RENVOI S

RENVOI S (de la page 172).

« Tempore quo dom. Albinus (vei-slin-Hâ?) curam'pasioralem lenebat, equum quemdam habuii corpore pulcherrimum, gressu citumquemdom. Hugo Crcdoniensium dominas vidit et habere voluit. Quàdam vero die dum ad invicem colloquerentur... equi illius quem viderai memoriam habuit et in rcmunerationem sibi dari ab eo petiit ; pctiiionem cujus dom. Albinus in tali munere refutare uoluit, tum proptcr ecclesiam nostram qua) in eleemosynâ illius consistebat, tum propter homines nostros qui de forestâ illius ligna el alia quae eis erant necessaria habebant, equum itaque ei dédit. Sed tamen quoddam essartum, locumque aquosum qui subtus adjacet, ad faciendum pratum in recompensatione equi ab eo quaesivit, quod libenler concessit. (Quelque temps après, Renaud, évêque d'Angers (1102-H24), vint à La Roë pour célébrer la fête de l'Assomption)... propter cujus prœsentiam multi nobiles in ibi convenerunt inter quos etiam Hugo affuit. Quem dom. Albinus coram prœsule allocutus est dicens : Quod terra illa quara ecclesiae nostrae concesserat, per manum praesulis eum investirel, ob reverenliam ergo lanli poniificis meruit impe- Irare quod voluit. Ipso vero die Hugo, consilio ejusdem episcopi atque monitu, duos exhominibus suismisit : Lambertum scilicet camerarium et Suhardum forestarium ut domino Âlbino terram monstrarent et mêlas ponerenl. Qui cum illo peragentes, terram supradictam ei indicaverunl et arbores in circuilu natas inciderunl easdcmque incisas ejusdem terrœ metas esse dixerunt. Peracto igitur domini sui praecepto, revertebantur; dumque rcverierentur idem Albinus forte corylum quemdam nucibus onustum infra terrae nostrae metas invenit, ramum cujus abstulit et ad recognitionem investiture secum adportavit quem in manu praesulis posuit, qui cuidam servienti suo nuces fecit excutere et ante se ponere ; partem quarum sibi retinuit, aliamque Hugoni misit atque ei mandavit ut eas illius terrse esse sciret quâ D. Âlbinum abbatem in praesentiâ ejus ipso die inveslierat. Sic terram illam habuimus et in perpetuum, Deo auxiliante, possidebimus. » (XP ch. de La Roe.)

696 PIÈCES JUSTIFICATIVES ET nENVOlSi.

RENVOI T (de la page 246).