II

TITULUS S. MARIjE DOLENSIS CŒNOBII.

Proutvestra dignatur expetere sanctitas : et nos Dolensis Cœnobii Fratres, Fraternitatis vestrae desolationi compassi, pro beati Patris nostri, ac Magistri Brunonis anima, devotissimarum orationum suffragia, mox, ut ejus audivimus obitum, Omnipotent! Domino persolvere curavimus. Ac pr^eter caetera, Missarum tricenarium , necnon eleemosynarum suffragia : annuae sibi missEe beneficium, quod quotidie, et annuente Domino persolvitur : paternee devovimus dilectionis affectu; insuper, et ejus memoriam, nostrœ scripto matriculas commendamus ; ut quotannis fraternae dovotionis affectus ad commendandum eum omnipotent! Domino, ejus lecto nomine excitetur.

TITULUS S. SALVATORIS MQNDI, SANCTIQUE GILDARII CONFESSORIS DOLENStS.

Bruno cum Domino régnât per ssecula cœlo. Quoniam pro omnibus hominibus, quos sancta Virgo mater Ecclesia per aquam, et Spiritum Sanctum per universa mundi climata ab omni errore, ac primo original! peccato emundans per dies régénérât, débet fideliter ad Dominum oratio fundi, maxime pro illis, precum instantia orationumque perpes memoria débet ab omni catholico adhiberi, quorum adjutorio, et bénéficie credimus posse adjuvari. Quocirca hujus excellentissimi Viri Brunonis audita a Domino vocatione : tria officia in Conventu pleniora statuimusperagere. Anima ejus requiescat in pace.

TITULUS S. ANTONINI CONDACENSIS.

Quidquid habet mundus, quidquid vocale vocatur: Si bene discrevi : sub mobilitate moratur.

Unde sub iiicerta mutabilitate tenemur.

Res quoque non stabiles : et nos et nostra videmur. Volvimur in fatis : volvuntur fata diurna, Ipsa quidem titubant : quasi commoveautur in urna. Dulcedo mundi res labilis, et metuenda.

Et sibi suppositi velut ignis flamma cavenda. Accipiunt omnes tali dulcedine lastum.

Dulcedo pereat, quae confert sel et acetum.

Decipit hase cunctos sibi grata compede junctos : Deceptis tandem mercedem donat eamdem.

Merces illa quidem datur omnibus exitus idem. O miser omnis homo, quamvis quod decipieris Cernas : ipse tamen modicum curare videris.

Et probo deceptum te lumen cordis habere.

Obscuratur enim, possis ne damna videra.

Nec retinenda tenes : nec vis removenda niovere. Heu miseras mentes, metuenda parum metuentes : Quse breviter curant, quœ longo tempore durant. His nimis intentse, quae sunt mutata repente. Mors timidum nomen, miserabile prEebuit onien, Venturae genti primo maie nota parenti. Mors subit, et moritur vivens, nec finis habetur Certusin hac vita, Bruno probat hoc Eremita.

Bruno mit, cui Sylva Domus, cibus herba fuere. Qui quia mundus erat : mundum contempsit habere. . Sancta parens Christi, quse sola Deo placuisti. Concédas ut ei, data sit Sedes requiei.

— 48o ii6.