DE PR^CIPUIS CLERI VIRTUTIBUS

CAPLT PRIMLM.

Clerus, status'perfectionis omnium virtutum (128).

ART. I. — Quod clerus omnium virtutum perfectionem

exigit.

Eluceat in eis totius forma justitiae. {Pontifie. Rc^m. in Ordin. presbyterorum, in Praefat.)

Clarum epitoma omnium virtutum. (Sic Yictorem Taurin, episc. nominat Ennodius in Vita S. Epipkanii episc.

Sacerdos forma virtutum. (S. Petr. Chrysol. , serm. 26.)

Sit communis omnium schola, exemplarque virtutis vilaî tuae splendor, omnibus proposita ad imitandum, velut primitiva quaedam imago, omnia in se habens qute bona atque honesta sunt. (S. ChrysosT., hom. 4, in Epist. ad Tit. ii, 7, in haec verba : In omnibus teipsum prœbe formam bonorum operum.)

Requiritur in ordinando sacerdote pracsentia populi, ut sciant omnes et certi sint, quia qui praestanlior est ex omni populo, qui doctior, qui sanctior, qui in omni virtulc eminenlior, ille eligitur ad sacerdolium. (ORiGEN.,refcrt. 8, quaest. 1, c. Licet.)

Ornent clerici animas suas ornamcntis dignissirais, dog'matibus salutis cl, veritatis , décore pudicitiae, splendore justitia?, candore pictatis, aliisque omnibus quibus compositani dccet esse rationalcin mcntem. (S. Clem., epist. 2, ante med.)

Ut nihil scicntiae, nihil in eis sapientia;, nihil desit industriae. (Origen., hom. 6, In Levit. vi, refert. 8, quœst. 1, c. Licet.)

Sic ncccsse est cogilationc mundus, actionc pr»tipuus, discrctus in silcnlio, utilis in verbo, singulis compassione proximus, prar; cunclls conlomplalione iiui4)ensus, bene agentibus per liiimiliiatcm socius, cwntra dolinquentium vjlia per zclum justitiae creclus, intcriorum curam in cxteriorum occupatione

(120-27) Vid. pliir. de virtut. saccrd. et aliorum eccles. ministrorum iiifr. precipuo, part, ii intégra.

non minuens, exteriorum providentiam în interiorum soUicitudine non relinquens. (S. Grec, Paslor., part. II, c. 1.)

Magna dignitas, sed majus est pondus. In alto gradu positi, oportet quoque ut in sublimi virtutum culmine sint erecti ; alioqui non ad meritura, sed ad prop'rium prœsunt judiciuni. (S. Lacrent. Justin., De institut, et regim. prœiat., c. 11.)

In omni divino officio non est audendum aliisflucem fieri, nisi quis secundum virtutem Dei formissiinus, id est, simillimus Deo exsistat ; utpotc tanj virtuosus, ut de pleniludine sua possit aliis infundere (S. Dionys. Areop., apud Dionys. Carthus., Opusc. de vita sacerd., art. 16.)

Privati hominis vitium esse existimet turpia supplicioque digna perpelrare : praefecti autem et antistitis non quam optimum esse. (Grec. Naz. , orat. 1, Apolog.)

Virtutis quadrifariae (prudentiae , tempcrantiae , justitiae et fortitudinis) perfectionem et cathedram sanctitatis omnino exigit ministeriumhocde quoloquimnr; ut hac dote carens frustra sibi, tanquam per (^hristum inlroierit, blandiatur. (S. Bern., Declam. c. fi.)

Omnes ab eis virtutes requirit, et eas maxime quae cunctis necessariaî, atque utiles suni futunc. (S. CiiRYsosT., hom. 15 in Muttli., super hacc verba V, 13 : Vosestissal terrœ.)

ART. II. — Cur clerus onuiium virtutum verfeclionem crigit.

Sectio prima. — Quia Itanc in clcro e.Tigil Deus.

In omnibus te ipsum prœbe cxempluin bonorum operum. {Tit. ii, 7.)

Oportet episcopum irrcpretiensibilcm esse, etc. (/ Tim. m, 2.)

(128) Vu/, supr., pari, i, c»2, Desanctit. clcric.