Ai-je manqué contre l'amour des ennemis

Contre la religion intérieure , en ne rapportant pas mes actions à Dieu, ou à Jésus- Christ notre Seigneur.

9. Ai-je failli contre la religion extérieure, en l'église, ou en particulier, aux offices et autres devoirs de la religion?

PIETAS SEMINARH.

I. Primarius et ultimus finis hnjus seminarii est vivere summe Deo in Christo Jesu

Domino nostro; adeo ut interiora Filii ejus intima cordis nosferi pénètrent, liceotque

cuilibet dicerequodde se Paulus fiducialiter praedicabat : Mihi vivere Christus est {Philip. i, 21) ; et alibi : Vivo jam non ego , vivit vero in me Christus. [Galat. h, 20.) Hœc erit una sues omnium, una meditatio, unicuni exêrcitiuus, vita vivere Christi interius, quœ tamea exterius uianifestetur in nostro mortali corpore.

II. Ideoque cultu prœcipuo se devovebit sarictissimo corporis et sanguinis Christi sacramento, ubi non modo sanctissimam Trinitatem ut fontem omnium bonorum venerabitur, ibique Christum delitescentem ut mediatorem omnis gratiœ, sed enmdem Dominum Jesum Cliristum, ut communionem propriffi suffi vitœ amplectetur.

III. Ibi cuncta Dei mysteria, sive œterna, sive lemporalia, perpeluo adorabit ; potissimmii autem, vitam quœ erat apud Patrern a sœculis in sinu ejus recondita, diffusam tamen in Filinmet spiritum Saiictum,qu6esese adlnic quotidie in ipsos erfundit, generatione et spiralione perpétua, sub speciebus Eurharisticis ; sed et eliam ipsam a Pâtre in Christum hominem exundantem, seseque in omnibus mvsteriis refundentem, ut de ejus plenitudine omnes accipiant, post redditum cultum, et exhibitam omnimode reverentiam, precibus sibi allicere conabuntur; et banc Dei in Christo vitam continuo sibi communicandam postulabunt.

IV. Hoc tirma tule teneant seminarii alumni, Christum ad hoc vivere in augustissimo Eucharistiœ sacramento, ut thesaurum omnem sapieniiœ et scientiœ divinœ nobis exhibeat et menjoriam nobis faciat omnium mirabilium suorum misoricors et rulserator Dominus, ut hœc omnia det in escam timentibus se, vitamque propriam et virtutes largiatur; inter cœteras autem, summam erga Deum Patrem reverentiam et religionem; ardentem sed suavem erga proximum eharitatem ; profundam erga seipsum exinanitionem, sed contra mundum et peccatuiu zelum vehementem et perpetuam contradictionem.

V. Ergo omne incrementum religionis Christianœapudsemetipsum quilibetsperandum putet a communione religionis Christi Jesu in Eucharistia jugiter latentis,qui semper apparet vultui Dei ad interpellandum pro nobis cultu, et laude, et oratione perpétua; et seipsum prœbet ut pinguem hostiam laudis, ut omnis Ecclesia hoc cœlesti pabulo orationis possit enutriri : hocque beneficium super omnia postulabit seminarium enixe et indesinenter, devolutum pedibus summi Jesu sacerdotis et hostiœ, ut hac esca jugis orationis possit saturari, quo semper eructet verbum bonum, et intuno cordis sacrario juge sacriticium laudis Deo possit adolere.

VI. Idemque speret seminarium de charitate erga proximum beneûcio sacrœ synaxis, quœ, sub specie panis de pluribus granis in unum confecti, prœ se fert perfectœ spécimen cbaritatis, quaru Dominus Jésus perticere in nobis sub hoc potissimum unitatis sacramento meditatur, convocans omnes Ecclesiœ uouulos ad se ex omnibus lerrœ part'bus,

quasi lineas ad centrum quoddam religionis, ut omnes sint unum in se, sicut Pater et Filius sunt unum in Deo, secundum illud Joannis (xvn, 22, 23) :Oro, Pater, ut omnes Unum sint, sicut ego .et tu; Ut sint consummati in unum; ut omnia in ipsis sint communia; ut sit in omnibus cor unum, anima unn, in me qui futurus sum omnia in omnibus; ut sint degentes non in disceptationibus cogitationum, sed in suavitate etSpirilu Sancto semper idem sentientes, quasi unanimes, uno ore benedicentes Deum et Patrem Domini nostri Jesu Christi ; memores trium pueiorum in fornace Babylonis, qui, medio Christo inter tlamuias cbaritatis, u.no ore et cantico benedicebant Dominum.

