SCÈNE I
PARMENON, BAGCHIS (et ses deux esclaves).
PARXElf ON (seul).
Par ma foi, mon maître (1) compte ma peine pour bien peu de chose, de m'avoir envoyé pour rien à la citadelle. J'ai passé toute la journée à guetter inutilement son Callidemides, cet hôte de Mycone. Assis là comme un nigaud, arrivaitil quelqu'un, j'allais à lui : Jeune homme, dites-moi, je vous prie, êtes-vous de Mycone? Non. Vous appelez -vous Callidemides ? Non. Avez-vous ici un hôte qui s'appelle Pamphile? Toujours non. Je croîs qu'il n'existe point de Caîlidemides. En vérité je commençais à être honteux, je m'en suis revenu. Mais quoi, je vois Bacchis sortir de chez notre beau-père? Quelles affaires a-t-elle là-dedans?
bacchis (à Parrnenon).
Parmenon, je te trouve fort à propos ; cours vite chercher Pamphile.
PARMENON.
Pourquoi le chercher ?
BACCHIS
Dis-lui que je le prie de venir.
128 HECYRA. ACT. V. SCEN. I.
PARMENO
Ad te?
BACCHIS
Iramo adPhilumenam.
PARMENO
Quid rei est?
BACCHIS
Tua quod nihil refert, percontari desinas-
PARMENO
Nihil aliud dicam?
BACCHIS
Etiam ; cognosse annulum illum Myrrhinam Gnatae suae fuisse, quem mihi ipsus olim dederat.
PARMENO
1 Scio.
Tantumne est?
BACCHIS
Tàntum, Aderit continuo , hoc ubi ex te audierit Sed cessas?
PARMENO
Minime equidem : nam hodie mihi potestas haud data 'st : Ita, cursando, atque ambulando, totum hune contrivi diem.
L'HÉCYRE. ACT. V. &CÈN.-I. tt 9
P ARMEN0N
Chez vous ?
BACGHIS.
Nod, chez Philumène.
PARMENON.
Qu'ya-t-il?
BAGCHIS.
Rien qui te regarde ; n'en demande pas davantage.
PARMENON,
Ne lui dirai-je rien de plus?
- BACGHIS.
Dis encore que Myrrhine a reconnu la bague qu'il n^4flûû9 autrefois ; qu'elle est à sa fille.
PARMENON.
J'entends. Est-ce tout?
bacchis.
Tout : il sera bientôt ici, lorsque tu lui auras dit çelg. Mai* à quoi t'amuses-tu ?
PARMENON.
Je ne m'amuse nullement. De toute la journée oq ne m'en a pas donné le temps. Tant qu'elle a duré, j'ai trotté, couru comme un malheureux. '
t3o HECYRÀ. ACT. V. SCEN. II.
SCENA II
BAC cm s..
Quant àM obtuli adventu meo laetitiam Pamphilo hodie!
Quot commodas res attuli! Quot autem ademi curas!
Gnatum ei restituo , qui pêne harum , ipsiusque opéra periit :
Uxorem , quam numquam est ratus posthac se habiturum , reddo :
Qua re suspectas suo patri, et Phidippo fuit, exsolvi.
Hic adeo his rébus annulus fuit initium inveniundis.
Nam memini, abhinc menses decem fere, ad me nocte
1 prima
Confûgere anhelantem domum, sine comité, vini plénum,
Cum hoc annulo. Extimui illico. Mi Pamphile , inquam , amabo,
Quid exanimatus es , obsecro ? Aut unde annulum istum nactus ?
Die mihi. Ille alias res agere se simulare. Postquam id video,
Nescio quid suspicarier magis coepi : instare , ut dicat.
Homo se fatetur vi, in via, nescio quam compressisse ,
Dicitque sese illi annulum, dum luctat, detraxisse.
L'HÉCYRE. ACT. V. SCÈN. II. ,3i