DISSERTATIO

Quœris a me , .V. , quid sentiaiii de suinmorura Pontificum auctoritate. Prœsto est responsum. Ea, quara aniplector sententia, itain inedio posita est, ut non desperem Transalpinos vestros nostrosque Cisalpines doctores, eo temperamento eonciliari posse; neque taiiien spero eriticos in eam sententiam descensuros esse :sobrie sapere noliint; temperata quœque aspernantur. Nihil est abnornie ac devium, quod iilis non arrideat. Nihil est arduum, quod tueri non audeant. Hos sane plus quam hœreticoruni seetas Ecclesiœ nietuo ; siquidem catholico nominepeisonati, intra septa Ecclesia^ impunegrassantur. Hos saepe numéro audivi dicentes, Romani gentilis imperii caput in causa fuisse, cur romani pontifices ehristianae reipublicae primatum affectaverint, et credulum vulgus superstitioso cultu accepisse, quasi Christi institutura, ambitiosam banc tanti fastigii invasionem. Hos ad meliorem frugem revocare quivis alius speret ; certe non ego. Eos tantum hic compellare sat erit, qui pacis et unitatis amantes, fatenturapostolicamsedem ex institutione Christi aeternum Ecclesiae catholicœ fere fundamentum , caput atque centrum .