VII. Ex hoc ipso fonte emanan lam putet veram cordis exinanitionem, quam Christus tn hoc sacramento potiorem profitelur, et exhibet toti Ecclesiœ, quam in quovis alio sacrosanctœ vitœ mysterio. Licet enim Verbum caro faclum exinaniveril semetipsum, formam servi accipiens, habitu tamen inventus est ut homo {Philip, il, 7); hic vero jacet modo mortuo, sicut vulneratus in sepulcro, involutus sub vilissimis naturœ involucris, nempe sub solis accidentibus, quibus nihil abjeclius in natura; quorum item substantia, scilicet panis, in nihilum sui redacta, in Christum tamen conversa, nos admonet, virtute hujus sacramenti in nihilum nostri dobere redigi, et in Cliristum transformari, vivificante interius et consummante Spiritu Sancto; exteriori interea homine in nobis emortuo, qui ad nihilum valet, nisi ut mittatur foras ut conculcetur ab bominibus : quod de seipsis spectabunt seminarii alumni, qui ut inutiles et vilissimi Ecclesiœ servi, animo semper pedibus omnium provoluti, quasi canes mortui et putridi se despiciendos fore sperabunt : felices, si a cunctisiidelibus pro servis abjectissimis admi'.tantur ; illos semper honore prœvenientes, et superiores invicem arbitrantes, non alla et nova sentientes, sed humilibus semper consentientes.

VIII. Tandemque a divinissimo Jesu in Eucharistia omnem peccati horrorem, pœni- Ventiam et judicium exspectent in se. Dominus noster Jésus Christus, sola sanctitatis prœsentia omne procul abigit peccatum; sua iterum pœnitentia qua pœnitens conterit; tandemque qua judex acerrimus omne scelus condemnat judicatque, secundum illud : Qui manducat meatn earnem et hibit meutn sanguinem indigne, judicium sibi manducat et bibit (/ Cor. xi, 29) ; quia sub utraque latens specie, omne simul et semel judicat condemnatque peccatum et peccatorem.

Ergo summa freii liducia alumni quotquot sint, sicut £11 ii olivarum in clrcuitu mensœ Domini, accédant ad hoc convivium pingui um, ubi instar cœlestis mannœ, omnem virtutum gustum possint percipere ; certo scientes vitœ spiritualis profectum in hoc uno semper omnia positum, participare vi-; delicet interius divinis charismatibus Christi, sese intime communicantis tidelibus Christianis, qui fide, reverentia, puro corde et

P1ETAS SEMINARII.

hucuili ad ipsnm accédant, et se tolos divino ejus amori committunt; quibus vicissim se totum tradit, thesaurosque omnes virlutuni et ixiysterioruui palam aperit et largitur.

IX. Liçelautem sanrtissimum Encharisliœ sacramentum sit meinoriale omnium miraliilium Chris ti, et interiora eorum nobis prœsentia exhibeat; altamen seminarii alumni sacrosanctœ infantiœSalvatoris mysteria teneritudine peculiari amplexabunlur, cujus vitam, mores et spiritual, prœcipue auteui humililatis, et simplicitatis, et filialis fiduciœ sugere contendent, versus illum semper os aperienles, ut lac illud suavissimum , quasi modo geniti infantes sine clolo eoncupiscant, nunquam obliti lnijus sententiœ : Niti cfficiamini sicut parrulus istc, von intrabitisin regnum cœlorùmUtfatth. xvm, 34.)

X. Ergo intime Christo infanti adhérentes, prœcipuo eultu sanclissimam ejus Malrem Virginem Mariam ac beatissimum Joseph venerabuntur, quorum tutelœ et patrocinio sese plene et fiducialiter commi lient; et sicut infantes in Chrislo sub umbra alarum patris et matris tutissimi vitam degentes, et subditi illis perpetuo servitutis obsequio sese astringent.

XI. Item beatissimum Joannem, alterum Christum in crena factum, in cruce mairi adoptatum, et in ipso potissimum graliam Jiucharisiiœ vénérantes, hanc ipsam gratiam benedictionemque, ad ejus exemplum, in Dominici pectoris fonte potare nitentur.

XII. Sanctissimos etiam apostolos in cœna Christo eibatos et in ipsuru transformatos, ut ait sanctus Chrysoslomus, quasi duodecim Ecclesiaa fundamenta in eodera Jesu venerabuntur; eorumque patroeiniutu, simul et discipulorum gratiam et sjiiritum quotidie super universam Ec.clesiam invocabunt, et potissimum super- pusillum seminarii gregem, et omnera domum, quam ut collegium apostolicum intuebuntur, in quo virlutes apostolicas ediscere, et eorum mores sibi comparare valeant.

