Capit. 1, a. 819, c. 16. Qui epistolam nostram quocunque
prétentions des fils furent reconnues légitimes, quoiqu’ils ne succédassent pas encore de plein droit, et qu’en cas de minorité, ils courussent grand risque d’être exclus par l'administrateur provisoire institué par le seigneur. Malgré la sécurité et l'indépendance des possesseurs de bénéfices, que ces règles favorisaient évidemment, ils s’efforçaient sans cesse, et «par mille fraudes, à convertir leurs bénéfices en aleux 2, tandis que d’autres hommes libres, moins riches et moins puissants, se dessaisissaient de leurs propriétés alodiales pour les reprendre ensuite comme bénéfices
modo dispexerit... honorem qualemcunque habuerit, sive beneficium anultat. — Capit. 4, ann. 819, ch. 3. Quicunque suum beneficium occasione propri desertum habuerit, et intra annum postquam ei a.comite vel a misso nostro notum factum fuerit, illud emendatum non habuerit, ipsum beneficium amüttat. — Conventus ap. Marsan ÏT, ann. 851, ch. 6. ‘Ut nostri fideles, unusquisque in suo ordine et statu, veraciler sil de nobis securi, quia nullum abhinc in ante contra legem et justiliam, vel auciorilatem ac justam ralionem , aut damnabimus aut dehonorabimus, aut opprimemus, vel indebitis machinalionibus affligemus. Et... ille sic sint nobis fideles et obedientes, ne veri adjutores atque cooperatores, vero consilio et sincero auxilio... sicut per rectum unusquisque in suo ordine et slalu suo principi et suo senior esse debet.