‹ Traité de toxicologie (volume 4)Chapitre 5 sur 107 · XX V II I · texte numérisé non relu

XX V II I

NOTICE BIBLIOGRAPHIQUE

Valerus (A.). Diss. de laurocerasi indole venenala, exemplis horainum et brulorum ejus aqua ene.catorum confirma ta. Resp. .I.-A.-S. Bœltingcr. Willemberg, 1737, in-8.

Sauvages de Lacroix. Observations sur quelques plantes venimeuses ; dans les Mém. de l’Acad. des Sciences de Paris, 1739.

Rossi (Pierre). De nonnullis plantis,quæ pro venatis babentur, observaliones et expérimenta Florentiæ instituta. Pise, 1762, in-8.

K rai1 F (C.). Expérimenta de nonuullorum ranonculorum venenala qualitate, etc. Vienne, 1766, in-8.

Spandaw du Celliée. Diss. du lauracerasi viribus vcnenalis ac medicalis. Gronove., 1767, in-8.

Spielmann, Resp. Guérin. Diss. de plantis vènenatis Alsaliæ. Strasbourg, 1768, in-4.

JCnolle ( Fred. Aug.-Gottl. ). Episl. de Plantis venenatis umbelliferis. Leipzig, 1771, in-4.

Koch (J. -H.). Kurze Abandl. derjenigen inlændischen Pdanzen, durch deren unvorsichtigen Gebraucb bey Menschen und Vieil grosser Schade, ja der Tod selbst verursaclit werden kann. Berne , 1774, in-8.

Gueux (J. -Fred. ). Abandlung von den giftigen Gcwæchsen , welcbe in deutschland u. vornehmlich in Schwaben wild waehsen. Ulm, 1775, in-8.

Vicat. Histoire des plantes vénéneuses de la Suisse, contenant leur description, leurs mauvais effets sur les hommes et sur les animaux , avec leurs antidotes, rédigée d’après ce qu’il y a de mieux sur celle matière, et surtout d’après l’histoire des plantes helvétiques de M. lebaion de Haller; mise h la portée de tout le monde, avec le lieu natal de chaque plante pour la France, les figures nécessaires et plusieurs observations nouvelles. Yverdon, 1776, in-8.

Spalowski (Joach. ). Diss. deCicuta, flammula Jovis , aconilo , pulsatilla , graliola, dictamno, slramonio, byoscyamo et colcbico. Vienne, 1777, in-8.

Brugmann (Sebast.-Just.). Diss. ad qucslionem ab academià Divionensi propositain , qusnam sunt plants inutiles et venenals , quæ piata inficiunt , etc. ? Groningue, 1783, in 8.

Halle (J. -Sam.). Die deutsche Giflpllanzen'u. s. w. La première édit, est de Berlin , 1784 , avec 16 pl. ; la dernière, ornée de 24 pl., a été publiée à Berlin en 1804 , par G. Haync.

Puihn (J.-G.). Diss. de venenis vcgetabilibusgeucralim. Erlang, 1784,

in-4.

Alatcria venenaria regni vegetabilis. Leipzig, 1785, in-8.

Bulliard. Plantes vénéneuses et suspectes de la France. Paris, 1784,

in-fol. fi g. enlum.

Wilmer. Observations on llie polsonous végétales which arc citlier indigenous in Grcat Britain , or cullivated for ornement. Londres, 1781.

Langguth (Ge.-Aug.). Programma de plantarum venenatarum arceudo scelcre. Wittemberg, 1770, in-4.

NOTICE BIBLIOGRAPHIQUE. XXIX

Mémoire sur les plantes vénéneuses cle l’Angleterre , dans le Gcnlletnan's Magazine, 1775, t. xxv et suiv.

Caels (Th.-P.). De Belgii planlis qualité quadam hominibus cæterisve animalibus nociva sen venenata prcditis syniptomatibus ab eacum usu productis, nec non antidotis adhibendis, etc. Bruxelles, 177 in-Zi.

Wilke (C.-W.-C.). Ueber die Gifipllanzen der Kracutergaerten. Halle, 178/i, in-8.

Boehmer (C.-R.). Commentationes reconomico-medico-botanicæ,quarum prior de plantissegetis infestis. Postcrior de plantis auctoritate publ. extirp. custod. et de foro proscrîbeftdis. Witebergæ et Serr., 1792, iu-Z|.