XIII. Post augustissimum Eucharistiœ sacramentum, divinum Christi Evangelium et sanctam ejus crucem seminarium venerabitur ; in primo, vitam legis, in secundo, verbum legis; in tertio, opus legis adorabit. Primus liber scriptus intus, propter vitam Patris in ipso absconditam et prolatam ab seterno. Secundus liber scriptus foris, universam quippe legem Patris Christo intus traditam explicat et exponit. Tertius liber, Christus in cruce, scriptus intus et foris : etenim verba vitœ œteriiœbabens, verba legis abbreviat et consummat, ibique universam legem traditam verbis et factis adimplet et manifestai.

Eam igitur crucem nudam, id est paupe-' rem, probrosam, despectam et laboriosam, toto corde suo complectetur seminarium, exallans illam prœ omnibus in corde suo, inventam hilari animo bajulans , et nunquara fatigalum calumniis aut œrumnis, pro Chrislo mori in cruce efflagilans; quod prœiuium ut assequi valeal, sibi ipsi cmoii

quotidie et crucem tôlière invigilabit : hu- .jus rei gratia patrocinium sanctissimi Martini, hominibus olim despectissimi.itemque sancti Francisci, vivi crucifixi, invocabunt alumni.

XIV. Ad hoc, crucifixi Domini nostri effigiem semper prffi se ferant ; quippe qui indigni seraphicis ardoribus exterius insigniri, ut altius et vividius Jesu Christi memoria inflgalur , saltem crucifixi intuitu interius accendi mereantur, ut ejus etiani memores, promptius et vegetius veterem hominem in omnibus crucifigant. Felices, si cum Christo assidue confixi maneant cruci ejus, si stigmata Domini in corpore suo gestent, mortiticationem, etc. Domini in sensibus et passionibus undique circumferentes, et a quibus absit gloriari in aliquo alio quam in cruce Domini nostri Jesu- Christi, per quem ipsis mundus crucifixus sit, et ipsi mundo : noc est, omnis maligna virtus gratia crucis in ipsis emarcescal quœ prius regnabat in ipsis ; eademque virtute crucifixi omnis amor ille noxius, et vis illius vigens prius in nobis erga sœculi ludibria languens jaceat, quasi mortua etsepulta in nobis.

XV. Ergo abhorreant clerici et sacerdotes ab omnibus pompis sœculi, sive a palatiis, sive a curribus et equis : nos enim in nomine Domini et in spe gloriœ tiliorum Dei gloriamur, sed et gloriamur in Iribulationibus, in intirmitatilius, etc. In omnibus abhorreant id omne quod sensus riemulcet, sive quod arridef oculis, sive quod gustui, sive quod auribus, sive quod tactui, ne suscitet emortuum : elenim vêtus homo noster crucifixus est cum Christo in baptismale et pœnitentia : semel mortuus, jam non reviviscat veteri vitœ; servusjam homo factus justitiœ, Deo vivat liber a peccato, et exhibeat membra sua servire justitiœ ad sanctiticationem, non sicut prius, injustitiœ ad immunditiam.

XVI. Licetque corpus sit mortuum propter peccatum, lex tamen peccati vila vivit in nobis, quœ iuimica Dei exsistens, legiDei subjecta esse non potest; vigens adhuc in membris nostris répugnât semper legi mentis nostrœ, adeo ut serviamus lantum spiritu legi Dei, carni autem legi peccati. Annou vêtus ille homo noster, qui mortificatus jam peccato, iterum legi carnis vivere paratus est, nonne cruci alligendus est? ïolus in peccatis, nos quotidie mergit in peccatum; et adhuc in dies pellere nititur in profundum barathri.

XVII. Gemat ergo quotidie clericorum societas, pressa sub onere carnis ; nulla die temperet a lacrymis, quœ nunquam cessai a peccatis; deceptam se putet, si peccetricem, puiridam et fetentem non se agnoscit, septies in die cadens, sed non loties resurgens. Hoc ergo enixe a Deo petat ut nunquam oblita scelerum, omnem vitam cunctaque opéra spiritu | œnitentiœ quasi àlteram victimam suo sale condire possit, et ideo crucifixum prœ oculis cordis semper habeat, ut ibi summum pœnitentem Jesum Clinslum nœnitentiaiu suaui consumiuarj-

tem possit intueri ; cujus virtule sal vati sauras a morte, et liberati a peccati s et servi tu te carnis.

XVIII. Necgemat modo clericorum societas ad r.iodum Christi gementis, cujus anima tristis fuit usque ad mortem, cujus dolor semper erat in conspectu ejus ; nec solura etiam cum Apostolo suspiret gemebunda, curà ipso dicens : Infelix ego homp, quis me liberabit de corpore mords hujus [Rom. vu, 2i) ; sed cum eodem castigel corpus suura, ad prœterita et quotidiana delenda peccata; sed et iterum in servitutem redigat. Non enim solo titulo peccati débet crucifigi et geroere, sed pluribus aliis titulis quibus Cliristianus est insignitus.

