut isli causa; et parti non foret utile : esse idcircù adhuc petitionem meam, ut me aliàs juvent^ ne cogar rem in iis locis quœrere, ubi id non libenter facio, et quôd millies libentiùs ipsorum permissioni.

CONSULTATIO LUTHERI