Cf. Horace, 5o<.,I

400 P0ÉSIE8 LATINES.

Jamdudum frémis, ettibi mensimmurmuratintus: cr Postquam me prohibes matronam tangere, salten Quod superest unum, scortabor, te duce*. D^Menc! Quœre alium : non his ego sum , ne dixeris, auetor. Non ego te vetitœ abduetnm de limine nupts Invitera lustro, aut quseram intnisisse popinœ. Non modo vix dirae servatum ex ore iesen» t

Sustineam abjecisse lupœ. Cur dicta maligne i

In pejus rapis? offlciunt nil nomina, sed res. !

Tu mala desultim^ te jactas in nova : dextnim ut l expédias si forte pedem , gravet inde sinistmm | Aita palus , recidens cœno immerseris eodem. Quid? nisi mœcharis , scortari tene necesse est? Anne tibi , nisi turpe , placet nihil ? Usque adeone i Et prurit sola et juvat interdicta voluptas? Cura te jura vocent ad justi fœdera lecti *, Invitet natura parens, et prœmiaponat Libéra cum primis et duri pura laboris Gaudia, tum dulces, gratissima pignora natos; Tu tamen his démens quœris peccare relictis , Legibus infensus, naturœ, disque, tibique.