CALLIOPE

Qui te amat, et qui te posthac, puer inclyte, amabit, Et sanctos mores ingeniumque tuum,

Félix il le suos vel dextra computet annos Mortuus aethereas incolat ille domos.

At tu qui flava caput accingeris oliva,

Virtute et faciès qui tibi ad astra viam,

Sis felix, volitaque hominum cum laude per ora,

Vel coeleste cibus cum tibi nectar erit.

FINIS MUSARUM PANAGYREOS.

ALDI MANUTÏI CARMINA.

PARAENESIS ALDI MANNUCGII

AD EüNDEM PR1NCIPEM.

Te super ista soient cantare alterna Camoenae ,

Haec de te Aonides carmina culta sonant:

Quae tibi quandoquidem nobis jussere daremus,

En dedimus : cantus perlege Pierios :

Et cum carminibus nostrum, puer inelyte, librum Accipe, multa tibi qui pretiosa dabit.

Perlege, disce : tuae sic te praebere parenti Mirandum poteris , sic tibi crescet bonos.

Sic etiam divo semper, puer optime , Marco Carus eris : natum te velut ille fovet ,

Atque amat, et justa tecum ditione gubernat Carpum; qui gentis firma columna Piae est.

Marcus hic ille Pius, nulli pietate secundus ,

Eloquio priscos qui bene vincit avos :

Marcus hic ille Pius , quo non praestantior alter Horrida Martigenas ducere ad arma viros.

Huic multum ut placeas studeas noctesque diesque : Hune mihi ceu patrem tu face semper âmes :

Ut patruo placeas, virtutem amplectere totis Viribus : interea quae damus usque legas.

Nec tantum nostros libeat legisse libellos,

Nec tantum chartis incubuisse meis :

Perlege , disce etiam , Pallas tibi docta legendos Quos Romana dédit, quosque Pelasga dédit;

Et vigila, atque alrnae virtuti incumbe, labores Perfer, ut accedat laurea bina tibi.

3i4 ALDI MANUTII CARMIN A.

Sic sublime tuum toiles ad sidéra nomen ,

Mistus eris magnis magnus et ipse viris.

Interea Graios, divina volumina, libros,

Et cum Romanis haec mea scripta lege;

Namque ubi gr*ammaticen pueros docuere latinam , Instituunt cultos dicere posse modos.

Dehinc tibi nos dabimus geminae praecepta Minervae , Quae Romana puto Graecaque turba leget;

Assiduis quae nunc castigo scripta lituris,

Ut valeant doctas non metuisse manus.

Te modo, quos dedimus, juvet hos legisse libellos, Doctior ut posthac cetera nostra legas.

FINIS PARAENESEOS.

ALDUS MANNUCCIUS

BASSIANAS LATINUS ALBERTO PIO PRIWCIPI CARPENSI

CumXenia, o Princeps, Romani, Alberte, quotannis Hospitibus brumiae tempore rite dabant ;

Reddideras et tu, Sanctissime Jane, calendas,

Anni qui finem principiumque vides.

Hic mittebat aprum , qualis Diomedis in agro Occidit : hic foetae pignora parva suis :

ALDI MANUTII CARMINA.

Ille dabat capreas, lepores, damasque fugaces, Laetas , cum pingui sumine , cortis aves.

Mitti et consuerat ventri lactuca movendo , Rapaque brumali grandia facta gelu.

Dulcia mittebant alii farciraina : laetos Sic ducebat avos ebria bruma meos.

Sic te, magne puer, CarpumNovumque salutet, Oppida quotque tuo sunt tibi cum patruo.

Mons tibi boletos mittat, fungosque suillos, Saturnalitios det tibi villa capos.

Nos tibi non dabimus quae pascant dona palatum , Mandentur ventri quae peritura tuo.

Mittemus potius pascentia munera mentem , Quaeque docent mores, ingeniumque juvant.

Accipe nunc igitur parvum, mea munera, librum, Conscriptum nuper, compositumque mihi.

Hic dabit accentus, geminae moderamina linguae, Addictos facili sub brevitate tibi.

Qui si gratus erit, tribuam quae condita servo*

Et sunt temporibus quae tibi danda suis.

Hune ubi tu scieris, longe majora dabuntur Dona tibi, pro te quae tuus Aldus habet.