LA VOIX DU TOMBEAU

γοιοι une des pièces de ce recueil les plus originales Jour le sentiment et l'idée, et les plus belles pour la liction. C’est l'expression solennelle et poétique d'un >esoin d'imagination dont ce recueil offre bien d'aures indices plus ou moins frappants, je veux dire du esoin de supposer ayx créatures humaines dans le ombeau , les affections et les passions de la vie. On ‘approchera sans doute cette pièce d'une autre que ‘on aura facilement remarquée dans le premier recueil, ntitulée Le refus de Charon, et à laquelle elle mérite le servir de pendant.

ahnearse

H ΡΟΗ TOY MNHMATOZ

Σάέέατον ὅλον πίναµε, τὴν χυριαχ) OX ἡμέρα, Καὶ τὴν δευτέραν τὸ πουρνὸν ἐσώθη τὸ κρασί µας. Ô χαπετάνος μ’ ἔστειλε νὰ πάω, χρασὶ νὰ φέρω" Eévos ἐγὼ χαὶ ἅμαθος δὲν ἤξερα τὸν δρόµον, Κ᾿ ἐπῆρα στράταις ᾿ξώστραταις καὶ ξένα µονοπάτιε. Τὸ μονοπάτι μ᾿ ἔθγαλε σὲ μιὰν ψηλὺν ῥαχοῦλαν' Hrav γεμάτη µνήµατα, δλ᾽ ἀπὸ παλληκάρια.

Δέν εἶδα, καὶ τὸ πάτησα ἁπάνω ᾿σ τὸ κεφάλι; Βοὴν ἀχούω xat βροντὴν ἀπὸ τὸν χάτω κόσμον.

« Ἡΐ ἔχεις, μνῆμα, χαὶ βογγᾶς, xai βαραναστενάζες: "Μήνα τὸ χῶμα σοῦ βαρεῖ; µήνα ἡ μαύρη πλάκα:'- « Οὐδὲ τὸ χῶμα μοῦ βαρεῖ, οὐδὲ à μαύρη πλάχα, » Μὸν τό Ίχω μάραν x’ ἐντροπὴν, x’ ἕναν χαμὸν μεθ, » Τὸ πῶς μὲ χαταφρόνεσες, μ’ ἑπάτησες σ τὸ κεφάλι. » Τάγα δὲν ἥμουν x ἐγὼ νεός; δὲν ἥμουν παλλακάρι: » Aèv ἐπερπάτησα χ᾿ ἐγὼ τὴν νύχτα μὲ φεγγάρι; ᾿

, LCLEVIR VIE LR LUE LR LR CL σου ον ο ο ο ον ο ο ου ον ων ο.