Cf. Prol., n
15. Quoique la mort d'Eschyle soit racontée ailleurs, notamment chez Valère Maxime (IX, 12, 2) et chez Ravisius Textor, qui transcrit son texte {Officina, éd. de 1541, t. I, p. 137), R. semble ici se souvenir plus précisément d'Erasme, Adages, II, 9, 77 : Non coniingat servari. « Huic (aquilae) ingenium est tcstitudines raptas frangere e sublimi jaciendo. Atque hac sorte ait Aeschylum poetam interiisse cum praedictum esset eiim ruina inferitiirum : isque quo caveret, eum diem sub dio perseverasset.
Nam aquila decepta splendore capitis calvicio renidentis ad solem, dum saxum esse putat, testitudinem iUisit, ut fractae carnibus vesceretur ». L'anecdote était bien connue : voir l'allusion de Du Bellay à la « tortue homicide » (éd. Chamard, IV, 106). (S.)