1° An nesiimus quia membra nostra templum sunt Spiritus Saneti quae tamen adversus ipsuni semper concupiseunt, ideoque mortificatione indigent, ut ei subjiciantur?

2° ltemque ruembra sumus de membro , hoc est, membra Jesu Christi, quorum vitia et opéra carnis contraria sunt operibus Cbristi, ideoque cruci afligenda, ut non contradicant sermonibus justi.

3° Tandem, quia tilii Dei nominamur et sumus (/ Joan. ni, 1), qui non ex sanguinibus, neque ex voluntate carnis ncque ex voluntate viri nati sumus {Joan. i, 13), neque debitores curni ut secundum camcm vivamus (Rom. vin, 12) : si enim secundum carnem viserimus, moriemur; si autem spiritufacta carnis mortificaverimus, vivemus. Ergo cruci alïïgenda vita hase iniqui et primarii parentis, ut vivamus in libertate 'filiorum Dei et generationis novœ.

h" Nec Deus modo pater noster est, sed et Deus noster est : si enim Deus et pater est Dommi nostri , Deus quoque et pater est eorporis ejus, cui quotidie otferre debemus corpora nostra, hostiam viveutem, sanctam , summe placentem, quae talis exhiberi non potest nisi virtute cruciûxi Domini nostri Jesu Christi, qui destruens in nobis corpus peccati, et affigens illud cruci, nos offert et sanctilicat, et una secum sacrilicat in odorem suavitatis Deo Patri.

"XIX. Tandem seminarium, velut quœdam Christi victima, sanctissimam crucem, quasi aramgratissimam habeat semper prœ oculis, super quam adolere sacrilicium quotidie meditabitur. Interea , sive viriliter pro Chrislo decertans contra se , mundum ac dœmonein; sive Christum ipsum, et eumdem crucifixum, verbo et exemplo semper an-

nuntians;gaudenssumrnopereinœrumnoso, jiaupere et contemplibili labore, nunquam obliviscelur tanti prmcepti : Qui non bajulat crucem suam, non est me dignus (Luc. xiv, 27) ; qui vult venire po-st me, abnegel semetipsum, tollat crucem suam et sequatur me. (Matth. xvi, 24.) Summi pœnitentis Jesu Christi pœnitentiam suam absolventis sunt verba, adeo utliceat dicere nobis quod pcenitens Jésus de seipsoproferebat : Et dolor meus in conspectu meo semper. (Psal. xxxvu, 18.)

XX. Ideoque clerici sœpius in die, polissimum vero mane, et in exordio cujuslibet operis, abnegationem sui ipsius coram Deo profitebuntur, crucem amplectentur, et sese Chrislo Domino interius degenti fiducialiter tradent, et Spiritui ejus committent, ut sibi ipsis mortui, soli Deo vi ventes aclaborantes, in Christo [ilacere valeant.

XXI. Semper ergo abhorrentes a semetipsis seminarii alumni, in Christo item interius reeollecti, et vilam agentes spiritu vivificante, in cunctis operal>untur secundum illud divi Pétri : Qui loquitur quasi sermones Dei ; qui administrât, tanquain ex virtute quam administrai Deus per Jesum Christum {I Petr. iv, 11); ut sint tanquain veri Christiani, plus in Christo quam in semetipsis degentes, et jugiter ab ipso et in ipso vitam haurientes, ejus virtutum exernpla et mores prœ se ferant, ut, secundum Aposlolum, vita Jesu rnanifestetur in illis.

XXII. Ideoque sanctissimum ejus Evangelium semper apud se geslabunt, ut, secundum Prophetam (Psal. î, 2) , qui beatos dicit eos qui nocte ac die legem Dei meditantur, semper pra3 oculis habeant virtutes Christi, atque in auribus cordis ptaecepta divinœ vitas suscipiant; tandem prœ manibus opéra Christi facilius gestare valeant.

Quod ut facilius impleant, quotidie capitulum sancli Evangelii, genibus flexis et capite aperto, si per sanitatem liceat, [lie et religiose perlegentes, meditabuntur : 1" adorantes Spiritual veritatis; 2° invocantes virtutem ejus, qui suggérât ipsis quœcunque Cbristus dixerit, et in intimis cordis visceribus redament quod legerint, et a Spiritu Sancto gratanter acceperint.

XXIII. Quod denique in Evangelio venerati fueriut ; sive quaa in operibus Christi videriiu,sive quœin prœceptisaudierint, non obliviscantur cum ûducia quœrere et postulare in sanctissimo Eucharistiœ sacramento.

DISCOURS SUR SAINT FRANÇOIS DE SALES