‹ Traité des maladies des reins et des altérations de la sécrétion urinaire, étudiées en elles-mêmes et dans leurs rapports avec les maladies des uretères, de la vessie, de la prostate, de l'urèthre, etc. Avec un atlas in-folio (volume 2)Chapitre 64 sur 97 · ET PNEUMONIE · texte numérisé non relu

ET PNEUMONIE

Aperto cadavere ægri nostri, ren’sinister plane putris et corruptus repertus est. Inventi duo in vesica calculi, qui suppressioni urinæ in progressu morbi occasionem dederant. Morbi mortisque causa erat hæc : pulmo erat admodum amplus, thorax angustus : semiputris erat pulmo : et ita contumaciter ad latus dextrum adhærescebat, ut vix avelli potuerit : abscessus in ea parte erat : et sua mole et magnitudine ad nothas fere costas descenderat : erat inflammatio hediæe partis pulmonis, præsertim ejus quæ abscessum fovebàt. Adacto cultello chirurgico putris et fœtens sanies manavit.

J’ai rapporté plus haut (Obs. zxrv) un cas non moins remarquable : c’est celui d’une double pneumonie avec néphrite, chez une femme grosse.

Oss. LXXXIV. — Dyspnée, avec respiration sifflante ; toux sèche et autres signes d’une inflammation pulmonaire, chez un enfant cachectique de dixhuit mois ; mort. Traces d’une inflammation du poumon ; rein gauche doublé de volume, et contenant dans son parenchyme un abcès de la grosseur d’une aveline, etc. (Bonet. Sepulcretum, tom. I, p.540).

Junii 8 anni 1677, vocatus fui ab illustris. comitibus de Savigni et Salanova, quo præessem dissectioni cadaveris puelli, octodecim menses nati, filii dicti comitis a Salanova. Toto vitæ decursu languidus fuerat, quod lactis et nutricis vitio adscriptum. Respiratioilli plerumque anhela, cum sibilo quodam, sed. sine stertore ; frequens aderat cordis palpitatio, tussicula sicca, pectoris oppressio; volarum manuum squallor et calor, quæ quandoque flavescebant ; vicissitudines crebræ ruboris etpalloris in vultu. Hæc omnia vaporum e liene et hypochondriis elatorum soboles credita, et obstructionum partium alvinarum. Præscripæt aliquot purgationes, potus aperientes, fotus imi ventris, a quibus pejus habuit; paucisque diebus ab eorum: usu interiit.

Antequam dissectio institueretur, examinatum totum corpus, quod pluribus in locis lividum erat et ecchymosibus latis fædatum, præsertim in dorso et externis femoribus ; macie confectum cum abdominis tumore et scroti latero sinistro, ob enterocelen, cui ab incunabulis obnoxius fuerat nobiliss, puer. Admota no-

vaeula, illico extra prosiliere intestina tenuia, quæ cum ventriculo flatibus tumebant: hic vero.ab eorum eruptione, flaceidus , mollis et extreme ralaxatus apparuit, acpro ætatis ratione major. Jecur maximum erat, substantiæjiamen et coloris laudabilis : cui adscribenda edendi aviditas insignis, .necnon ex parte dyspnœa; a compresso diaphragmate. Lien integerrimus. Rensinister dextro duplo fere major, intra parenchyma abseessum pure refertum , avellanæ magnitudine continebat. Dexter maturalis erat. Productio pexitonæi, per quam ileon in scrotum devolvebatur (unde.crebri ventris dolores), latissima erat, digitum medium facillime admittens. In peciore vero plerorumque symptomatum et lethi causa apparuit, Pulmones enim inflammationis erysipelatodis prægressæ notas gerebant, marmoris instar variegati, viridis coloris, lividi, rubri, exsucci, paucum tantum cruorem nigerrimum dissecti fundentes ; ab omni connexione cum costis undiquaque liberi, Rarissimus autem occurrit casus, auricula scilicet cordis dextra oyi columbini magnitudinem æquans, pure referta, quod e ventriculis cordis manabat. Adeo ut imus venter, si renem dextrum .excipias, et ventriculum laxiorem ob dictam voracitatem, culpa pene liberandus fuerit; cum e contra thorax, partesque in eo contentæ, nullo vitio idiopathico daborare judicatæ sint, præcipuorum tamen affectuum sedes etlethi causæ.

6449. J'ai plusieurs fois constaté que l’urine contenait, dans quelques cas'de pneumonie et de pleurésie, une certaine quan tité d’albumine ; et un de mes élèves, M. le docteur Desir, a indiqué ce fait dans sa Dissertation inaugurale. Depuis cette époque, plusieurs médecins des hôpitaux ont fait la même remarque. Je ne puis dire éxactement dans quelle proportion les cas d'urine albumineuse sesont présentés à mon observation dans les pleurés'es et les pleuro-pneumonies ; mais ce que je puis affirmer, c’est que leur proportion a été peu considérable;! et que la présence de l’albumine a été notée plus souvent dans le cours de ces maladies, lorsque l’urine était rare et fortement colorée , qu’à leur terminaison. Je ne puis dire quel est l’état des reins dans de semblables conditions ; mais il est probable qu’ils sont hypérémiés. |

Page 1