Vitiis,' A, Ibid

nenda. Hujusautem non deturbata scelerumincursu a recto vita efferenda • est laudibus plus humanis. Sed esto. Sint nostri dies pro imbecilla valitudine mortalium luctuosi omnes, famés viscera detorquat, classica» belli circumsonent, insultet immanitas tyrannorum, flagitiosi efferantur sublimes, vilescat quisque sanctissimus, vitamne exosi procurremus in mortem? Petre, Petre, omne genus pestis superat mens, et per angustias ducta fit ipsa difficultate robustior. An nescimus nobis esse in celis, qui laborum existimatione premia constituit ? Oremus magis ut integro tandem corpore vitam deducamus, quoad possimus suffragantibus meritis adipisci gloriam immortalem. Quam qui breviore in terris mora se promeritum esse sperabit, is michi arrogantissimus putabitur. Proinde et excédera locis funebribus, et plenas pestis urbes effugere te semper cum Joanne nostro cohortabor» ; pulchrumque judicabo in id genus mortis incidere cujus contagione nonvicienturamici. Cujusquantulo protractu me examinem, recognoscam opéra vite preterite, et complorantibus amicis valedicendi facultas concedatur. Quam horrendum, Petre, esse putas cernere hominem viruientissimo tabo repente collabi, relictum iri vel ab ils quos habuit ut seipsum dilectos, emori eundem sine consolante, in supremis non habere suspiriis qui commiserescat4. Que ut fugias Joannes oravit, et ut recte