AM

Alexandfo papm Ernulphus, lexoviênsis episœpus , post tnoriem S, Thotnœ, Gnin, apnd regem nostrum pariter coagregati, de magnis ecclesis regnique negotiis tractaturi crederemui, siibitus nos de domino cantuariensi rumor lamentabili mœrore perfudit, adeo ut in momento secoritas in staporem, et consnltationes in snspiria yerteri^ntur. Per aliqnoe enim ab Anglis revertentes certa relatione didicimus quod quidam inimici ejus , crebris , ut aiebant , exacerbatlonibus ad iracundiam et amentiam provocati, temere in eum irruptione facta (quod sine dolore dicere non possumus nec debemus), personam ejus aggredi et trucidare crn« déliter perstiterunt. Ad régis denique uotitiam rumor infaustus quibusdam perferentibus penetravit , quoniam ei non licuit ignorare quod ad ejus vindictam jure potestatis et gladii videbatur specialius pertinere. Qui statim in piimis nefandi sermonis initiis ad omnia lamentationum et miserationum gênera conyersus, regiam prorsus majestatem quasi cilicio immutans et cinere, multo fortins amicum exhibuit quam principem , stupens , interdum , et post stuporem ad gemitus acriores et acerbiores amaritudines revolutus. Tribus fere diebus conclusus in cubiculo, nec dbum capere, nec consolatores admittere sustinuit; sed moBstitia pemiciosiore yoluntariam sibi pemiciem indicere pertinaciter videbatur. Miserabilis erat malorum faciès, et anxia vicissitudo dolorum : quoniam qui sacerdolem lamentabamur primitus , de régis saffute consequenter cœpimus desperarc , et in alterius nece miserabiliter utrumque credebamus interiisse. Porro , quasrentibus amicis et episcopis maxime quid eum ad se redire non permitteret, respondit se metuere ne sceleris auctores et complices , veteris rancoris confldentia, impunitatem sibi criminis promisissent , licet ipse novas inimicitias recentibus injuriis et frequentibns maleflciis oompararet ; arbitrari se nominis sui famam et gloriam maledictis aemulatomm respergi posse , et confingi id ex ejus oonsciontia processisse : sed omnipotentem Deum se testem invocare in animam snam , quod opus nefandum nec sua voluntate nec conscientia commissum est, nec artifido perqnisitnm, nisi forte in hoc delictum sit, quod adhuc minus diligere credebatur; super hoc quoque se judicio ecclesis prorsus exponere , et humiliter susceptumm qnidquid in eo fnerit salubriter statuendum. Gommunicato igitur consilio , in hoc universorum consultatio conquievit, ut sedis apostolics sapientiam et auctoritatem consuleret , quam spihtu sapientis et potestatis plenitudine christiana fides preedicat abundantius r^nndare , et apnd eam suam studeat innocentlam modis legitimis et canonicis approbare. Supplicamus ergo quatenus, secundum datum a Deo vobis spiritnm consïlii et fortitudinis, tanti sceleris auctoribus secundum facti immanitatem seyeritas yestra rétribuât, et suam innocentiam régi pietas apostolica et in statn sao yelit affectuosius conseryare. Omnipotens Deus personam yestram eoclesisB sus per multa tempora conservet incdumem.

* Recoeil des hist. de la France, t. XVI , p. 469.

ao PIÈCES JUSTIFICATIVES.

LRTBE DD KOI HBmi II AU FAPB, flUK LB MUTITIB DE TH0VA8