‹ Théâtre complet des LatinsChapitre 35 sur 154 · SCÈNE I · texte numérisé non relu

SCÈNE I

PARMENON, BAGCHIS (et ses deux esclaves).

PARXElf ON (seul).

Par ma foi, mon maître (1) compte ma peine pour bien peu de chose, de m'avoir envoyé pour rien à la citadelle. J'ai passé toute la journée à guetter inutilement son Callidemides, cet hôte de Mycone. Assis là comme un nigaud, arrivaitil quelqu'un, j'allais à lui : Jeune homme, dites-moi, je vous prie, êtes-vous de Mycone? Non. Vous appelez -vous Callidemides ? Non. Avez-vous ici un hôte qui s'appelle Pamphile? Toujours non. Je croîs qu'il n'existe point de Caîlidemides. En vérité je commençais à être honteux, je m'en suis revenu. Mais quoi, je vois Bacchis sortir de chez notre beau-père? Quelles affaires a-t-elle là-dedans?

bacchis (à Parrnenon).

Parmenon, je te trouve fort à propos ; cours vite chercher Pamphile.

PARMENON.

Pourquoi le chercher ?

BACCHIS

Dis-lui que je le prie de venir.

128 HECYRA. ACT. V. SCEN. I.

PARMENO

Ad te?

BACCHIS

Iramo adPhilumenam.

PARMENO

Quid rei est?

BACCHIS

Tua quod nihil refert, percontari desinas-

PARMENO

Nihil aliud dicam?

BACCHIS

Etiam ; cognosse annulum illum Myrrhinam Gnatae suae fuisse, quem mihi ipsus olim dederat.

PARMENO

1 Scio.

Tantumne est?

BACCHIS

Tàntum, Aderit continuo , hoc ubi ex te audierit Sed cessas?

PARMENO

Minime equidem : nam hodie mihi potestas haud data 'st : Ita, cursando, atque ambulando, totum hune contrivi diem.

L'HÉCYRE. ACT. V. &CÈN.-I. tt 9

P ARMEN0N

Chez vous ?

BACGHIS.

Nod, chez Philumène.

PARMENON.

Qu'ya-t-il?

BAGCHIS.

Rien qui te regarde ; n'en demande pas davantage.

PARMENON,

Ne lui dirai-je rien de plus?

- BACGHIS.

Dis encore que Myrrhine a reconnu la bague qu'il n^4flûû9 autrefois ; qu'elle est à sa fille.

PARMENON.

J'entends. Est-ce tout?

bacchis.

Tout : il sera bientôt ici, lorsque tu lui auras dit çelg. Mai* à quoi t'amuses-tu ?

PARMENON.

Je ne m'amuse nullement. De toute la journée oq ne m'en a pas donné le temps. Tant qu'elle a duré, j'ai trotté, couru comme un malheureux. '

t3o HECYRÀ. ACT. V. SCEN. II.

SCENA II

BAC cm s..

Quant àM obtuli adventu meo laetitiam Pamphilo hodie!

Quot commodas res attuli! Quot autem ademi curas!

Gnatum ei restituo , qui pêne harum , ipsiusque opéra periit :

Uxorem , quam numquam est ratus posthac se habiturum , reddo :

Qua re suspectas suo patri, et Phidippo fuit, exsolvi.

Hic adeo his rébus annulus fuit initium inveniundis.

Nam memini, abhinc menses decem fere, ad me nocte

1 prima

Confûgere anhelantem domum, sine comité, vini plénum,

Cum hoc annulo. Extimui illico. Mi Pamphile , inquam , amabo,

Quid exanimatus es , obsecro ? Aut unde annulum istum nactus ?

Die mihi. Ille alias res agere se simulare. Postquam id video,

Nescio quid suspicarier magis coepi : instare , ut dicat.

Homo se fatetur vi, in via, nescio quam compressisse ,

Dicitque sese illi annulum, dum luctat, detraxisse.

L'HÉCYRE. ACT. V. SCÈN. II. ,3i

Page 1