‹ Arnauld de Brescia et les Romains du XIIe siècleChapitre 159 sur 176 · PERTZ · texte numérisé non relu

PERTZ

Monumenta Germaniœ (III, 1-18). .

Harenbergium, qui apographum seculi XII se describere dicit, haud alio libro ac nostro usum esse, inde constat, quod folium unum excidisse et aliqua extrita vel per injuriam temporis deleta et epistolam ad Eugenium III loco prorsus alieno scriptam vere monet; et lectiones ejus etiam vitiosse ex nostro originem duxerunt. At malse fidei homo veris falsa immiscere et conjecturas suas pro notis historicis vendere haud erubuit, in tantum ut et pag. 45-89 libelli sui continuationeni quam vocat alteram fastorum Corbeiensium ope epistolarum Wibaldinarum conflatam proponeret, cujus in codice ne minimum quidem vestigium exstat.

.EGIDII TSCHUDII

CURONICON

(de 1000 à 1413) 1734. Bâle.

Desselben Jars (1230) machtend die von Zurich ein Satzung und Statt-Recht, dasz si schwurend und bi Eidten sich ver-

E:itlJilS

Ânn. 1370.

biindcnd, dcm nachzekommcn ; namlich, dasz die PrieMer ouch sœltind SLùr geben, deszglichen die Wachten lun, ouch Muren und Grabcn helU'en uirhallen, und andere Statt-Beschwerdcn mit dcn Burgern tragen :

Was ouch Pfaffen in uuser Eydgnoszschall't in Stcttcn odcr Lœndern wonhall't sind, die nit Biirger oder Landliite, noch Eydtgnossen sind, die sœllend schwœren, kein frœmbdes Gerichte geistlichs noch weltlichs ze suchen noch ze tryben, gegcn nieman, so in disen vorgenampten Stetten und La3ndern sind, wann si sollend von jeglichen Rechl nemmen, an den Stetten und vor dem Richter, da er gesa?.ssen ist, es wsere dann umb ein Ee, oder umb geislliche Sachen, on aile Gewœrde.

Wclcher Pfaff aber danvider tut, da soll die Statt oder das Land, da derselb Pfaff wonhafft ist, verhùten und versorgen, mit aller irer Gemeind, dasz demselben Pfaffen niemand essen noch trincken gebe, Huse noch Hofe, gen im mit Kouff, noch Widerkouff, noch sunst kein andre Gemeinsami mitim halti, on Gewœrd, und soll ouch derselb Pfaff in niemans Schirm sin unser Stetten noch Lsendern, aile diewil untz er von den frœmbden Gerichten stat, und ouch abgeleit den Schaden, den der Angesprochen genommen hat, von der frœmbden Gerichten wegen, on aile Gewœrden.

SANCTI BERNARDI

De cunsideratione^ IV, 2.

Portrait des Romains.

Quid de populo loquar? PopulusRomanus est. Nec brevius potui, nec cxpressius tamen aperire de tuis parochianis quod sentio. Quid tam nolum sœculis quam prolervia et fastus Romanorum? Gens insueta paci, tumuUui assueta; Gens immitis et intractabilis usque adhuc, subdi nescia, nisi quum non valet rcsislere. En plaga : libi incumbit cura ha'C, dissimulare non licet. Rides me forsitan, fore incurabilem per- Buasus. Noli diffidere; curam exigeris, non curationem. De-

nique audisti : « Guram illius habe M) , et non cura, vel sana illud. Verum dixit quidam :

«Non est in medico semper relevetur ut seger '. »

Et nunc experire paucis, noverimne et ego vei aliquatenus mores gentis. Ante omnia sapientes sunt ut faciant mala, bonum autem facere nesciunt. Hi invisi terrœ et cœlo, utrique injecere manus, impii in Deum, temerarii in sancta, seditiosi in invicem, semuli in vicinos, inhumani in extraneos : quos neminem amantes amat nemo; et quumtimeri affectant ab omnibus, omnes timeant necesse est. Hi sunt qui subesse non sustinent, prœesse non norunt, superioribus infidèles, inferioribus importabiles. Hi inverecundi ad petendum, ad negandum frontosi. Hi importuni utaccipiant, inquieti donec accipiant, ingrati ubi acceperint. Docuerunt linguam suam grandia loqui, quum operentur exigua. Largissimi proniissores et parcissimi exhibitores : blandissimi adulatores, et mordacissimi detractores; simplicissimi dissimulatores, et malignissimi proditores....

SANGTI BERNARDI

Epistola ccxLiii

(scripta 1145 vel 1146)

ex Mabill.

Nobilibus et optimatibus atque universo populo Romano, frater Bernardus Clarce-Vallis vocatus Abbas, declinare a malo, et facere quod bonum est.

i. Serrao mihi est ad te, popule sublimis et illustris, quum sim vilis exiguaque persona, acnulliuspene momenli homuncio. Id quidem verecundum atque onerosura mihi consideranti, quis, quibus scribam, simulque quam aliter boc alius judicare possit. Sed levius reor verecundia apud homines periclitari, quam condemnari apud Deum silentio, veri taci-

Page 1