CR BIS ET RURIS DIFFERENTIA

C^uASQtrAM Parisiæ celehrentur ab omnibus artcs,

Et quisque in lato carcere clausus ovet ,

Kescio quid nostris arridet gratius arvis,

Quod non in tantæ mœnibus urbis liabet.

Illic assurguut trabihus subnixa superbis

A tria , et aurato culmine fulgct apex :

Scd milii dulciuj est silvas babitarc reniotas,

Tectaque quai iico sti amine canna tegit.

Illic ultrices posuére sedilia cur«;

Illic insidiæ , criinina , flirta , latent :

Hic requies, fidum pietas liic inclyta portum Invenit ; bis lucet sanctior aura locis.

Illic sæva famés laudum ; liic contemptus honorum.

Illic paupertas ; liic fugiuntur opes.

Urbicolæ ruri , nil rusticus invidet uvbi.

Oppida plena «Jolis , ru raque fraude carent Quàm miserum sacris viduas virlutibus urbes,

Quàm miserum stygiis præda manere lupis !

Sed quid non urbes habitent quoque uumina, quaeris?

ISon habitat fœdos gratia pura locos.

Arcet fuinus apes, expelluut ctimiua Cbrislum;

Mors vitam, clarum nox fugat atra dicm.

Hic blaudum invitant tranquilia sileniia somnim,

Illic assiduo murmure rupta quies.

Ncmpè micant, iuquis, divcrsis floribus horti,

Et lætos cautus plurima fundit avis.

Ergo dissimulas quàm dulces rui is amœui

Deliciæ, ruris eu! levis umbra plneet :

Hic vos securis, musæ, regnatis in oris;

Hic vobis virtus jungilur aima cornes.

Oppida non fugiunt, fateor, non arma camenæ ;

Loricam Pallas induit atque togam.

At Iaxis vitium frenis grassatur in urbe ,

Atque illic musse crimiua sola docent.

Nequicquam pavidos circumdant mœnia reges,

Frustvà liæret lateripnocte diequ’e, manus.

Non vera bis, sed falsa quics : miserosque l'uni ul tu J Mentis non lictor, non domus ampla movet.

Quisquis amas strepitus, pet me licet, urbe petite ;

Me tamen ipsa magis rura ueinusque juvant.