Ex ipso libri fine

3. Ined. ex codice manuscripto bibliothecæ Parisiensis, ne 1289, fol. 12. In codice post titulum altera manu additum est nomen Γεώργιος, et hæc est epistola ad Marcum Ephesi episcopum, de qua nos aliquid in præfatione ad hoc volumen.

APPEND. IV. 289 καὶ παρ ἀκροκταῖς οὐδὲν αὐτῶν διαφέρουσιν, σοῦ τὰ σαυτοῦ µόνον καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ πράττοντος, χαὶ τῶν ἡμετέρων παιγνίων πάλαι κατεγνωχότος. Οὔτε τὸν σὐφὸν ἐκεῖνον ἐθουλήθην χολούειν : ἐμοὶ γὰρ οὐδείς ποτε τῶν ἀγαθῶν ἐγγέγονε φθόνοξ: ἀλλὰ µέμφομαι μὲν ἐμαυτῷ, ἐπειδὰν αἰσθάνωμα, πυλλαχῆ τοῦ πρέποντος ἁμαρτάνων' ἀλγῶ δὲ λίαν ὑπὲρ τῆς τῶν ὁμοίων ἀθελτησίας. οἷς À’ ἂν ἀρετήν τινα συνειδῶ, γαίρω, Θεὸς οἶδεν, ὡς αὐτὸς ἂν ' καὶ ταύτη οἰκοδομούμενος”. Οὐλὲ τῷ Γεμιστῷ τοίνὺν ἠνώγλησ᾽ ἄν ποτε, μὴ τοῦ συνειδότος ἔνδοθεν épeθίζοντος. Οἶσθα ὃ ὅπως περί γε τὰ τοιαῦτα χρὴ διαχεῖσθαι, εἰ μὴ τὴν Ἀναξαγόρου μέλλοιμεν ὑφίστασθαι σύγχυσιν. Καΐτοι τιγὲς αὐτὸν μὲν εὐσεθεῖν φασιν ἐν τῇ περὶ τοῦ Θεοῦ δόξη, xai pire διδάσκειν μήτε συγγράpeu νοµοθεσίαν τινᾶ καινυτέραν, ἐν n τὰ ἡμέτερα διασύρεται, ἀλλ᾽ ἡμᾶς ὑπὸ βασχανίας αὐτῷ τοιαύτην φήμην ἐγείρειν' οὓς ὁ χρόνος ἐλέγζει λίαν ἁπατωμένους. Ἄλλως δὲ χρήσιμος ὁ ἀνὴρ, καὶ τῇ μὲν εὐγενεστάτη τῷ Ἰένει ἡμῶν φωνῇ οὐδενὸς ἂν ἠττηθείη, ἧς καὶ Κιχέρωνα καὶ πολλοὺς ἄλληυς ἐκ τῆς ὑπερορίας ἴσμεν Ἀθήνῃσιν ἐπιμεληθέντας ' χαΐτοι, τῆς ἐγχωρίου Μούσης ἐμπεπλησμέvos, πάνυ τι καλὸν ἄδειν ἠπίσταντο. Πολλὰ δὲ τῆς ἄλλης σοφίας ἔχει συνειλοχώς. Ἠθῶν δὲ ἕνεχα χἂν γένοιτο τοῖς νεωτέροις παράδειγµα, οἷς ἀρετῆς τι μέλει γνησίως. Οἶσθα τὸν ἄνδρα πλέον ἐμοῦ. Διὰ ταῦτα τοίνυν ἀπεσχόμην ἂν αὐτοῦ καὶ ὦν κατ) Ἀριστοτέλους συγγέγραφεν. Ἄλλως τε οὐδὲ σφόδρα ἐπαινετόν ἐστι

1. Cod. ὢν pro av. | 2. Incerta vox et, si vera est, sumenda ecclesiastico sensu ædificandi, id est, exemplis bonis informandi.

