VII. — De Spiritibus

1. Dei exislentiam ipsa creaturœ notio et essentia comprobat Ex rerum enim creatarum consideratione ad perfectam Dei tanquam Entis optimi cognitionem devenire adeô pronum est, ut atheos aut idolâtras sola vel imaginatio, vel superbia efficiat.

2. Deus à se existit : hinc perfectiones possibiles quaslibet Deo

innexistere necessariô demonstratur. Angelos esse dogma est Catholicum : unanimis illud sapientum agnovit consensus. Nulla vel à priori, vel ab effectis proferrè potest valida ratio, quse id évinçât.

3. Anima rationalis est substantif rationis particeps regendo corpori accommodata; cujus ope ad suas functiones exercendas connaturaliter indiget. Spiritalis est et ex naturâ suâ immortalis. Potentiae animas simplices ab ipsâ non distinguntur realiter.

4. Angelicam pariter et mundanam creaturam condidit Deus. Non prius creatur anima, quam infundatur in corpus. Entia quaelibet à se condita conservât immédiate. Ad omnes et singulas actiones immédiate concursu causas secundas opus est.

5. Neque illud vetat Dei sanctitas, aut libertas causse secundse, quod ratio causas primas postulat. Ad causas secundas determinandas physica prasmotio tanquam inutilis rejicienda. Ad actus singulares collata non videtur stare posse cum libertate.