DR ΠΒΌΥ

permittere potest quem uel quam ipse proprio corpore genuit? Et licet ego permanens cum filia ostiatim mendicauero, ubera lactantia non habeo, unde eam lactare quiuero ». Talia multociens reuoluens et in corde suo pro solicitudine filie sue lacrimabiliter deprecans Dominum ait : « Domine Deus omnipotens, qui est trinus et vnus creator omnium rerum visibilium et inuisibilium, pater orphanorum et iudex viduarum, qui nosti omnes homines antequam nascantur, miserere, queso, filie mee, quia vnicam ipsam habeo et da ei vitam et uoluntatem tibi seruiendi ».

Deinde uendidit parua que habuit nichil omnino sibi reseruans. Set omnia dedit pro filia sua lactanda et nutrienda donec ipse rediret. Sicque peregre profectus quo uoluntas Dei eum ducere disposuit, tum pro se ipso tum pro filia sua laboraturus. Tandem uenit ad quandam abbatiam de ordine cisterciensi a patria sua longe fundatam et sibi ‘penitus incognitam. In qua per triennium cum aliis cementariis laborauit et de his que inibi lucratus est partem nutrici filie sue singulis annis pro mercede sua fideliter transmisit. Interim uero cum tacitus considerasset mores et opera tam monachorum quam conuersorum, nec non alias corum obseruantias quas die noctuque silicet qualiter ieiunabant, uigilabant et psallebant et maxime parcitatem ferculorum illorum quam post tantum laborem in omnibus refectionibus gratanter sumebant, dixit intra se : « Ὁ uere beati et verissime scacti (sic) sunt omnes homines isti, qui pro dei amore et pro regno celorum sibi adipiscendo sic in terris carnem suam macerant et incessanter affligunt! Vtinam, Domine Iesu Christe, gratiam in conspectu eorum invenire ualeam per quam uitam mean miserrimam et dudum perditam possem in eorum collegio digne deflere et ad tua gaudia feliciter peruenire! » Exinde uero omnia mundana contempnens silicet tabernas nundinas et cetera loca inhonesta, soli Deo placere cupiens, conuentum pro posse ‘suo sequens et diligens et omnia que talibus artificibus sunt delectabilia contempsit et vilipendit. Videntes autem fratres et admirantes tam monachi quam conuersi honestam eius conuersationem dixerunt intra se : « Ecce quam religiose secularis iste se gerit inter nos. Rogemus ergo pro eo abbatem nostrum quia, licet laicus sit, sancte conuersationis

LS

ES

est ». Audiens autem abbas famam eius peticionibus fratrum adquieuit et ad habitum conuersorum eum benigne suscepit. Cum uero Marinus habitu religionis indutus fuisset statim induit simul cum ipso maiorem Dei timorem nec non et om-

-nium fratrum gratiam et amorem. In omnibus autem que sibi

iniuncta fuerant tanquam diuinitus essent imperata, se indingnum semper existimans, promtus et humilis adimplebat. Et eciam alia vilissima que ad vsum conuentus erant necessaria et que nullus fratrum nec abbas ei pre uerecundia iniungere volebant, ipse manibus propriis sine precepto purgare uel emendare non abhorruit, ita vt omnes eum cognoscentes et videntes eius humilitatem et obedien‘tiam admirabantur.

Denique reuocans ad memoriam filie sue statum tenerrimum quam ante conuersionem eius in seculo genuerat, et qualiter eam per triennium sine aliquo iuuamine reliquerat, non sinebat eum conscientia sua quiescere nec manducare neque bibere nec etiam sompnum capere pre angustia et dolore. Quod cum vidissent ceteri fratres eiusque dolori compatientes dixerunt mutuo intra se : « Heu, heu, quid accidit tam sancto uiro? » Et quia nullam in ipso preceperunt (sic) infirmitatem, putabant eum desperationem incurrisse. Tandem uidentes eum sic adnichillari nec aliquam consolationem sibi resumere nunciauerunt hec abbati suo dicentes : « Ecce, pater, ecce frater Marinus quem pro sua sanctitate et obedientia nos omnes tantum dileximus, iam ex tristicia nimia sic adnichillatur, ut fere nulli hominum adsimilatur ». Audiens autem uenerabilis eorum pater talia de ipso misertus non modicum est eius, et quadam die uocauit eum in secreto dicens : « Frater Marine, ut quid perdis famam tuam quam tam honeste et sub morosa deliberatione inter nos tibi adquisisti. Non est in omni congregatione nostra qui non uehementer tibi compatitur. Dic mihi, fill, causam tristicie tue, quia infirmitas alia non apparet in te ». Qui respondit : « Ora pro me, pater, nam pro peccatis meis quondam in seculo transactis horribiliter in purgatorio cruciaturus sum ». Precepit igitur abbas communem orationem ab omnibus fieri pro eo, et post ea sic eum alloquitur dicens : « In uirtute sancte obedientie quam mihi promisisti et maxime pro salute tua tibi precipio ut causam tristicie tue penitus mihi pandas, si quoquomodo super hoc tibi consulere ualeam ».

