EXORDE DE LA DEUXIÈME PHILIPPIQUE DE CICÉRON

Quonam meo fato , Patres Conscripti, lieri dicam ut nerao hjs viginli annis reipulUiciP fuerit hostis , qui non J)ellum eodem tempore mihi quoque indixerit ? Nec verô necesse est à me quemquam nominari : vot)iscum ipsi recordamini. Mihi pœnarum illi plus quàm optarera , dederunt; temiror, Antoni, quorum i'acta iraitere, eorum exitus non per-

horrescere Quid putem? conteraptumne me ? Non video nec in vità ,

nec in gratià, nec in rébus gestis , nec in hàc meà mediocritate ingenii, quid despicere possit Ântonius. An in senatu facillimè de me detrahi posse credidit? Qui ordo clarissimis civibus bene gestic reipublicae testimonium multis , mihi uni conservât» dédit. An decertare mecum voluit contentione dicendi? Hoc quidem benelicium est. Quid enira plenius, quid uberius , quàm mihi et pro me et contra Antonium dicere? Illud protectô est : non exislimavit sui similibus probari posse , se esse hostem patriœ , nisi mihi esset inimicus.