AUCTORITATE. CAP. XLV

tiquam cogendi Romani, ut aiebant, concilii morem nunquam oblitterassent ! Siimil atque de fide disoeptabatur, ex Italia aliisque fmitiinis regionibus convocabantur episcopi. Ita noiidum in mentenicujusqiiam liominiini venerat, an caputseorsim a corpore, vel corpus seorsini a capite qiiidqiiani delinire posset. Conciliiini illud Roniaiiuni, \icinis potissimuni Italiaî episcopis constans , ecclesiarum traditioninisecumadvectamdeclarabat. Fratres sententiaiiidicentesaPetroeonlirmabantur. Hocconcilium universaleni Ecclesiani optime repraesentabat; siqtiidcMi capite et membris constare videbatur. Tum caput membris, tum membra capiti quidquam invider^', aut a se mtituo suspicari, adhuc insolitum crat. At vero si postea cogebantur œcumenicœ synodi , cogebantur quidem non ut traditia incerta eliquaretur, sed taiitummodo ut obstruerentur ora novatorum, cttantoconspirantium antistitum speclaculo, indociles animijugum faciiius ferrent. Ita jam vidimus Geiasium , Jlartinum primum , Agaibonem, aliosque pontiliees in Romano concilio fldoi dogma delinientes , ut postea legati hane compendiosam definitionem ad générale concilium proferient, ut certa atque immulabi/ia décréta. Quiil autem aptius est ad conciliandam docilitatem popidorum, quam splendidlssima capitis corporisque pastoralis concordia, quœ in concilio Romano jam piîclucebat? Quid decentius, quam ut corpus una cum capite individuum , per os ipsius capitis loquatur? Quid veropericuli metuendum est in retinendo iioc nioreantiquissimo, quandoquidem ex promissis plane constat caput atque membra pastoralis ordinis nunquam dissensura esse circa lidem.' Vbicumquejueritcaclaver, ait Hieronymus', illuc comjregabuntur aquilœ. Fides, quae in sede Pétri nunquam defectura estj inuniversitateepiscoporum ex eadem promissione nunquam deficiet. Hœc ipsadoctrina, quam apostolica sedes usqtie ad consummationem sœculi omnibus diebus assertura est, hiTC eadem ipsissima conciamabituramultitudineepiscoporum, sive omnes una in concilio congregati, sive singuli seorsim sententiam dicant. Hoc promissis liquet. Quare ergo trepidarent homines, duni Cbristusait : KoLiTE TiJiEEE. Cœlum et terra transibunt, verba autcin promissionis, tum capiti , tum corpori facta, nunquam prxteribunt 1

Iterum atque iterum quaero quid sitde dissensione ullaincogendoRomanoconcilio metuendum. Fateor quidem maximum imminere periculum ex nationalibus conciliis,quae omni infallibilitatis promissione carent , qua; forsan minus universae quam suae pri-

■ Vid supra.

vatae traditionis gnara erunt ac studiosa , et quas suis regibus aliquandoobsequicoguntur. Tsibil autem est simile metuendum a Romano concilio , cui Papa praeest. Hinc certiores fièrent omnes episcopi quanti pontifexeosfaciat : unde ipsipontifici multo devinctiores essent. Singuli singularum gontiuin episcopi singula a suis fratribus jam sancita libentius amplecterentur. Apostolica autem sedes, utpote centrum traditionis, quae ex centro ad extrema, et ab extremis ad centrum, veluti sanguis incorpore humano, nunquam non finit atque refluit, ignorare nunquam potest quaenam sit plerarumque ecclesiarum traditio. .Sicaposlolica sedes traditionisunivers;e gnara tutosemperprocedit. Romanum vero concilium constaret episcopis Italiœ, quisediapostolicae sunt addictissimi. Neque vero dubitandum est quin Germania, quin Hungaria, quin Polonia, quinHispania, continuo ratum facerent quidquid juxta traditionem suam a sede apostolica cum Romano concilio decerneretur. Quid tum Gallia? Dissentietne.' Absit ut tantuju facinus ex catliolicissima ecclesia unquam metuerim :sinud atque constabit de definitione facta a capite , quam pleraque membra ultro et certatim secutafuerint, Gallicani antistites alacri studio obsequentur. Quod si reluctetur aliqua privataecclesia. velit, nolit, inaliarum sententiam des. censura est, nimirum ne sola et scbismatica vi deatur.

Quantum vero Eeclesiae catholicae impendeat incommodum nemo non videt, dum œmulatio, suspicio et contentio grassans caput atque membra, totum Eeclesiae corpus divexat. Kunc episcopi nihil sibipraesidiisperandum, nihil pêne metuendum vident ex sede apostolica. Eorum quippe sors ex solo regura nutu omnino pendet. Spiritualis jurisdictio prostrata jacet ; nihil est , si sola peccata clam confessario dicta exceperis , de quo laici magistratus ex nomine Régis non judicent, et Eeclesiae judicia non vilipendant. Frequens vero ac jugis ille reeursus ad sedem apostolicam, quo singuli episcopi, singulis tum fidei, tum morum quaestionibus, Petrum adiré et consulere consueverant, ita jam inolevit, ut vix supersit mirabilis hujus disciplinée vestigium. Quantum ad rem ipsam, regesad nutum omnia regunt et ordinant. Sedes vero apostolica, inani tantum forma et raro eompellatur. Nomen est , quod ingens aliquid sonat, et suspicitur ut magni nominis umbra. Neque certe quid possit haec sedes, jam usu norunt, nisi dum efllagitant a canonum disciplina dispensari. Unde ipsi laici culpant , et ludibrio vertunt hanc prœcelsam auctoritatem , quana non adeunt, nisi ut suo conuuodo inserviat. Hinc contigit ut materna et amabilis haec auctoritas in-

DE SUMMI PONTIFICIS

viiliainconcitaverit. ninedeflendahœccoiitroversia qMœjani a treocntis aniiisCisalpiiios et Transalpinos veluli aliciios fecit.