τοὺς ἑκάστου χυλοὺς ἐλέγγειν' ἀλλὰ δεῖ μᾶλλον ἄποὸ , 4 9 =. \ » , ὰ » / ειχνύειν τὰ ἀληθη' καὶ τοῖς ἐπιδείχνυσθαι βουλοιένοις α L 2 ἡ Φιλοσοφία µυρίας ὕλας προθάλλεται, ἐν αἷς ἔστιν εὖδοχιμεῖν μετὰ τοῦ μηδενὶ προσκραύειν τῶν φίλων. Ἐγὼ δὲ ἑχών ποτε λυπεῖν οὐδένα ποὐήρηµαι. Ei δὲ διαλεκτιχῆς μεθόδου ἥκιστα πάντων αὐτῷ µέτεστιν, à δἠ καὶ τῆς πλάνης αἴτιον αὐτῷ καὶ πολλοῖς ἄλλοις ἐγένετο, ἄλλα τούτων ἐκ πολλοῦ Ὑγρόνου σπάνις ἐν ταῖς τῆδε διατριθαῖς γενοµένη καὶ ἄγνοια, οὐχ αὐτοῦ μᾶλλον à χοινόν ἐστι͵ τοῦ Ὑένους ἁῤῥώστημα, Διὸ χαὶ πρὸς τὴν θήραν τῆς ἀληθείας ἄνευ τοῦ μόνου πρὸς αὐτὴν ὀργάνο. χωροῦντες, ἀγνοίας μεστοὶ χαὶ πλάνης εἰχότως ἄναχωροῦσιν. Ἀλχ' ἔλαθον ἐμαυτὸν, πρὸς ὃν οὐ γρ, παραι- , r a 4 2,4 ἷὸ / τούµενος. Τις γάρ σου βέλτιον τὴν ἐμὴν οἷδε προαιρεσιν; Οἶμαι δὲ τοὺς ἐμοὺς Ὑηωνέας, OÙ µοι πάντα συν- Ν ΄ ù ο ñ 9 , 9 -- ε \ ἤδεσαν, διδαχθΏναι ἂν αὐτήν ποτε παρὰ σοῦ. Ὡς γὰρ ἐκεῖνοι τῆς φύσεως, οὕτως αὐτά put λόγων τε καὶ ἠθῶν τὰ σπέρματα κατεθάλου. Κάνεῖνοι μὲν ἆπαξ, σὺ δὲ πολὺν ἡμᾶς ἐγεώργεις τὸν χρόνον" MOT ἐπιγινώσχοις ἂν τὰ σαυτοῦ, τὰς ἐν ἡμῖν εἰκόνας τούτων Ὑινώσκων. Aux τοῦτ' bé CS Να « -” , αρα παραιτεῖσθαι δεῖ μᾶλλον, 0,71 παραιτεῖσθαι προσέχρην. Τούτου d% τοῦ βιθλίου πολλοὶ μὲν ἤσθοντο τῶν : ο , o NA , | Ν ν s + / mag” ἡμῖν γινομένου ‘à δὲ φήμη χαὶ πρὸς τοὺς πόῤῥω φιλους ἐξέδραμεν. οἳ τοῖς ἡμετέροις ἀεὶ γαίροντες λόγοις $ (ανν ς Ὄμετεροις χαιροντες ANYIK, ἐνταῦθα δη βελτίους à πρόσθεν ἡμᾶς εὑρήσειν ἐλπίζουσιν, ὡς οὐχ ἀγεννοῦς ὑποθέσεως ἀρξαμένους' χαὶ διὰ τοῦτο ΄ Ps 9 N à ” πέµπεσθαι σφίσιν ἀπαιτοῦσιν ἐγκείμενοι. ᾿Εγὼ οὲ δεῖν ἠγησάμην τῷ Χανόνι τῆς σᾶς τέχνης πρότερον προσ- 1. Sic cod yivouévou, quæ potuit Gennadio placere scriplura. quum Pletho libentius alteram sequatur.

αχθὲν, οὕτω τοῖς ἄλλοις ἅπασι Φφαίνεσθαι. Et γὰρ καὶ πολλοί τινες ἦσαν ἡμῖν ὁμοίως σοι τὰ τοιαῦτα δυνάµενοι, σοἱ πβὸ πάντων προσάγειν ἐχρῆν, εὐνοίας τε εἴνεχα καὶ ἧς εἶπον συγγενείας τῶν λόγων, ἐπιμελησομένῳ τούτου πάνυ καλῶς “ νῦν γὰρ καὶ Σέχνης εἴνεχα τῶν παρ᾽

ἡμῖν ἁπάντων προέχεις. Ti ἂν οὖν γένοιτο τοιαύτης τιµιώτερον στάθµης, ἣν où ἀγνοεῖν οὔτε χρύπτειν ἐνδέχεται τὰς ἐν τοῖς λόγοις ἀνωμαλίας; Ἐπελθὼν τοίνυν ἅπαν τοῦτο καλῶς, τὰ μὴ δοχοῦντά σοι χαλῶς εἰρῆσθαι διάγραφε χαὶ δίδου πυρί. Περὶ μὲν δυοῖν φίλων οὐδ' ἂν αὐτὸς ἀξιώσαιμι, Καΐτοι τῶν Ἀριστοτέλει προσκειµένων εἶναί σε πάνυ καλῶς οἶδα, τῶν τοῦ Πλάτωνος ὁπόσον JPA µόνον θαυμάζοντα. "AN εἰ δεῖ τοῖς φίλοις πέµπειν, 3 διδόναι πυρί. Ἐκεῖνοι δ, ὡς ἂν ἑχάστῳ δόξη, οὕτω τὴν περὶ ἀληθείας τῶν λόγων ψῖφον φερόντων : ἐμοὶ γὰρ ἀντι πάντων À σὴ ψῆφος ἀρχέσει.

