I. - II.
De fin'amor son tot mei pensamen E mei desir e mei meillor jornal E pres d'Amor voill aver mon ostal, Per so car fis ab fin cor finamen 4 Li·m sui renduz, setot ben no m'acoil; E ges per tan de leis servir no·m toil, Setot son greu e perillos li fais Qe fai als seus soven Amors sofrir. 8
Pero m'a fait Amors tan d'onramen Qe mai e mels ab ferm cor natural Am qe nuls hom; ni non dic qom ni qal, Tot per paor de malvais parlamen; 12 Mas lo dolz ris e la faz e·ill beil oil E sa faichos plaisenz de bel escoil E·l gai solaz e·l gen parlar no·m lais Mostra[r] quals es a cel qi sap chausir. 16