‹ Bibliothèque musicale populaireChapitre 14 sur 52 · M. GUICHARD · texte numérisé non relu

M. GUICHARD

VAN BEETHOVEN (Louis), célèbre corn positeur.

Beethoven ^ when the world of Music roUed A lustrons planet, in close orbit round The native splendours of thy Soûl, and fund New life, new light, new glories manifold ; — Thy brethren, whom the paler suns of old

Made narrower-sighted, saw where only frowned Their own black, pigmy shadows on the ground, Cast by the noon their eyelids could not hold : While we, the children of thèse later years, Born in thy light and wakened with thy lays, Sigb out for yetdiviner thingsthan thèse, Unrestful 'mid the Music of the Sphères, — Albeit they utter forth sublimest praise, Idyllic songs, and epic symphonies.

Autre : -«

O lieflijk herdenken, BEETHOVEN ! als *k weer Uw keur-symfonie soms mocht hooren, Waarin uw génie door de idylissche sfeer Van 't Land zich het hart liet bekoren, En weergaf het bruidslied van hemel en aard, In uw « Pastorale " ten beurtzang besnaard.

Beethoven ! De staf dien ge als Toondichter voert, ]

Als gij dus uwe liedren laat ruischen, 1

Een wonderstat is 't, die de lucht slechts beroert — !

En tallooze zangstemmen bruisen ! 1 En allen doen zaâm, op haar hemelsche wiek, Een scheppingshof dalen, vervuld van muziek !

Gij werpt u op 't klavier, waarlangs uw vingren zweven ,

En wie de toonen hoort, die langs de snaren beven, i

Zoo vol van klankenpoëzij, ^

De liedren in wier zanghel, aarde en hemel galmen, Roept, bij het klinken van die kreten, liedren psalmen :

« Hardhoorende ! wie hoort als gij ? ''

Beethoven! leenvrij'tooraanaldiescheppingstonen 1 Maar, waar ge eene stemme Gods ook in uw borst voelt

*k Wensch u een oor ook voor die stem! [wonen, De aard gaat voorbij met wat ze in klank moogt uiten ; Maar nooit verdooft het koor der harpen en der luiten

In het hemelsch Jérusalem !

1874. . J. P. Hazebroek. I

(Extrait de son livre : Dicht en ondicht.)

Autre : i

Achtung allen Thrànen, welche fliessen,

Wenn ein braver Mann zu Grabe ging, Wenn die Freunde Trauerreihen schliessen,

Die der Selige mit Lieb* umfing.

Autre :

Ludwig Van Beethoven

Died march 26, 1827.

Ail that is wit in rhymes be told in tones : The were his deeper and diviner speech, His pity and rage, his laughter and his moans, His rapture and despair. 'T was his to teach The heavenliest possibilities of words, Till our weak utterance fail beside the rich Pulsating passion of tempestuous chords, Swoln with a vaster voice than mortal breath affords.

The thought, which like an incorporeal sprite

Rose in his souI, forthwith took visible hue

And form and notion from his spirit's wight.

And winged with unimagined lightnings flew

Forth, a fiill-bodied Music, and upgrew.

In breathing passion of strong loveliness,

A beauty and a wonder to the sew.

Rare spirits whose interser glow can trace

The wandering soûl of sound to its fair dwelling-place.

Autre :

Doch der Trauerzug, der heute wallet, Strecket sich, so weit das Himmelszelt

Erd* umfpannt, so weit ein Ton erschallet, Und um diesen Todten weint die Weit.

Doch um Euch allein nur mûsst ihr klagen ! -~ Wer so hoch im Heiligthume stand,

Kann der Staub nicht mehr, — er ihn nicht tragen, Und der Geist sehnt sich in's Heimathland.

Darum rief die Muse ihn nach Oben,

Und an ihrer Seite siszt er dort ; Und an ihrem Throne hôrt er droben,

Tônen seinen eigenen Accord.

Aber hier sein Angedenken weilet,

Und sein Nahme lebt im Ruhmes-Licht.

Wer, Jt/ie er, der Zeit ist vorgeeilet, Den ereilt die Zeit s^erstôrend nicht.

J. F. Castelli.

Autre :

Es geht ein Mann mit raschem Schritt,

Nun freilich geht sein Schatten mit,

Er geht durch Dickicht, Feld und Korn,

Und air sein Streben ist nach vôrn ;

Ein Strom will hemmen seinen Muth,

Er stûrzt hinein und theilt die Fluth ;

Am andern Ufer steigt er auf,

Setzt fort den unbezwugnen Lauf,

Nun an der Klippe angelangt,

Holt weit er aus, dass Jedem bangt,

Ein Sprung — und sieh da, unverletzt,

Hat er den Abgrund ûbersetzt ;

Was Andern schwer, ist ihm ein Spiel,

Als Siéger steht er schon am Ziel,

Nur hat er keinen Weg gebahnt ;

Der Mann mich an BEETHOVEN mahnt.

Grillparzer.

GLUCK, célèbre compositeur.

Vers donnés comme caractérisant ses succès.

Il arriva, précédé de son nom, Il arriva le jongleur de Bohême : Sur les débris d'un superbe poëme, Il fit beugler Achille, Agamemnom Il fit hurler la reine Clytemnestre, Il fit ronfler Tinfatigable orchestre ; Du coin du roi les antiques dormeurs, Se sont émus à ses longues clameurs.

Et le parterre éveillé d'un long somme Dans un grand bruit crut voir Tart d'un grand homme.

Marmontel.

Autre :

Je fais, monsieur, beaucoup de cas De cette science infinie.

Que, malgré votre modestie, Vous étalez avec fracas.

Sur le genre de Tharmonie Qui convient à nos opéras :

Mais tout cela n'empêche pas Que votre Armide ne m'ennuie.

Armé d'une plume hardie.

Quand vous traitez du haut en bas Le vengeur de la mélodie, Vous avez lair d'un fier-à-bras ; Et je trouve que vos débats Passent, ma foi ! la raillerie.

Mais tout cela n'empêche pas Que votre Armide ne m'ennuie.

Votre style est plein d'embarras ; De vos stances, la litanie Sur leurs talents, votre fatras Sont une vaine rapsodie.

Un orgueilleux galimatias, Une franche pédanterie ; Et tout cela n'empêche pas Que son Armide ne m'ennuie.

Le fameux Gluck qui, dans vos bras Humblement se jette et vous prie, Avec ses tours si délicats.»

De faire valoir son génie.

Mérite sans doute le pas Sur les Amphions d'Ausonic.

Mais tous cela n'empêche pas Que son Armide ne m'ennuie

La Harpe.

Autre. (Réponse aux strophes précédentes :)

J ai toujours assez fait de cas D'une savante symphonie D où résultait une harmonie Sans efforts et sans embarras.

De ses instruments haut et bas, Lorsque chacun fait sa partie, L'ensemble ne me déplaît pas.

Mais, ma foi ! La Harpe m'ennuie.

Chacun a son goût ici-bas, J'aime Gluck et son beau génie.

Et la céleste mélodie Qu'on entend à ses opéras.

De vos Amphions d'Ausonie La période et ses fatras Pour mon oreille ont peu d'appas, Et surtout, La Harpe m'ennuie.

Page 1