III. — h) Ut delicta nostra — tergal manu sua
Quibus expediti — psallamus caiitica ^ In excelsa.
IV, — b) Sumina pia gratia -,
Nostra conservantiir ^ corpora et custodita. V. — a) De génie fera — Normannica — nos libéra S Qiiae nostra raslat, Deus, régna :
b) Senum iiigulat — et invenum — ac virginum ^ Pueroj-um quoqiie catervam '■ VI. — a) Repelle, precamur, — cuncta '' nobis mala :
Conrerte, rogamus, — Domine, supplices ^ nos ad te ^ Rex gloriae, — es qui rera '" — pax, salus pia, spes et firma ".
b) Dona nobis pacem — atque concordiam,
Largire nobis spem, — integramjidem simul veram, Karitatem — continuam — concède nobis et perfectam.
VII. — a) Sanclorum precibus nos adjuvemur '- — ad haec impetranda, b) De quorum passione gratulamur — modo '^ glo)-iosa. Finale : Sit laus, pax et gloria ^*, Trinitati quam '^ maxima Cuncta per saecula.
A la fin, A porte le mol Amen, mais il n'est pas noté ; B n'a rien ; C a repris VAinoi. On sait d'ailleurs que les proses primitives n'en avaient pas.
1. Je rétablis ici, par les lois de la clausule et de l'assonance, psallamus caittica. A donnait cantica psallamus ; B et C cantica tollamus. Cautica doit évidemment êire à la fin ; tollamus \in excelsa] est meilleur que psallamus, mais, peut-être à cause de cela, apparaît comme une correction, du même ordre que omnes pour modo, à la strophe vu, b.
2. C'est ici seulement où le texte est conservé actuellement dans A.