Lettres · P. AMICI AD F. RABELÆSVM
Quem, Rabelæſe, probas graio latioque polite
Eloquio, rerum qui monumenta tenes,
Doctum quis neget eſſe ? Probe mihi cognitus idem
Doctior hoc multo eſt, quod, Rabelæſe, probas.
Adiviser d’histoire ou de théologie,
ce qui introduit un vers de douze pieds dans une pièce dont tous les autres sont de dix. Dans sa seconde édition, Burgaud des Marets a rétabli le texte primitif.
« Lyon, 3 juin 1532. »
« a très illustre et très docte seigneur
godefroid d’estissac, évêque de maillezais,
françois rabelais, médecin, salut.
françois rabelais a aymery bouchard,
conseiller du roi,
et maitre des requêtes du palais.
Tres aut quatuor hoc in orbe sunt, qui
Mendacem faciunt probantque Erasmum,
Quorum nomina clariora luce.
Nostin Cortesiumque Dampetriumque ?
Cognostin Dionysium ? (tacebo
Te) ; nostin Pyladem Salinacumque ?
Ii sunt monachi, pii, periti,
Passim jam celebres…
a bernard salignac salut profond,
en jésus-christ, sauveur.
« François Rabelais, médecin. »
« Lyon, 31 août 1534. »
Flos delibatus populi, suadæque medulla.
(Ennius cité par Cicéron, Brutus, 15.)
trois lettres de m. françois
rabelais transcriptes sur les
originaux. Escriptes de
Rome 1536.
de theodvlo rabalaeso
pvero bimvlo defvncto
Quæris quis iaceat ſub hoc ſepulchro
Tam paruo ? Theodulus ipſe paruus,
Parua ætate quidem, ſimulque forma,
Et paruis oculis, & ore paruo :
Toto denique corpore ipſe paruus,
Sed magnas patre docto, & erudito,
Inſtructo artibus omnibus, virum quas
Æquum eſt ſcire bonum, pium, atquc honeſtum.
Has omnes Theodulus iſte paruus,
Vitam ſi modo fata non negaſſent,
Erepturus erat patri, exque paruo
Magnus tandem aliquando erat futurus.
ad theodvlvm rabalaesvm
pvervm bimvlvm morientem
Cur nos tam ſubito (rogo te) Rabalæſe, relinquis ?
Gaudia cur vitæ negligere eſt animus ?
Cur cadis ante diem tenera fraudate iuuenta ?
Cur te immatura morte necare paras ?
Non odio vitæ vitam hanc, Boyſſone, relinquo,
Verum vt perpetuo non moriar, morior.
Viuere cum Chriſto vitam, Boyſſone, putaui
Solam, quæ in precio debeat eſſe bonis.
ad evndem, distichon
Quod Theodule petis celum tam paruus, an illud
Monſtras, hos ſolos nempe placere Deo ?
alivd
Nomine qui fueram dictus Theodulus, vt & vos
His ſimiles ſitis nomine, reque precor.
alivd
Quem cernis tumulo exiguo requieſcere, viuens
Romanes habuit Pontifices famulos.
alivd
Lugdunum patria, at pater eſt Rabelæſus : vtrumque
Qui neſcit, neſcit maxima in orbe duo.
theodvli rabalaesi pveri devncti
Dum timeo ſeruus effici monalium,
Qui ſolus Dei optimi atque Maximi
Imperia obire, iuſque exequi volo,
Ne ab equis ad aſinos cogerer deſcendere,
Annos qui eram natus ſub id tempus duos,
Relinquo mortales, & ad cœlum euolo.
francisci rabelaesii allvsio
Patrum indignantum pueri vt ſenſere furorem
Accurrunt matrum protinus in gremium,
Nimirum experti matrum dulcoris ineſſe
Plus gremiis, poſſit quam furor eſſe patrum.
Irato Ioue, ſic, cœlum vt mugire videbis,
Antiquæ matris ſubfugis in gremium :
Antiquæ gremium matris vinaria cella eſt ;
Hac nihil attonitis tutius eſſe poteſt.
Nempe Pharos ſciunt atque Acroceraunia, turres
Aerias, quercus, tela trifulca Iouis,
Dolia non feriunt hypogeis condita cellis.
Et procul a Bromio fulmen abeſſe ſolet.
« allvsion de françois rabelais
« Cum tonat, ad cellas trepido pede Vallius imas
Aufugit : in cellis non putat eſſe Deum.
« responsio vallii ex tempore
« Antoni, genus hoc veſtrum, Marrana propago,
In cœlo & cellis non putat eſſe Deum.
Magister amantiſſime,
Pater reuerendiſſime,
Quomodo brulis ? quæ noua ?
Pariſius non ſunt oua.
(Farce de Patelin, p. 61.)