‹ Pathologie mentale des rois de FranceChapitre 73 sur 183 · Antécédents pathologiques. Pas de renseignements · texte numérisé non relu

Antécédents pathologiques. Pas de renseignements

3. Mort. Brunon mourut à Reims (10-11 octobre 965), après cinq jours de maladie, au cours d'un voyage qu'il avait fait à Compiègnepour réconcilier ses neveux. Il conserva jusqu'au dernier moment toute la plénitude de ses facultés, faisant preuve de grand calme et de résignation K

4. Etat psychique. Widukind, lib. II, 36 : « lunior vero fratrum domnus Brun magnus erat ingenio, magnus scientia et omni virtute ac industria. Quem cum rex prefecisset genti indomitae Lothariorum, regionem a latronibus purgavit et in tantum disciplina legali inslruxit, ut summa ratio summaque pax illis in partibus locum tenerent. » — Id. ibid. 38 : « Ipse enim eratvir magnae prudentiae ac industriae. » — Voir aussi Ruotger, p. 5, 8 et 9.

Sur la valeur politique de cet oncle d'Hugues Capet cf. Pfeiffer, Ilist. Krit. Beitràge zur Geschichte Bruns /, 1870 et Diimmler, /. c, p. 397-399. — Lot, Derniers Carolingiens, p. 19 et surtout p. 51, a très bien montré l'importance du rôle de médiateur joué par Brunon depuis la mort de son beau-frère Hugues le Grand, entre les deux familles rivales auxquelles Brunon était allié au même degré.

D. Gerberge. Née postérieurement à 912 et antérieurement à 919 (Waitz, Jahrbûcher p. 114, 3^ édit. 1885), —

1. Ruotgeri Vita Brunonis éd. Pertz, 1874, p. 43-47 : « Et mox in occidente Compendium adiit, ut ibidem nepotes suos ab invicem dissidentes ad concordiam revocaret, in fide et gratia stabiliret, aecclesiae religionem, régi honorem, et quae sua essent dictante aequitatis ratione, annuente Domino, singulis confirmaret. Eo intentus negotio infirmari coepit ; et sic Remensium civitate gravi corporis molestia detentus, quinto demum die postquam invasit, aegritudo eum praevenit. Quibus diebus in itinere non minus quam in hospitio, lectione assidua, nullo pêne alio cibo refocilatus est. Intcrrogalus autem familiariter ab episcopo Wicfrido, ut ipse tcstis est, cuius morbi gravedine urgeretur, non morbum set dissolulionem sui cor-

épouse (929) Gislehcrt duc de Lorraine, puis (939) le roi de France Louis IV d'Outremer. — f 969.

Page 1