MORT DE L'EMPEREUR CONSTANTIN DRAGASÈS
ÉMISSEZ, chrétiens de l'Orient et de l'Occident, gémissez et pleurez sur cette grande ruine. Le mardi, vingt-neuvième jour de mai de l'année mil quatre cent cinquante trois, les fils d'Agar ont pris la ville de Constantinople. Ils dévastent les églises, déchirent les saintes images, brisent la croix d'argent et la foulent aux pieds. Ils entrent à cheval dans les temples des saints et jettent dans les rues l'hostie immaculée. Ils tuent les prêtres et souillent les viciées.
Et, quand Constantin Dragasès, l'empereur de Constantinople, entendit cette nouvelle, quand il apprit ces faits désolants, il se lamente et rugit de douleur, et ne peut se consoler. Π saisit sa lance, il ceint son épée, il monte sur sa jument, sa jument aux pieds blancs, et frappe sur les Turcs, ces chiens impies. Il tua dix pachas et soixante janissaires, mais son épée se rompit et sa lance se brisa;
76 criANsoNS grecques.
Kcti fMvoÇy μόνος iptiivsv, Ι/χοος κάμμίάν βο-ηυειαν, a ο KoU ΰφύοαβ τά μάπα τον ςτόν ούρανόν, καΐ slirt• «J^vpis τταντοούι/'χμε^ ογ,μέουργά τού κόομον^ έλέψον το ττόπολον, èXér^wv tyjv Uo)jvfi>
Κ' βίς Τούρκος τάν έβάρείεν εττάνύο ςτό Ke(f>a)j'/' Kjl άπα της φάρας ïttsosv à μ/υροκανΰταντί^ος^ 2 5 καΐ χάμω έζαττλύο-ηκε ςτψ κόνΐ'^ κοιΐ ςτο οαμα. Ύψ κεφαλψ του ^/coî/ov, στι^νουν τγ^ν ςτο κοντάριν^ και το κορμΐν του iQaipav ςτην οάφνψ υποκάτα.
"Εναν ττουλίν^ kcùJïj ττουϊυν, εβγαϊν άττο την ΙΙολ/ν, oùZè ςτ άμττυαα. KOvsipev, ovèè ςτά περιβόλια' έτΓήγεν καιν έκόνεφεν και ςτου Ή>ν/ τα κάατρον, εαεί^εν τ ivav του φτερον ςτό αίμαν βουτεμένον,
5 εσειζεν τ ά}Χο το φτερόν, χαρτίν ϊχει γραμμένον οίτ άναγνχΟ\ σίτι κλαίγει^ σίτ κρούει την κουροίαν. «'AXkoi εμάς και βάϊ εμάς, πάρύεν -η 'Ϋαμανία• μοιροΧογούν τά έκκληαιάς, κλαίγνε τά μονασττ^ρια^ κγι αϊ Γιάννες à χρυσοΰτομον κλαίει^ οερνοκοττιέται. ν
— «Ή "Ϋωμ/χνία ττέρααεν, ij 'Ραμανιά έττάροεν.)) «Ή 'Fœμavιά κ}] αν ττέρασεν, άνοεΐ και φέρει κ^ άλλο. 9
et il demeura seul, seul sans aucun secours; il leva les yeux au ciel et dit : « Seigneur tout-puissant, créateur du monde, aie pitié de ton peuple, aie pitié de Constantinople. »
Et un Turc le frappa sur la tête, et le pauvre Constantin tomba de sa jument; et il resta étendu par terre dans la poussière et dans le sai^. Ils lui coupèrent la tête et la plantèrent au bout d'une lance, et ils ensevelirent son corps sous le laurier.
LA PRISE DE TRÉBI20NDE.
Un oiseau, un bel oiseau, sort de la ville [àt Trébizondc]; il ne gîta pas dans les vignes ni dans les jardins, mais il alla dans la forteresse de Hili et s'y arrêta. Il secoua l'une de ses ailes qui était souillée de sang, il secoua l'autre sous laquelle il y avait un papier écrit. Quand on le lut, ils pleurèrent et se frappèrent la poitrine. — «Malheur à nous! malheur à nous! la Romanie est conquise; les églises se lamentent, les mona-stères versent des larmes, et saint Jean Chrysostome pleure et est dans la désolation.»• — ««Ne pleure point, saint Jean, et ne te désole pas.» — «Mais la Romanie est conquise, la Romanie n'est plus!• — «Si la Romanie n'est plus, Tdéjà] elle refleurit et porte d'autres fruits.»
Ή ΆΛΩΣΙΣ TOr ΠΑΛΑΙΟΚΑΓΓΡΟΤ.
(Vers 1 46 1.)
Κάστρο /χ', κάατρο μ\ WaXouOKccTTÇjo irrùjouf^syuùjayà^fWy αΐτ èç βέγας και owoltoç^ το ττώς έτταραοόύβς; Έαχες ττορτάζ^ιν "Οι'κλοττον, άφένττ;ν φοβετ<!έαα>^ ψΌν κγι ό σκύλοι 6 Μαροάς τού κώ:τ^υ τταραόοης.
(Vers 1 46 1.)
"Ερθεν ό Ύοΰρκον ό κακόν κ έκόνειίεν ςτην χώραν, τ αμόΐΚια. ΤούρΑ:^ iyo'/xacsy και τά βουνά λεβέντονς.
«Καλώ^ ipôsç, Ύουρκόπουλον^ καλχ; κ άττόόεν ïpêsç* κ αν ϊροες γιά φαγιν, ττοτίν, ècèv φαγοττοτίζω' 5 Κ αν ίροες γιά ττρ/ ΰνντεκνιάν^ è'sh '^ν/τεκνον φτάγα• κ αν ϊροες γιά τον ττόλεμον, Ι6γα κχι ας ττολεμουμε• κ èaù έβγάΧ γυμνά οτταοιά, έγώ βγάλω κοντάρια, εσύ εβγάλ' γενίτααρους, κ έγω βγάλω κοράΰΐα.•» Znyy ϊμπαν χίλς ε^κότω'^εν, ςτην ίβγαν ουό χιλιάΖες, ΙΟ και ςτά κλωοογυρίαματά τς έλύγαν τά κονμττιά της, κ εφάνοαν τά χρν^όμ-ηλά τς τά λινοακεπασμένα, KJu ό σκύλον ό γενι'τΰαρον ι^ιλψ φωντ^ν έβγάϊΧεί' (ίΤυναίκικον ο τΐόλεμος, γνναίκικον ό κοΟρ^ς, γνναίκίκον l•/ το ΰτταοίν ντο κόφτ τά 7τα}^,γ,κάρια.^)
