IN SECUNDO NOCTURNO. — LECTIO IV
Marina, egregiis decorata virtutibus, et clara miraculis, in Bithynia floruit, cujus sanctitas vitæ pœnitentia, oratione, et mirabili rerum omnium humanarum contemptu maxime eluxit. Sacræ ipsius Reliquiæ sæculo Christi decimotertio Constantinopoli Venetias translatæ, in Ecciesia sancti Liberalis, quæ postea a Marina nomen accepit, religiose conditæ fuerunt, et usque in hodiernam diem fere incorruptæ in Parrochiali Ecclesia beatissimæ Virgini Mariæ sub Titulo Formosæ dicata magna populorum frequentia coluntur. Dux ac senatus ut beneficiorum ipsius intercessione receptorum memoriam perennarent, anno salutis millesimo quingentesimo duodecimo inter Patronos retulerunt : ejusque festum decimo sexto Kalendas Augusti, quo die sacrorum Lipsanorum translatio peracta est, ecclesiastico Officio celebratur.
(1) Les deux autres leçons de ce nocturne sont également propres à l'office de sainte Marine, mais ne sont pas historiques.
L'Oraison propre est la suivante : « Concede, quæsumus, Domine, ut suffragantibus precibus beatæ Marinæ Virginis cujus translationis memoriam colinus, ab omnibus liberemur angustiis. Per Dominum. »
* (Bibliothèque Ambrosienne de Milan : ms. Latin B. 49 Inf. (olim R. 978) (xv° siècle), fes 135 v-136").
1 Qui sursum corda tenditis 9 Dicens in mundo filium Et terrena despicitis: Se reliquisse parvulum, Exemplum hoc avertite Qui sine adiutorio Quod volo vobis dicere Remansit in periculo.
2? De quodam Dei famulo, 10 « Si complaceret fratribus, Renuntiante saeculo. Vellem ut esset monachus, Herilis vir memoriae Ut mecum (2) iam a puero Antiquo fuit tempore Famularetur Domino,
3 Qui vitam ducit laicam, 11 Ne periret in sæculo Natam habebat unicam, Dum careret auxilio ».
Quam post uxorem (1) mortuam Celavit esse filiam, Educavit ut parvulam. Expavescens blasphemiam.
4 Huius mutavit viscera 12 Nec iustum duxit ducere, E celsa Dei gratia, Quod non possit efficere, Ut iugo se monachico Quia virgo cum monachis Submitteret pro Domino. Non erat conversabilis.
5 Tune filiam reliquerat 13 516 honesto mendacio Et sese cucullaverat; Usus pro desiderio Inde subiectus regulæ Impetravit ab omnibus Bono pollebat opere. Ut iam veniret monachus,
6 Obsequebatur fratribus, 14 Ut faceret quod ceteri Fruebatur virtutibus De servitute Domini,
Cum omni patientia Marina virgo nomine Christi gerens servitia. Cum iam subiecta regulæ,
7 Sed non fugit tristitia 15 Propter sexum femineum Pro derelicta filia, Mutaverat vocabulum ; Quam servus Dei saepius Marinus, frater inclitus Recurrebat extrinsecus. Dicebatur ab omnibus.
8 Unde per se consilium 16 Hanc genitor cotidie
Coepit per nullum alterum.
Ad patrem monasterii Accessit voce supplici,
(1) Cod. uxore. — (2) Cod. secum.
Non cessabat corrigere Ne sese muliebriter, Tractaret se viriliter,
dm
Ut inter viros femina
Nulli maneret cognita.
Annis namque quamplurimis Degens virgo cum monachis
Custodivit propositum, Nulli dedit indicium, Celavit muliebria,
Viros præcellens femina.
Locum quærit diabolus Tandem bonorum invidus Ut ferat offendiculum
Ad præsens, non perpetuum,
Per quod cælestis femina Virtutum auxit culmina.
Non longe ἃ cœnobio
Portus stabat ex obliquo,
Unde pisces a fratribus Adducebantur curribus.
Ad quem abbate moniti Ibant per vicem singuli (1).
Appropinquavit terminus, Cunctis regressis fratribus, Cui obædientiæ
Marinum iussit pergere.
Hic pergit sine murmure Fratrum præcepta facere.
Eodem namque sordido
Quo portus stabat loculo
Conversabatur mulier Pulcherrima, sed degener (2) Quæ iam concepit filium Prægnans per adulterium.
Cum partus tempus exstitit, Turba parentum convenit.
Eam cœperunt cogere
Ut non differret dicere
Quis esset pater sobolis Vel cuius esset nominis.
Illa reatus conscia, Responsa dat fallacia :
op D!
« Marinus ille iuvenis
Qui fuerat tunc temporis, Nunquam rogare destitit, Donec mecum coneubuit, »
Parentes eius creduli Propter ætatem monachi Cum omni voce cursitant, Abbati quoque nuntiant.
Tune accusatur monachus Huius peccati nescius.
Abbas motus intrinsecus Falsis delationibus
Ad se vocavit monachum, Dicens ill per iurgium :
« Marine, per libidinem Cur violasti ordinem? »
Ille manebat stupidus Inter utrumque dubius An rem proferret patulo An celaret ut solito.
Ad ultimum sie placuit,
In sese culpam transtulit :
« Mi pater, inquit, Domine, Si lapsus sum in crimine,
Peccatum meum fateor; Miserearis deprecor.
Quicquid male deliqueram,
Totum libenter (3) corrigam. »
Hominibus vilissimum, Sed Domino carissimum, Foras extra cœnobium Secludunt Dei famulum,
Et quam fecit infamiam, Lavit per pœnitentiam.
Iuxta murum extrinsecus, Quidam latebat angulus
Ubi stillabat pluvia
Ex omni tecto conflua;
In quo reponunt monachum, Cœlesti dono præditum.
(1) Cod. siguli. — (2) Cod. deneger. — (3) Cod. libere.
Prædicta namque genetrix, Magnis fulta spurcitiis, Adulterinam (1) sobolem Proiecit ante virginem :
« Marine, inquit, filium Tene nutrique proprium. »
Virgo quoque dignissima, Virtutum gemmis prædita,
Quasi si esset proprius, Natum sumit alterius.
De paupere præbendula Nutrit pro Dei gratla.
Non est opus producere, Longo stat ibi tempore, Donee compassi monachi Abbatis (2) iussu monachi
Redueunt in ecclesiam Infirmitate gravidam.
Christus amator virginis Et retributor operis
Non passus hanc diutius Mundi premi laboribus, Ad se vocavit famulam, In cœlo locans animam.
(1) Cod. Adulterina. — (2) Cod.
ΚΧΧΠ] ὮΝ KA À ὯΙ mn
13 Corpus sepulcro deditum Dum fratres lavant nudulum, Cognosecunt muliebria,
Non amplius abscondita.
44 Pugnis contundunt pectora, Vota fundunt fidelia :
« Ὁ sancta virgo, pulcher flos, Noli culpare miseros.
4 Nune prius te cognovimus, Ignosce nescientibus.
Homo videt in facie
Deus intus et in cute. »
46 Marina, gemma virginum, Fructum ferens centesimum, Caelestem (3) sponsum, quem mente Semper habuit corpore,
47 Pro quo pugnavit fortiter, Nunc retinet (4) perenniter.
Illa nimirum ganea, Quæ tanta movit scandala,
{8 Ira correpta dæmonis Persolvit culpam sceleris.
Sic cautis dantur præmia Et iniustis supplicia.
Abbati. — (3) Cod. Cæleste. — (4) Cod. tenet.