Schaub (S.). Diss. sestens Laurocerasi qualilates medicas et venenatas, imprimis veneni essentiam ; Marb. Hess., 1792, in-8.

Doltz(J.-C.). Neue Versuclie u. Erfalirungeir. iib. cinige Planzengiftc. Herausgegeb. von Job.-Cbr.-Gtl. Ackermann. Niirnberg, 1792, in-8.

Alderson (Joli.). Versuch ueb. d. Rhus toxicodendrum u. sw., trad. de l’anglais de L.-F. Froriep. léna, 1797, in-8.

Lutter (E.). De venenis vegetab. in genere , et in specic de plantis venenatis in agio Erfordenst sponte nasccntibus. Erfurt, 1792.

Gift u. Gcgengifi, od. Mittel, wic man Pcrsonen, die giftige Kraeuler gegessen, zu Hülfe kommen kann. Aus d. FranzOs. Strasbourg, 1776, in-8.

Frega (C.-A.). Anlcilung zur Kenntnis der scbaedlichen und gifligen Pilanzen. Kopenhague et Leipzig , 1796.

JoiixsTOKE. Minerai. Gifte. iibersetz. von Micbaelis. Leipzig, 1796, gr. in-8.

Garn (J.-A.). Beschreibung derliaeufigsteu Pllanzengiftc. Wiltcmbcrg,

Boeninger (Tb.-K.-D.). De Plantis venenatis et speciatim de plantis venenatis agri Duisburgensis. Duisbourg , 1790, in-8.

Naturgeschiclite der Giftpflanzen, die in der œsterreichiscben Pbarmakopœa odiciel sind., etc., mit 60. Abbildungen. Vienne , 1807, in-8.

Muller (J.-F.). De venenorum vegelabilium Germaniæ vitandà permutalionecum oleribus. Erfurt, 1806.

Le Prévost (G. -S. -L.). Essais sur les poisons végétaux, rangés selon la méthode naturelle de Jussieu.

Plato (G.). Deutschlands Giftpflanzen , zuin Gebrauche fiir Scliulen. Mil ilium. Kupfern , Leipzig , 1815.

Iuch (C.-W.). Die Giftpflanzen. Mit. Abildungen, 12, Ileft. Augsbourg, 1817 — 19, in-Zj.

Heise (C.). Spec. inang. de venenorum vegelabilium ell'ectu in oculos. Gœssingne, 1818, in-8.

Ronge (F. -F.). Diss. de nova methodo venificum belladonæ, daturæ nec non hyoscyami explorandi. Iena , 1810 , in-8.

Cramer (T.). Strychni vis ac eflicacia in corpus animale; Bonn. 1820 , in-Z|.

Sprott’s (G.). Table of vcgetable Poisons, (180?) in-8.

NOTICE BIBLIOGRAPHIQUE

Dietricii (l'.-ü.). Deutsclilands Giftpflanzen nacli iiutürliciicn T'arailicn aufgestellt , Mit. Abbildungen. Iena, 1826, in-8.

Asciierson (M.). De Fungis veuenalis commenlatio. Berol. 1828, in-8.

Giftpflanzen, die wichligst. deutschen. z, Gcbr. f. Schulen. 2' Ausg. Magdeburg, 1829, in-8.

Yoget (Alb.-H.-L.). Anlcitung zur Kenntnissder verzuegl. Giftpflanzen , ti. deren Wirkungen auf das Leben u. die Gesundb. der mcnsciien u. Tbiere, u. s. w. 2e ed. Crefeld, 1830, in-8.

Wumschmann (F.). Dculscblauds gefaehrlichste Gifipflanzen , u. s. w. avec planches coloriées, iu-8, Berlin , 1833.

Giftpflanzen , inlaendischen (mit Bescbreib.), qu. f". (mit 16 ilium. Stutf). Aaclien., 1833.

iMvLEn (Ed.). Sacmmll. Giflengewaecbse Deulschlands, u. s. w. 2e éd. avec 100 planches, dix livrais, gr. in-8. Leipsig, 1835.