1. Incerta lectio et sententia, et nobis olim videbatur post μὲν lacuna subesse aliqua, unde suspicabamur : Πνρὶ μὲν, πρὶν ἢ ἑνί που ἢ ὀνοῖν φίων, οὐδ' ἂν αὐτὸς ἀξ. Nunc περὶ poetice sumendum esse putamus pro ὑπέρ, ut apud Homerum : Περὶ µέν σε τίω Δαναῶν, ἵπnuente quippe Scholario non tanti se librum suum facere, ut ipsum duobus simul amicis (Marco et Gemisto) præponat.

γ. - TOY AYTOY,

Ἐπειδὴ' τὸ βιθλίον τῶν xar' Ἀριστοτέλους βλασφημιῶν καὶ εἰς ἡμᾶς ὀψὲ περιἼλθεν..... Ἔνιοι δὲ καὶ evγνωμµονέστερον ἀμφοῖν διακούσαντες, συνῆψαν ἄμφω τὸ φιλοσόφω ταῖς γνώµαις, καὶ τὴν ἐς Πλάτωνα διαφοβὰν Ἀριστοτέλει περὶ τὸ τῆς λέξεως φαινόμενον συµθἤναι µόνον φασί..... Τοὺς δὲ νῦν Πλάτωνος ἠττωμένως ἐν Ἰταλία, οἷς φησι γαριζόµενος τὴν τοιαύτην πραγµατείαν λαθεῖν ἐπὶ νοῦν, ἴσμεν τίνες εἰσί: καὶ ἑώρων πολλὰ τῷ ἀνδρὶ συγγινοµένους αὐτοὺς ἐχεῖ, οἷς τοσοῦτον μέτεστι Φιλοσοφίας, ὅσον αὐτῷ ἸΠλήθωνι ὀρχηστικᾶς..... Ὅσοι δὲ ἐν ἑσπέρᾳ τῶν Φιλοσοφίας δογμάτων γνησίως ἐπεμελήθησαν, οὐχ ὁμοίως τὰ τοιαῦτα xpivoust «κρείττους δὲ ἀριθμῷ σχεδόν εἶσιν οἵ γε τοιοῦτοι, ὧν αὐτὸς οὐχ ὀλίγοις ἐνέτυχον..... Ὥστε εἰ μὴ δι’ Ἀριστοτέλα οὐχ, ἂν φυσικῆς Φιλοσοφίας τὸ τῶν ἀνθρώπων μετεῖχε γένος... Ἐν τῷ ἐπιχειρήματι τούτῳ τινὰς, τοὺς Χριστιανοὺς ἡμᾶς, αἰνιττόμενος [ό Πλήθων], êx Μωσέως τὴν δόξαν ταύτην προειληφότας, σύμφωνόν που τῇ Χριστιανῶν πίστει καὶ αὐτὸν ἀποφαίνεται Ἀριστοτέλη...... “Os ποὺς ἐνθουσιασμοὺς χαὶ τὰς ἀποχαλύψεις διαθάλλειν, χαὶ

i. Ex hujus ipsius, deperditi nunc, operis refutatione per Pledbonem facta, uode plura mox excerpta proferentur.

πλάνην ἀποχαλεῖν λέγεται: τὴν ὃ) ἀλήθειαν ὑπὸ τοῦ avθρωπίνὀν λόγου εὑρίσχεαθαι µόνου διὰ φιλοσοφίας, ἕν τινι ἑτέρῳ ἑαυτοῦ συγγράµµατι᾽. ἀποδειχνύναι, x. τ. À.

« Ἐπειδ) τὸ βιθλίον τῶν κατ Ἀριστοτέλους « βλααφημιῶν χαὶ ἐς ἡμᾶς ὀψὲ περιλλθεν.» Ἐγὼ μὲν οὐχ ὀψὲ, ὥς Ίε σὺ hs, ἀλλ᾽ ὅτε τὸ πρῶτον ἠτήθην, εὖθὺς ἔπεμψα. Σὺ δὲ᾽ τήνδε σου τὴν συγγραφὴν πάλαι συγγεγραφὼς, χαὶ πέµπειν χελευόμενος, πολλάχις τε τοῦτο χέλευόµενος; τέως μὲν οὐχ ἔπεμπες" τελευτῶν δὲ, ἐπεὶ ἔχαμνες ἐπὶ τῷ μὴ πέµπειν χαταγελώμενος, ἔπεμψας μὲν οὐδ᾽ οὕτως, ἔφασκές ye μὴν πεποµφέναι ψευδόµενος : "πρὸς γὰρ τοῖς ἄλλοις σοι χαχοῖς χαὶ τὸ ψεῦδος προχειρότατον. Καὶ νῦν ἦχεν ὡς ἡμᾶς ταυτὶ τὰ χαλὰ συγγράµµατα οὐ συῦ πέµψαντος, ἀλλά τινων ἐκ-

1. Innuit hoc verbo Scholarius ipsos de Legibus libros, sihi hactenus fama tantum cognitos. Μυ]ία deinde omittimus, nihil ad rem nostram facientia.

2. Ex editione W. Gass, in opere cui titulus : Gennadius und Pletho, Vratislav. 1844, in-8°, pag. 54, sqq. collatis etiam, a nobis Par. 462 et Atheniensi codd.