DU BOUTON D'AMBOINE
L'ile d'Amboine, une des Moluques, au S.-0. de Céram, par 5°47" lat. ., et 125° 33! long. E., découverte vers 1515 par les Portuguais, apparient aujourd’hui à la Hollande. On désigne aussi sous le nom de groupes lAmboine un petit archipel composé de onze des Moluques, dont les prinpales sont : Amboine, Céram, Bourou, Goram (2). C’est dans cet archipel que l’on rencontre, à l'état endémique, une affection cutanée spéciale, dérite pour la première fois par Bontius (3), sous le titre : « De tophis summatis et ulcerationibus endemiis in insula Amboina et Moluccis præpue, quas nostrates d'Arboinse Pocken vocant. » Voici un extrait de la lescription que donne cet auteur du bouton d’'Amboine : « Endemius seu dopularis quidam morbus in Amboinà, et Moluccis insulis præcipue, oritur, qui symptomatis suis admodum similis est morbo venereo. Sed in his inter se differunt, quod sine congressu venereo quoque nasci solet. Erumpunt n facie, brachiis, et cruribus tophi, seu tumores, duri primum, €L scir- “hosi et tam crebri per universum corpus, quam clavi, et verrucæ oriuntur
Hi) E. L. Bertherand, Médecine et hygitne des Arabes, p. 452. (2) Voyez Carte physique et météorol. du globe terrestre, 3° édit. Paris, 1855. (3) 3. Bontii, Hist, nat, et medica, lib. IT, cap. xix.
in manibus, et pedibus in patrià ; si vero eos ulcerari contingat, materiar lentam, et gummosam a se reddunt, attamen tam acrem, et mordacem, u profunda et cava ulcera inde oriantur cum labiis callosis et inversis : fœ dum et deforme malum, et cum lue venereà conveniens, nisi quod tan! dolores non adsint, nec caries in ossibus tam facile oriatur, nisi per curan tis incuriam, Hic affectus originem trabit, primum ex peculiari cœli e soli istius genio ; tum ex aere, vaporibus falsis, e mari undique ascenden tibus infecto ; cibis præterea crassis, et melancholicis ac pituilosis, ut sun pisces marini, quorum magna capiura est, quibus insulæ assiduo vescun ‘tur, quod reliquæ annonæ sit satis indiga regio. Magnum etjam momentun huic malo adfert usus piacentorum, quas vice panis, per toluim istun tractum edunt; et ab incoiis sago vocatur, et uti corticibus arborum ex: cussa farina. Ad hæc confert potus importunus liquoris cujusdam sagne vocati, qui ferme eodem modo ex arbore ehcitur, quo e palma indicase coquès arbore liquor iste, quem incolæ Towac, Lusitani vino de palm: vocant, »