Boques. Phytographic médicale , histoire des substances héroïques et des poisons tirés du règne végétal, où l’on expose leurs caractères distinctifs, leur action sur l’homme et sur les animaux, leurs propriétés, leurs usages thérapeutiques, etc. Nouvelle édition entièrement refondue. Ibid., 1835, 3 vol. in-8 et atlas de 150 planches grand in-4 grav. et col.

Sciiottlaekder (G.-F,.). Die vorzügl. in Deutschland wacliscndeu Giftpflanzen , u. s. w.; avec planches in-8. Ulm, 1837.

Kreutzer (C.-J.). Oesterreichs Giftgewaechse , beschrieben. Vienne , 1838, in-8.

Cordier (F.-S. ). Bescbreib. und Abbild. d. essbaren u. giftigen Schwæmmc, welclic in Deutschland u. Frankreich waehsen. Nacli d. Franz. Mit besond. Iliusicht auf Deutschland bearb. Mit. 11. Taf. ilium. Abbildungen. Quedlimburg , 1838, in-8.

Brandi (J.-F.) , F. Phoebus; J. T. C. Batzebürg. Abbildunguud Beschreibung der in Deutschland wild waehsenden u. in Gærten im Freien ausdauernden Giftgewaechse, u. s. w.; avec planches color.; Berlin, 1838, in-Zi , avec deux suppléments publiés dans le même format et dans la même année.

Wardleworth’s (T.-II.). Essay on secale cornutum, in-12, 1840.

G Tinter (J.) u. Bertuch (F.). Pinakoteck der deutschen Giftegewæchse , u. s. w. Iena, 1840, in-4. av. planches.

Boques. Histoire des champignons comestibles et vénéneux, où l’on expose leurs caractères distinctifs, leurs propriétés alimentaires et économiques, leurs eiTets nuisibles et les moyens de s’en garantir ou d’y remédier. Deuxième édition, Paris, 1841, in-8 et atlas de 24 planches in-4 coloriées.

Bonjean (J.). Faits chimiques et toxicologiques relatifs à l’empoisonnement par l’acide prussique. 1843, in-8.

Poisons animaux.

Severinus(M.-A.). Vipera Pylhia id est de vip. liai, veneno ccet. demonst. novœ. Padouc, 1651, in-8.

NOTICE BIBLIOGRAPHIQUE. XWI

Cuaras (M.). Nouvelles expériences sur la vipère. Paris, 1669, in-8. Brogiani (Dominique). De vcneno animantium naturali et acquisito

tractatus. Florence, 1752, in-A, ibid, 1755, in-/|.

Amoreux (P.-J.). Tentamen (le noxa animalium. Avignon, 1762 , in-A. Berthelox. Diss. iuaug. de venenatis Gallke animalibus. Montpellier,

1763, in-A. ..... ...

Spielmann. Resp. Weiler. Diss. cle animalibus nocivis Alsaciœ. Strasbourg, 17G8, in-A.

Senguerdus (W.). B. -H. Specht. Diss. de veneno Basilisci ; Leide, 1768, in-A.

Laurent (Ps.-Nicol.). Specimen medicum , exhibens synopsin .repli lium emendatam cum experimentis circa vencna et antidola îeplilium austriacorum. Vienne, 1768, in-8.

Amoreux fds. Notice des insectes de la France , réputés venimeux , tirée des écrits des naturalistes, des médecins et de l’observation. Pans, 1789, in-8, 2 pl.

Meyer (F. -A.). Gemeinnuetzlicht Nalurgescliiclite (1er gitligcn Inscklcn. Berlin, 1792, in-8.

Autenrieth (II. -T.). Ueber das Gift der Fisclie u. s. w. J îibingen , 1833, in-8.

Poisons minéraux.

F/scherus. Pr. spcc. de saturno cjusdemque nalurà , usu et noxft. Resp. Orth (J. -G.). Erf. , 1720, in-A.

Monnet. Diss. sur l’arsenic. Berlin, 177A, in-8.

Falconer (W.). Observations and cxpcriinents on tire poison of copper. Londres, 177A,in-8.

Bergmann (T.). Abhandlung von dem Arsenik. Altenbourg, 1778 , in-8.

Percival (Th.). Observations and experiments of the poison on Lead. Londres, 177A , in-8.

