LIVRE IL
On se tait , on attend dans un profond silence. Alors, environné d'une assemblée immense, De la couche élevée où siège le héros, 11 s'adresse à Didon, et commence en ces mots :
Reine! de ce grand jour faut-il troubler les charmes,
Spumantcra pateram, et pleno se prolnit auro.
Post alii proceres. Cithara ciinitus lopas
Personat aurata, docuit quae maxumus Atlas.
Hic canit errantera lunam, solisqiie labores;
Unde homlDum genus, et peciules; unde iniber, et in-nes ;
Arctiirum, pluviasquc Ilyadas , gciuinosque Triones;
Quid tantum Oceano propcrent se tingcre soles
75o Hiberni, vel quœ tardis mora noctibus obstet. Ingerainant plausu Tyrii , Troesque scquuntur.
Nec non et vario noctera sermone trahebat Infeiix Dido, longuraque bibebat amorem, Multa super Priamo rogitans , super Hectore multa : INunc , quibus Aurorîe venissct filius arruis; Nunc, quales Diomedis equi : nunc, quantus Achilles. « Inimo age, et a prima, die, hospes, origine nobis Insidias , inquit, Danaum, casusque tuoruni, Errorcsque tuos; nam te jam septima portât
"•^ Omnibus errantem terris et fluctibus aestas. »