CAPUT XXXII

Solyitar objectio petita ex tcstimoaio Aimaini .

G^jetaQurn rafellere oonatur, bis verbis, Aimaipus, percelebris doctor academiae Parisiensis : p Papa potest errare errore judiciali , de errore per- « sonali, omnibus notum est ^. » Sed nisi buno auc-

* In If^ Sentent, dist. xxiT, qasst lu , oondoi. i. Vid. Jppend. Op. Gen. t. U, p. II2I , 1122.

* /6td. p. 1123.

> De aucun. Bvclet. et ConciL cap. x. In Âppenâ. ad Op. Gen. t. lit p. 1001.

torem ineptire, et sibi ipsi insulsissime oontradioere yelis, hsc verba sic intelliges, ut persona Papa non solum possit baereticum dogma intns sentire ac tenere , verum etiam ei exteriore judicio profeve. Sed minime asseruit sedis apostolicae fidem deficere posse. Hinc fit ut probare studeat summum pontifioem posse fieri hssrelicum, et generali concilio inferiorem esse habendum. De csterosedis apostolicse potestatem sic adstruit * : « hnmediate a Christo « collata est Petro primo summo pontifici. » Hoc autem probat ex bis Cbristi vocibus : Dabo tibi claves, etc. et ex bis : Pasceoves meas;Pasce agnos meos.,.. « Et in hoc, inquit, conveniunt satis « singuli doclores, dicentes Christum tune eum fe- « cisse suom generalem vicarium, etc. » Praeterea : « Papa, inquit*, potest omnes punire, et nullus % ipsum. » Insuper ait : « Optima politia débet régi « rumine regali. » Unde concludit politiam christianam esse regalem sive monarchicam, eo quod Papa monarohiea potestate donatur, ita ut « sit unua « qui in unumquemque babeat auctoritatem pu- « nitivam, et nullus alius in illum. Ideo, inquit, uni, « scilicet Petro, et sucœssoribus ejus, data est uni- « versalis potestas constituendi oanones, etc.... per « totum universum orbeni) nuUi alteri.... In une « est suprema... potestas.... Et non est una (Ec* m clesia) , nisi unitatecapitis.... Ecclesia est unum « corpus mysticum, cujus Papa est caput,.., Pc* « testas papalis suprema in spiritualibus... non po- « test mutari in aliud genus dominii. » Scilicet monarchicum Paps regimen non potest mutari in aristocraticam aut democraticum. Igjtur in confesse est apud Àlmainum hanc esse formam Ecclesiae a Christo inditam, ut sedes apostolica sit letemum Ecclesiae in fide docenda centrum atque caput. Corrumperetur autem forma, neque Christus videretur in promissione fiddis, si vel minimo temporis intervalle Petrus in sua sede agnos simul ovesque matres pascere desineret. Haec itaque sufficiunt ut Gersonium, Majorem, atque Almainum cum Bellarmino conciliari posse existimem. Neque vero alii auctores obstabunt nostrae buic sententise, postquamGersonius, Major et Almainns huicsuf&agari visi sunt. Namque hactenus a criticis laudati sunt, utsui duces et antesignani in deprimenda papali auctoritate; Gersonius quidem tempore magni schismatis; alii vero ambo longe posteriores, scripsefunt post flebile dissidium inter Julium II papam , et regem Ludovicum xn. Hoc unum onmes probare

* De aucior. Ecclei. et Conc. cap IV. In Append. od Op. Gen» t U, p. 987.

' De Potett. Eccle*. et Laie. cont. Ockam, cap. IV et ft ihid. p. 1024, 1026, 1027.

AUCTOMTATE.

Btudent , «cilioet penonam Papœ circa fidem errare posse, etbaereticam doctriaam ut catholicam proponere, etiamsî de coosilio aliquot Romans curîs tlieologorum sententiam emiserit. Qainetiam universalî concilio Papam subjacere dicunt, et ab eo deponi posse. At vero si apostolica sedes, in qua Petrus nunquam non vivens nunquam non ioquitur, penonae pontîficis ita assentiatur. ut aliquid tanquam fidei dogma a tota Eccksia credendum definierU, resectis a sua communione cunctis dissentientibus; caput a corpore divelli non potest; oentrum verse traditionis in fide docenda non potest falsatœ traditionis centrum 6eri, fundamentum arcis œtern» nutare non potest. Ubicumque est caput fioclesiae, ibi et EcdesiaB corpus esse nibil dubitant iili auctores.

CAPUT xxxni.

Ad laioos principes non pertinet jiirisdictio ad cooTOcanda ooDciliA, quam^is eonim munus ait ea petereab Ecclesia, si catholici sint ac pii.

l"" Ecclesia, sponsa Christi in terris omnino libéra est, ut suo munere mère spirituali fungatur. Atqui cogère concilium ad tutandum fidei depositum, vel ad restaurandam salutis disciplinam, est munus mère gpirituale. Ergo Ecclesia omnino libéra est , ut concilium cogat , vel cogère recuset , prout expedire ezistimaverit : ad eam solam pertinet judîcare an res expédiât necne : ergo ad eam pertinet banc exsequi vel differre.

T Verum quîdem est Ecclesiam pro sua sapientia sibi ipsi consuluisse, ne per tempora persecutionum concilia generalia convocaret. Profecto tum temporis ipsa sui juris erat ut cogeret concilia, si id omnino necessarium esse videretur ; siquidem Christus Dominus non dixit : Ite, si jusserint ssculi principes : sed ait : Ecce ego mitto vos y etc, ; et iterum : EufUes ergo docete omnes gentes, etc. Sed tum minime exp^iebat ut concilia generalia cogerentur cum tanto incommodo; neque certe, etiamsi episcopi id tentassent , tantus tants convocationis apparatus, clam ac tuto executioni maudari potuisset. Enimvero persecutores imperatores numerosissimam banc episcoporum ex tôt gentibus a se quam maxime distantibus congregationem facillime exploratam habuissent; exploratam vero, vel praepedire, vel subita internecione delere promptumfuisset. Jus quidem convocandi concilium erat pênes Ecclesiam tum temporis, perinde ac nostris temporibus, sed ratîone periculi, et obstantis împeratoruro sxvitiœ, non expediebat ut convocarcntur. De caetero con-