LETTRES DE MACAKD A CALVIN

A Mon Seigneur Monsieur d'E.ipeuil/e , La part ou il sera.

S. Heri redditae stuit iiiihi vesperi litterse tuae. Peroppoiiuiie accidit ut qiiamprimo responsimi accipias, qiiod liospes meus parât iter ad Heluetios, et per ciuitatem vestram transire cogitât. Ex eo cognosces omnia quae ad regem et bellicos apparatus pertinent, et caetera quae nos attingunt. quœ vel breuius a me scripta erunt, vel penitus omissa. Omnibus enim rébus non solum interesse solet verum etiam praeesse. Est enim ex numéro seniorum. Jam per Espinium copiosè certiorem te feci de statu nostro, et ille, praeter ea quae habebantur in litteris, narrare potuit mulla quîe cum ipso communicaui. Ex quo profectus est, hoc tantum noui accidit. quod adhuc aliqui sine ulla muleta dimissi sunt, simpliciter interrogati de quibusdam partibus symboli. Sic illi renuntiant, quanquam non desunt quibus verisimile non videtur. Hoc modo liberatae sunt Francisca et tilia eius, de quibus mentionem facio in superioribus litteris. Remissi sunt alii ad Episcopum : quod quum non recusarunt , permultos certe otfendit inflrmitas, vel potius abnegatio ipsorum. Quanquam aliqui mandatum negligunt, ■ quia non deducuiUur illuc ab apparitore. Qui restant (circiter, aiunt. 25) adhuc ïme miserum) ex parte fracti esse dicuntur longo carcere, importunitate parentum, precibus amicorura, blanditiis iudicum, ut vocati ad reddendam coram iudicibus tidei suœ rationem nimium dissimulare non récusent ut mortem possint eflugere. Attamen vix credas. Domine, quanto studio illis subuentum sit. Praeter crebras visitationes nostrorum, muiti insignes tum viri, tum mulieres adierunt, pro more, carceres, et omissis maleficis, palam nostris gratulabantur (juod ipsis datura esset pati pro Christi nomine, rogabantque ne tam justam causam proderent. Sunt tum, Deogratia. qui armati virtute spiritus, iiivicti perstant, quorum princeps est lammaeus cum quinque sociis. Pro bis et pro caeteris assidue orare nos conuenit. Quis futurus sit exitus eorum qui constanter se gèrent, incertus sum. Quamuis enim miti ingenio dicantur esse iudices, seueram tum sententiam de obsUnalis iaturi esse creduntur. llocautem nomine appellant qui fortiter pugnant pro Christo. Atque hoc hesterno die mihi renunciatum est, primum pnesidem {De Thou) qui nostris alioqui magnum beneficium se praestare existimat, dum ipsos non mulclat capite, quidquid tandem injungat, lammaei domesticos convenisse, et audila eorum confessione clara et libéra, dixisserNon ego vos condamne , sed hoc régis est siaïuluui, ut quicumque in vestra sententia perstiterint, igné excrucientur exsecla prius lingua. lamniieus non potest