FABULA

Contra potentem nil juvant rallaciœ, Et ad perniciem plcrumque auctores trahunt.

Olim, dum solis fugere conantur jùbar, Secretam in silvam se condiderant Noctuœ ; Procax, obscœnum, lucis impatiens genus.

Hue ubi Bubonum turma confluxit frequens, Ut est in tenebris improbitas audacior, Avibus extemplo miseris exitium parant ; Et fœdere icto, quœcumque obstiterint sibi Se perdituros fas per omne dejerant :

Nec dicta res moratur. Instructo agmine, Per arnica noctis exeunt silentia, Nec suspicantes, et sopore languidas, Sparsasqae temerè silvis volucres opprimunt.

Ut se yiderunt alites dolis peti, Coëunt in unum, et viribus multô impares Conferti tentant vocibus lacessere , Fremituque crebro territant hostem'procul* Sed imbecilli futiles jactant minas :

Astuta.namque notas ad latebras cohors Per cœca raptim devolat compendia ; Rursusque erumpit noctis ad crepusculum,