Ed. σὺ δὲ δὴ, sed Par. et À. δὴ omittunt

χλεφάντων ΄ τῶν dt” ἰδίαν ἀγγίνοιαν χατεγνωχότων' Ts δ) οὐχ ὀλόχληορα, ἀλλὰ καὶ τὰ ἑλθόντα ἱκανὰ ἐμφῆναί σου τὴν ἁμαθίαν καὶ τῆς ε διανοίας τὸ σαθρόν. Kaiτοι, εἰ μὲν ἐθάῤῥεις onu" τῇ συγγοαφῇ, τί οὐχ ἔπεμπες; εἰ δὲ μὴ ἐθάῤῥεις, τί συνέγραφες ἐφ᾽ οἷς * ἔμελλες γέλωτα παρά ye τοῖς νοῦν ἔχουασιν ὀφλήσειν; Τί δὲ καὶ πεπομφέναι ἐψεύδου, μὴ πεπομφὼς, καὶ ταῦτα πρὸς οὓς ἥκιστά σε ἐχρῆν ψεύδεσθαι, οὐδ' ἠσχύνου. µέλλων αὐτίχα ἂν ῥᾷστα ἁλώσεσθαι ψευδόµενος »....

« Ἔνιοι δὲ καὶ εὐγνωμονέστερον ἀμφοῖν διακούσαν- «τες, συνῆψαν ἄμφω To φιλοσόφω ταῖς γνώµαις, x. T. À.” Σιμπλίχιος τοῦτο μόνος ποιεῖ, καὶ δλλός ἐστι χατὰ τῆς Ἐκκλησίας αὐτὸ ποιῶν Ἀποτέινόμενος γὰρ πρὸς τῶν τῆς Ἐκκλησίας τοὺς ἐν ὀνείδει προφέροντας τοῖς Ἑλλήνων Φφιλοσόφοις Tv πρὸς ἀλλήλους διαφωνίαν, αὐτοὺς μέν φησιν ἐσχίσθαι ἐς µυρία κατὰ τῆς θείας ὑπεροχῆς, οὕτω γὰρ καὶ τῇ λέξει φησὶ, τοὺς ὃ Ἕλληνας ἐς ταὐτὸ συμφέρεσθαι. Καὶ πειρᾶται δὲ Ἀριστοτέλη Πλάτωνί τε καὶ Παρμενίδη συνῳδὸν ἀποφαίνειν, X. τ. λ....

« Todbc δὲ᾽ νῦν Πλάτωνος ἡττωμένους ἐν Ἰταλία, « οἷς Φησι χαριζόµενος τὴν τοιαύτην πραγµατείαν λα- « θεῖν ἐπὶ νοῦν, ἴσμεν rives εἰσί, κ. τ.λ. » Ἔδει καὶ τὸὺς ἄνδρας τούτους τῆς πρὸς ἡμᾶς σου βασκανίας ἀπολαῦσαι, οἵ σου πολὺ χαὶ σοφώτεροι τὰ ἐς πᾶσαν σοφίαν καὶ τήν ya διάνοιαν ὀξύτεροι. Σὺ γὰρ πρὸς τῇ, χακο-