Fere manque à l'édition

4. Peut-être quelques lettres Ad J^^., recueillies par un certain Nie. da Muglio, et signalées par Sabbadini, Rcuâic. dclV ht. loiiih., 1906, p. 387.

sitiens inopi riuulo, quibus poteram communibus me solabar... Fuit mihi pene ab infantia magister, qui me primas litteras doceret... Hune talem homunculum pater meus dum uixit liberaliter satis adiuuit ; inuaserat enim eum pauperies ac senectus, comités importuna e ac difficiles. Post obitum patris omnem in me spem posuerat ; ego autem impar licet, me illi tamen et fide et obsequio obligatum sentiens, aderam omni ope qua poteram, ut déficiente pecuniae, quod crebrum erat, egestatem suam apud amicos nunc fideiussione, nunc precibus, apud faeneratorem uero pignoribus subleuarem^ Milies in hune usum libros êtres alias asportauit et retulit, donec fidem expulit paupertas. Grauiore siquidem pressus inopia, duo illa Ciceronis uolumina, unum patris, alterum amici, librosque alios me tradente abstulit, praetendens necessarios sibi in opère suo quodam... Quid te ad uesperam uerbis traho ? Cum inciperet suspecta esse dilatio, quod non egestati sed studio concessi libri erant, coepi altius exquirere quid de eis actum esset et, ut pigneratos comperi, pênes quem essent indicari mihi petii, ut facultas fieret luendi eos. llle, et pudoris plenus etlacrimarum, negauit se id esse facturum, quod turpe nimis esset sibi, si^ quod ipse deberet alter faceret, expectarem paululum, quod suum erat cito se facturum. Obtuli in hanc rem pecuniae quantum uellet et hoc respuit, orans ne sibi hanc infamiam inurerem. Ego etsi nihil dicto fiderem, nolens tamen quem amabam contristari, subticui. Ipse intérim paupertate pulsus in Tusciam iuit, unde sibi erat origo, me tune ad fontem Sorgiae mea Transalpina in solitudine latitante, ut solebam, nec prius eum abiisse quam obiisse cognoui, oratus a ciuibus suis, qui ad isepulturam illum sero quidem laureatum tulerant, ut memoriae eius honorificum aliqaod epigramma componerem. Nec deinceps ulla unquam diligentia uel minimum amissi Ciceronis indicium?, nam de alîis non curassem, inuenire quiui. Ita simul et libros perdidi et magistrum...4.

Ce document paraît extrêmement concluant et l'histoire du dépositaire infidèle, joliment racontée par Pétrarque, est justement attribuée à son maître de Carpentras, Convenevole de Prato K Le témoignage du poète a été accepté sans