Sen. XII, I (Op. 900). Mais il y met aussi Hésiode
îierissime scriptum sit optimus senator, optimus orator, optimus imperator, tandem lundis ad ciimidiim iUiid est additum, sine aemulo, sine sifie exempJo siii temporis agricoJa. Qiiem piideret igitur ciim Catone terrain colère...? qiiis sollicitare atque hortari houes erubesceret, quos in sulcum urgeret illa uox, qiiae tôt magnos exercitiis in praeliitm accendisset, toi ancipites causas disertissime perorasset ? qiiis rastriun atque aratnwi fastidiret, quod iUa triumphalis ac philo sophica maniis attingeret^ qiiae insignes de tôt hostihns uictorias peperisset, tôt de rébus optimis praeclaros libros scripsisset, siuead philosophiam, siue ad historiam, sine ad nsiun iiitae spectantibus, qiiales sunt quos de hoc ipso quod nunc loqiiimur scripsit ? Primus eqtndem colendi arui pr accepta in formam artis ac in litteras redegit, secuiiqiie illiim midti alii, quorum quidam hiimile illud ac depressum artificium 7wbilissimis atque altissimis iiersibus extulerunt \ A défaut d'une citation directe, qui eût été difficile à prendre, il est vrai, dans l'ouvrage tout technique de Caton, le lecteur jugera si ce passage peut indiquer que notre poète l'avait au moins rencontré ^
Pétrarque avait- trouvé dans les auteurs anciens, et notamment chez ceux qui lui inspiraient le plus de confiance, Cicéron et S. Augustin, une telle estime de Varron, qu'il s'était habitué à le considérer comme un des plus grands esprits de l'Antiquité, un des écrivains dont la perte était le plus regrettable et dont il fallait recueillir et répandre les fragments. De là les citations assez nombreuses qui sont dans ses ouvrages et qu'il tire, généralement sans l'indiquer, de sources identiques à celles qui nous ser\^ent encore aujourd'hui à reconstituer par la pensée la grande œuvre