HENRI
La Chron. ms. des Rois de France du xv« ou du xiv» siècle dit en parlant d'Eudes qu'il « mourut en enfance » (HF. X, 315).
A la table analytique, on a traduit : obit in pueritia. Le fait qu'il a commandé en chef Tarmée française à la bataille <ie Mortemer en 1054 prouve que le passage ci-dessus ne peut être interprété au sens de mort en bas âge. Sa lâcheté à la bataille de Mortemer, livrée contre le duc Guillaume le Conquérant en 1054, nous est révélée par Guillaume de Jumièges, Historia Normannorum^ lib. VII, cap. 24, ann. 1254
noD habebat propria, inhiabat subripere aliéna, rapiniset depraedationibus operam impendens. Unde factum est die quadam, ut valida manu militum collecta, Soliacensiuxn [Sully] sibique contiguorum agros depraedatum iret. Inde rcvertens onustusspoliis et pracdô, coutigit ut etiam quorumdam pauperum Patris Bencdicti res cepisset. Divertens vero in quoddam rus ejusdem Patris, Gcrminiacus vocabulo, mansionem violentam ibidem accepit, contradiccntibus sibi •ejusdem ruris oflicialibus, et referentibus quam severe ulcisceretur Omnipotens violatores illius loci, mcrilis Patris Bencdicti. Qui floc- -cipendens eorum dicta, praecepit circa Ecclesiam, in honore Salvatoris mundi ibidem dicatam, rapinas includi pauperum. Siquidem habebat eadem Ecclesia coemeterium valli munimine circumdatum. Porro famulis jam dicti Patris ab eo sibi subrepta repetentibus, animo obfirmatus nihil reddere voluit penitus, insuper comminatus est eos verberibus ut tacerent afliciendos : erat enim nimiae ferocitatis •et extollentiae. Igitur pracpnrari amplum sibi suisquc de rébus pauperum jubet convivium. Gumque deesset cera unde deberent fieri luminaria epulaturis necessaria, interrogat utrum in Ecclesia illa can- •delae haberentur. Gui cum responsum esset nihil cerae illic haberi praeter Paschalem cereum, in honorcmvidelicct Dominicae Resurrectionis a Parrochialibus solemni oblatum more, jubet eum propere afTerri, et exinde candelas copiose suppcditari, non veritus injuriam Salvatoris, cui santificata erantcereuset Ecclesia. Proinde vino diversisque ciborum ferculis cum suis accurate refectus, sa nus et incotlumis, post morose protractas in vanum sermonem vigilias, dormitum vadit : et dum levi soporc quiescens, aliquas noctis pertransisset horas, subita incommoditatis angustia pcrturbatus, inclamat suos, quibus circumsistentibus, indicat se mortifera invalitudine detineri. Itaque per reliquum ejus noctis, eadem ingravescente molestia, in eo loco mansit. Facto autem mane, recognosccns manifeste Patris Benedicli res neminem quam vis generoso concretum sanguine impunc temerare posse ; quo valuit modo equum ascendens, recessit; et eodcm invaïescente morbo, diem ultimum •clausit. »
(HF.XI,47) : « Odosignifer Francorum lurpiier fugatus est, » — Guillaume de Malmesbury, De Gestis regum Angloruniy éd. Stubbs, t. II, p. 290 (il écrivait au xii'' s.) : « [Odo] terga nudavit, omen fugae prismus auspicatus ». — De môme Orderic Vital, lib. VU, ann. 1054 (III, 160) : « Odonem vero et Radulfum comitem de Monte-ûesiderii, pluribus peremptis, fugaverunt. »
3*» Robert, duc de Bourgogne, 7 1076. — Tue, dans un accès de colère, son beau-père Dalmace, comte de Semur (« Defuncto autem pâtre suo, quem Dux Burgundiae, gêner ejus, propria manu peremerat... » Hildeberti Vita S. HugoniSy cap II, 9. Migne, Patrologie latine, t. CLIX, p. 921); — répudie sa femme Hélie de Semur pour vivre (au dire d'Hildebert du Mans, archevêque de Tours) dans des liens incestueux. « Sa mort (dit E. Petit, Ilist, des ducs de Bourgogne, 1, 165, répétant ici une simple affirmation de D. Plancher) répondit à ce genre de vie, puisqu'il mourut (à soixante-huit ans) d'un accident honteux et tragique, sur lequel on n'a aucun détail. )> L'absence de preuves à Tappui de l'assertion de D. Plancher frappe celle-ci de nullité au point de vue historique, a fortiori au point de vue clinique ; — excommunié à propos du vol d'une vache par ses hommes d'armes (Garnier, Chartes Bourguignonnes, t. I, p. 28-29).
4o Adèle, mariée (1027) à Richard III duc de Normandie.
Veuve en 1027. Remariée (1028) à Baudoin comte de Lille.
Veuve de Baudoin en 1067, elle fonde le monastère de Messinez près d'Ypres et y meurt en 1079, non sans avoir visité Rome en habit de veuve. .
Genealogia comitwn Flandrensium (Martène, t. III, Anecdot. col. 380, num. 5) : « Venerabilis autem comitissa, scilicet Adela, nocte et die orationibus instabat : unde et apud Messinas Sanctimonialium feminarum construxit cœnobium, et in lectica duobus equis portabili, et propter ventoset pluvias ne vel ab eis a meditatione sancta impediretur, decenter concamerata, usque Romam Aposlolorum et aliorum Sanctorum patrocinia requisivit : et a Domino Papa veste viduitalis benedictioneque percepta, Flandrias repetivit, et apud Messinas novissima tuba excitanda in Christi pace obdormivit. »