Qui continuo procidens ad pedes eius diuque prostratus uix uerba pronuncians sic ingemiscens ait : « Miserere mihi, pater, miserere, erubesco enim ueritatem uobis dicere ». Qui respondit : Et ego peccator sum, fili, et forte grauius te peccaui ».

Tunc aperuit ei cor suum dicens : « Habeo, pater sancte, vni-.

cum fillum quem ego miserrimus de coniuge mea iam defuneta ante conuersionem meam genui. Et * (1) ego recordatus uehementer sollicitor et affligor propter eum ». Et noluit ei in-

dicare quod puella esset. Abbas uero eius similiter ignorans

sicut et ceteri fratres quod huius fratris puer puella fuit, et nolens talem conuersum amittere quia ualde necessarius in monasterio erat unde ceterorum fratrum peticione dicit ei abbas : « Frater mi, si diligis filium tuum, vade et due eum hue ut maneat tecum ».

Et abiens ille super hoc non parum letificatus mutauit habitum muliebrem filie sue in uirilem, nomineque Marine in Marinum mutato, duxit eam secum in monasterium. Statimque per preceptum abbatis sui tradidit filiam suam ad litteras discendas infra monasterium, ita ut singulis diebus ante complectorium ad cellam patris sui rediret. Nullus autem de fratribus neque de secularibus intrantibus uel exeuntibus potuit de ea aliquando congnoscere quod puella esset, set omnes uocabant eam Marinum. Et dum esset illa annorum quatuordecim, cepit pater suus diligentissime docere eam tam de reeno Dei quam de salute sue anime, nec non et de miseria conditionis humane. Docuit autem eam uti cilicio et tam opprobria quam iniurias hominum pro suis peccatis et pro Christi amore libenter sustinere, semper in secretis hanc lectionem ei iterans et dicens : « Vide, filia mi, uide ne quis hominum congnoscat misterium tuum et sollicita sis te custodire ab insidiis diaboli inimici generis humani, et uide ne seducaris ab eo, ne istud sanctum monasterium uideatur per nos solui et ne in conspectu Cristi et coram sanctis eius angelis cum impiis eternam dampnationem accipiamus ». Hec et alia multa de timore Dei nec non de gestus honestate docebat eam per singulos dies, ita ut infra quindecim annos fieret ipsa coram Deo et hominibus satis amabilis et graciosa.

(1) A partir d'ici le texte est d’une autre main.

Dum autem facta esset illa annorum decem et septem, defunctus est pius eius pater, remansitque sola ‘in cella patris sui, et suscepto habitu monachali obseruabat se strenue in omnibus doctrinis patris sui, et ita erat obediens omnibus in monasterio illo, ut ab abbate suo et ab omnibus tam fratribus quam secularibus eius obediencia admirabatur.

Habebat autem monasterium illud par boum et carrum voum, quia uicinum habebant mare ubi erat empurium ad miliaria tria, et ibant illuc monachi sepissime cum carro afferentes inde que necessaria fuerant monasterio. Vnde accidit ut quadam die diceret abbas ille fratri Marino : « Frater Marine, quare et tu non uadis cum fratribus tuis ad mare et adiuuas eos”? » Qui respondit : « Quia non iussisti, pater v. Et ait illi abbas : « Vade, frater, amodo cum ceteris ». Qui adquieuit imperanti.

Cepit autem frater ille Marinus post ea frequenter pergere cum carro ad empureum et erat in ipso empureo quoddam pandochium in quo, quando fiebat tarde ad reuertendum, pernoctabat ille frater Marinus cum ceteris suis commonachis. Contigit autem per insidias diaboli, qui nunquam cessat seruos dei persequi, ut pandox ille haberet unicam filiam uirginem pulcherrimam ad quam ingressus quidam miles concubuit occulte cum ea, et concepit puella de illo milite. Dum uero hoc cognitum fuisset a parentibus puelle, ceperunt ipsi vehementer affligere eam dicentes : « Dic nobis, miserrima filia, de quo uiro concepisti ». Que respondit eis : « Non noui hominem illum ». Dicunt ei iterum : « Nisi pandas nobis rei ueritatem sic prengnantem te occidemus ». Quibus illa ait : « De illo monacho qui dicitur frater Marinus, qui hic frequenter cum carro monasterii hospitatus est grauidata sum, nam ipse me vi oppressit et concepi ».

Hec autem audientes: parentes eius quasi furore pleni concito perexerunt ad mo‘nasterium illud dicentes abbati eius : « Ecce, domine abba, quid fecit monachus tuus Marinus, ecce iam, pater, quomodo decepit et deflorauit papelardus ille filiam nostram ». Abbas uero uidens iuuenculam in utero habentem et misertus illius dixit parentibus suis : « Sinite et uideamus si manifesta sunt ea que dicitis ». Et accercito fratre Marino dixit ei abbas : « Frater Marine, tu ne hoc scelus operatus es in