PIÈCES JUSTIFICATIVES

ne)

Θεὲ παγγενέτορ᾽,πανυπέρτατε, ἔξοχε, παμµέγιστε βασιλεῦ, ὕψιστε, πανοίκτιρµον᾽, φιλανθρωπότατε µόνε χαὶ συµπαθέστατε, ὡς ἀνεξιχνίαστον, ὡς ἀνεξερεύνητον xai ᾱφατον [τὸ'] τῆς σῆς ἀγαθότητος πέλαγος, ἡ ἄπειρος φιλανθρωπία. Δέομαι οὖν σον, βασιλεῦ οὐράνιε, ἡ αὐτοαγαθότης, ἡ αὐτοαλήθεια, À ὄντως ὀντότης, À τῶν ὄνγτων ζωὴ, χάβισαί μοι τὴν ἡμέραν τήνδε, καὶ δὴ καὶ μῆνα, χαὶ ένιαυτὸν, ἐφ᾽ ᾧ νῦν βέθηχα, ἀσκανδάλιστον, ἄνοσον, ἀναμάρσητον, ὑγιᾶ, εὐένδεχ τον , xai δοίης μοι καὶ τὸ λοιπὸν τοῦ ἐμοῦ * βίου εὖ τε καὶ ὥς σοι φίλον “διαπερᾶναι. Διέγειpov ΄ πρὸς ὑπόμνησιν καὶ τέλείωσιν ὧν δεῖ, καὶ ἀποτρο-

ι. Ιαθὰ. ex codice Atheniensi, fol. 66, r.

2. Cod. καγγένετορ, retracto accentu contra grammaticorum regulam atque ipsius Plethonis usum in αὐτοπάτὸρ, αὐτοχράτορ, et ipso παγγενέτορ, hymn. 1 et 21.