Ciiorley (E.). Diss. de plumbi in corp. hum. viribus et noxarum rcmediis. Lugd. Bat., 1781.

Singer (F.). Medicinîsch cliemisclie Abhandlung iiber ein sichcrcs Gegengift oder Merkurialgifte. Vienne, 1786, in-8.

Hahnemann (S.). Ueber die Arsenikvergiftung , u. s. w. Leipsig , 1786, in-8.

Puihn (J. -G.). Die Giftedes Mineralrcichs. Bayr., 1796, in-8.

Renault. Nouvelles expériences sur les contre-poisons de 1 arsenic, Paris, an ix , in-8.

Tartra. Traité de l’empoisonnement par l’acicle nitrique , Paris , 1802, iu-8.

.Leger (G. -F.). Diss. de effeclibus arscnici in varios organistnos nec non de indiciis quibusd. vcnelicii ab arsenico illati. Tubinge, 1808, in-A . Marsciiall’s (John). Remarks on arsenic. (1800?), in-8.

XXXII NOTICE BIBLIOGRAPHIQUE

Bleue (C.-L.). Diss. de Arsenico, et rationc quâ in animalia agit. Leidc. 1817, in-4.

Aetenrietii (J.-II.-F.). Pr. Diss. sistens observationes quasdam de vario Arscnici in animalia efl'cctu. Resp. Hardig. Tub. 1817, in-8.

Borges (Wilh.-H.-Lud.). Ueber eine Vergitltung durch weissen Arsenik. Berlin , 1818, in-8.

Hinck(J.-A. Ueber Arscnik in oryktognostiscber, chemischer, pharmacologisclier und medicinisch gerich tlicher Ilinsicht. Wien., 1820, in-8.

Reissenhirtz. De Arscnici ellicacia periculis illustrata. Berlin, 1823.

Kleinert (C.-T.). De Arscnici virtutibus chetnicis mediciset id investigandi modis. lena., 1825, in-8.

Dirmer (Karl.). Tract, de effëctu plombi in organisma animali sano, nec non detlierapia intoxicalionis saturninæ. Monacbi, 1829, in-8.

Enschet (F.-P.-G. Van). Comment, med. — forensis, qua exponentur signa patbologica , et illustrantur, i psi ns autoris experimentis , signa clic-mica quibus vencficium arsenicale in foro certo probari possit. 8. maj. Trajecti ad Uhen., 1836.

Bensex (Rob.-Wilh.) und Arn. Ad. Bertiiold. Eisenoxydhydrat , Gegengift des weissen Arscniks od. der arsenigen Satire. 2e verra, aull. Gottingen, 1837, gr. in-8. La prem. c!dit. est de 1834.

Ueber arsenikhallige Stearinlichter. Eine im Intéressé des algem. Gesundheits-Zustandes der Aufmerksamkeit des Publicums sclir zu empfehlende Frage. Nacli dem Report of the Westminster medical Society to London. Stuttgart!, 1839, in-8.

Raspail. Accusation d’empoisonnement par l’arsenic; mémoire ù consulter à l’appui du pourvoi en cassation de dame Marie Cappelle, veuve Lafarge, sur les moyens de nullité que présente l’expertise chimique. Paris, 1840, in-8.

Rognetta. Nouvelle méthode de traitement de l’empoisonnement par 1 arsenic et documents médico-légaux sur cet empoisonnement. Paris, 1840, in-8.

Danger et Flandin. De l’arsenic, suivi d’une instruction propre à servir aux experts dans les empoisonnements. Paris, 1841, in-8, fig.

Duflos (A.) und Hirsch (A. -G.). Das Arscnik, seine Erkennung und sein Vorkommen in organisirten Koerpern. Breslau, 1842, in-8.

Barreswil (C.) et Sodrero (A.). Appendice à tous les traités d’analyse chimique; recueil des observations publiées depuis dix ans, sur l’analyse qualitative et quantitative. Paris, 1843, in-8.

Manuel pratique de l’appareil de Marsh , ou guide de l’expert toxicologistc dans la recherche de l’antimoine et de l’arsenic, contenant un exposé de la méthode de Reinscli , pour la recherche médico-légale de ces poisons, par A. Chevallier et J. Barse, 1 vol. in-8, Paris, 1843.

Page 1