Antécédents pathologiques. Pas de renseignements
3. Mort, Brunon mourut à Reims (10-11 octobre 965), après cinq jours de maladie, au cours d'un voyage qu'il avait fait à Gompiègne pour réconcilier ses neveux. Il conserva jusqu'au dernier moment toute la plénitude de ses facultés, faisant preuve de grand calme et de résignation ^
4. État psychique. Widukind, lib. II, 36 : « lunior vero fratrum domnus Brun magnus erat ingenio, magnus scientia et omni virtute ac industria. Quem cum rex prefecisset genti indomitae Lothariorum, regionem a latronibus purgavit et in tantum disciplina legali instruxit, ut summa ratio summaque pax illis in partibus locum tenerent. » — Id. ibid. 38 : « Ipse enim eratvir magnae prudentiae ac industriae. » — Voir aussi Ruotger, p. 5, 8 et 9.
Sur la valeur politique de cet oncle d'Hugues Capet cf. Pfeiffer, Hist, Krit. Beitrâge zur Geschichte Bruns /, 1870 et Dûmmler, /. c, p. 397-399. — Lot, Derniers Carolingiens, p. 19 et surtout p. 51, a très bien montré l'importance du rôle de médiateur joué par Brunon depuis la mort de son beau-frère Hugues le Grand, entre les deux familles rivales auxquelles Brunon était allié au môme degré.
D. Gerberge. Née postérieurement à 912 et antérieurement à 919 (Waitz, Jahrbûcher p. 114, 3« édit. 1885), —
i. Ruotgeri Vita, Brunonis éd. Pertz, 1874, p. 43-47 : « Et mox in occidente Compendium adiit, ut ibidem nepotes suos ab invicem dissidentes ad concordiam rovocaret, in fide et gratia stabiliret, aecciesiae religionem, régi honorem, et quae sua essent dictante aequitatis ratione, annuente Domino, singulis confirmarct. Eo intentus negotio infirmari coepit ; et sic Remensium civitate gravi corporis molestia detentus, quinto demum die postquam invasit, aegritudo eum praevenit. Quibus diebus in itinere non minus quam in hospitio, lectione assidua, nuUo pêne alio cibo refocilatus est. Interrogatus autem familiariter ab episcopo Wicfrido, ut ipse testis est, cuius morbi gravedine urgeretur, non morbum set dissolutionem sui cor-
épouse (929) Gislebcrt duc de Lorraine, puis (939) le roi de France Louis IV d'Outremer. — f 969.