IX. — Liber de Fide Trinitatis et de Incarnatione Verbi

Cum adhuc in Becci monasterio essem abbas, prœsumpta est a quodam clerico in Fraucia talis assertio : Si m Deo, inquit, très personœ mnt iina tantum res ; et

non .mnl très res una<inœgue per se sei>araLim, skiU très an gel i aut très anim.v : ita tnmen ut noleutin et vohmtato omnino sint idem : ergo Pater et Spintus sanctus cum FUioest uœarnntus. Quod cum ad ine perlatum esset, incopi contra hune errorein miomdam epistolain, quain, parle quadam édita, perficere contempsi credens non ea opus esse : quoniam et ille, contra queni iiebat in concilio a venerabili Remensi archiepiscopo Raynaldo coUecto, erroreni suuni abjuraverat et nulliis videbatur qui euni errare ignoraret ; partem tamen illam quam feceram „uidamfratres,nienesciente, transcripserunt,atquealiislegendamtrad.derunt;

quod idcirco dico ut, si in alicujus nianus pars illa venerit, iiuanquam ibi mhil fal- .um Bit, tamen tanquam imperfecta et non exquisita relinquatur ; et hic quod ibi incœpi, diligentius inceptum et perfectum requiritur. Postquam enim m Anglia ad episcopatum, nescio qua Dei dispositions captus et retentus sum, audivi prcTfatœ novitatis auctorem in sua perseverantem sententia dicere se non ob almd abjurasse quod dicebat, nisi quia a populo interfici timehal. Hac igitur causa ouidam fratres precibus suis me coegerunt ut solverem quœstionem, qua ipse s'ic irrctitus erat, ut nuUomodo se expediri ab ea posse crederet ; nisi aut incarnatione Dei Patris et Spiritus sancti, aut deorum multitudine se impediret... Si quid ergo de firmitate fidei nostrœ in hac epistola disputavero, non est ad confirmand^am illam, sed ad fratrum hoc exigentium precibus satisfaciendum Sed si iUe qui pra?fatam protulit sententiam, Deo corrigente, ad ventatem rediit, nuUatenus putet me in hac epistola contra se loqui ; quia jam non est quod tuit.. Verumtamen sive adhuc ad lucem redierit. sive non, quoniam sentio laborare plures in eadem quœstione, etiamsi fides in illis superet rationera, quœ illis ùdei videtur repugnare, non mihi videtur superfluum repugnantiam istam dis-

solvere.

Migne,v.l38, ch. I, col. 261,262,263.