Cod. ψνχῆ, id est, Yuxa, sed male

fiv αὐτός τε οὐδενὸς τῶν ἑνόντων ὁλιγωρῶν, καὶ ἄλλοις συμθουλεύων, ἐνδείκνυσαι. Τῷ σαυτοῦ δἠ γρώµενος τρόπῳ, «καὶ περὶ τοῦ βιθλίου τοῦ Γεμιστοῦ νῦν ὑπομνῖσαι ùd ο CS w + 93 -” , δεῖν ἡμᾶς ᾧου. Ἡλθε δὲ ip’ ἑτοίμοις τοῖς περὶ αὐτὸ πεπραγμένοις ἡμῖν à où συµθουλή. Καὶ οὕτω μέντοι α χ γι » ἱ η µ ° μὲ ΄ 3 (A - - ο 4 4 \ Γάριν εἰδότες σοι, ταῦτα ὃλλα ποιοῦμεν ' ἅμα δὲ χαὶ προστίθεµεν, ἅπερ ἡμῖν τε πρέπον ἂν εἴη μὴ παρελθεῖν σιωπῇ, Gui +’ οὐκ ἂν ἀηδὴς δικτριθὴ Ὑένοιντο. Ἐκεῖνος / ς ” + 9 ο. LS % 4 λα τοίνυν ὁποῖος AV, ἐχ πολλοῦ doc ἡμῖν ἐγεγόνει, και ὃτι τοιοῦτο βιθλίων ἐν πλείοσι γρόνοις εἶχε συγγεγραφὼς,

1. Ined. ex codd. Par. 1249 el 1294, quorum uterque Gennadii autographus est. Sed in priore ad titulum hæc addita sunt : Ἐγράφη ἐν τῷ ὄρει τοῦ Μενοιχέως τῷ πρὸς ταῖς Φεῤῥαϊς , quæ urbs est Macedoniæ, olim Φερῥαί, nunc vulgo Σέῤῥαι, propter quam insigne est ος” nobium τοῦ &yiou Προδρόμου, id est, sancti Joannis Baptistæ. Ibi quoque, nempe in codice 1289 , epistola hæc inscribitur Ἰω' τῷ ἐξάρχῳ, quod potius est Ἰωάννη quam Ἰωσήφ., unde Boivino suhortus error ceterisque illum seccutis ; qua de re plura nos in notis ad præfationem.

πολλῶν τε ἐξηγουμένων ἀξίων πιστεύεσθαι, καὶ ἡμῶν πολλαῖς καὶ φανεραῖς ἀποδείξεσιν ἐν Πελοποννήσῳ μὲν πρῶτον, εἶτ ἐν Ἰταλία χατειληφότων. Καὶ τοῦτό por τῆς ὑπὲρ Ἀριστοτέλους ἀντιγραφῆς ποτε πρὸς τἀχείνου Ἰέγονεν αἴτιον' ἐκεῖνός τε γὰρ θρασύτερον ἐπήει τῷ φιλοσόφῳ, πολλὴν εἰδὼς ἐκ τῆς ἐκείνου φιλοσυφίας καὶ ΄ EN] ΄ # = # LS Ja ὧν ἀντέστη τῷ Πλάτωνι, συνηγορίαν τῇ δόξη τῆς ἆληθείας προσγινοµένην: χαὶ ἡμεῖς où Ἱλάτωνι φίλονει- -- 9 , / 2N/ =.

χοῦντες, οὐχ Ἀριστοτέλους τι πεφροντιχότες ἰδία, τῷ δὲ σχοπῷ τοῦ Γεμιστοῦ χαλεπαίνοντες, Cru τῆς πίστεως, περιττὸν ἄλλως εἱλόμεθα πόνον. Ἐθονλόμεθα γὰρ οὕτως ἐνδείχνυσθχι τοῖς ἀγνοοῦσι τὸν ἄνθρωπον, ὡς ἂν μηδεὶς βλαφθείη λοιπὸν ἐξηπατημένος, οἷον οὐκ, ὀλίγοι καὶ πρότερον πεπονθότες, ἄλγους ἡμῖν ὑπόθεσις ἐγένοντο ο, ο, LÉ 9 / 9 nl 4 μα χαλεποῦ: ὀνόματα δὲ ἐχείνων λέγειν οὐ γρή. Πρὸς ταῦτα δὲ ἡμιᾶς ἀπιδεῖν, [οὐ | "πρὸς οὐδεμίαν ἄλλην φιλοτιµίαν, τὰ ἐν ἀρχῃ καὶ τελευτῇ τοῦ βιθλίου δείχνυσιν ἡμῶν πάνυ καλῶς, πολλαχοῦ σωζομένου, οὐδ) ἀπωδὰ τοῦ ἡμετέρου τρόπου, σὺν Θεῷ À” εἰρήσθω, τυγχάνοντα. Ὁ μὲν τ φ 2 { \ 9 ἲ / 2 ουν αὐτὸς ἀντέγραφε, τὸν αὐτὸν πρός τε Ἀριστοτέλι χαὶ ἡμᾶς, ἐκείνῳ 97θεν συγηγοροῦντας, ἀγῶνα πεποιηµέ vos. Ἡμᾶς δὲ ἡ τῆς πατρίδος ἀντιγράφειν ad ἐχώλυε 4 9 e y. 9 , / / ÿ ὸ / συµφορα, πλην ὁσον ἄλλης οὐχ ἀχαίρου τὀτε 9εοραγµέvor προφάσεως, χαθηψφάµεθα μὲν τῶν ἀκαιριῶν αὐτοῦ, ne Φ N: « φειδοῖ τε καὶ ἐμθριθέστερον * Ἀριστοτέλει δὲ χαι Πλατωνι λοιπὸν ὁμοίως χαίρειν εἰπόντες, χατα τῆς Ἕλλη- -. N ΄ 3 ΄ # VEXAÇ δεισιδαιμονίας OÙ φαῦλΊην ὑπεστησάμεθα πραγµατεαν, ὡς αὐτοῦ δὴ φανερῶς πβὸὺς τὸν εὐσεθῆ σκοπὸν ἡμῶν ἀπομαχομένου, καὶ μηχάτ ἀξιοῦντος δεῖν κρύττε-