Diabolus in veritate non stetit. (Joan., cap. vm
2. In angelis suis reperit pravitatem. (Job., cap. iv, 18.) — Deus angelis peccantibus non pepercit. (II Petr., cap. il,
3. Qui facit peccatum, ex diabolo est ; quoniam ab initie tUabflhu peeeat, ri Joan.» cap, m?8,)
grossiers qui flattent nos sens ne pouvaient avoir aucun attrait pour lui. C'est dans l'orgueil qu'il a trouvé sa perte1, et cet orgueil est devenu la source fatale de toute iniquité : Inilium omnis peccati superbia2. Il s'est laissé séduire par sa propre beauté3. Je monterai, s'est écrié ce superbe, et je serai semblable au Très-Haut. Ascendant et similis ero Altissimo v. A-t-il réellement pensé qu'il pouvait égaler l'infinie majeslé de Dieu? — Non. — Ce lumineux esprit savait trop bien qu'un être fini, dût-il croître toute l'éternité, ne peut égaler
1 . 111a solum peccata in malis angelis esse possunt, ad quae contingit affici spiritualem naturam. Spiritualem autem naturam aflîci non contingit ad bona, quae sunt propria corpori, sed ad ea, quae in rébus spiritualibusinveniri possunt. Nihil enim afficitur nisi ad id, quod suce naturœ potest esse quodammodo conveniens. In spiritualibus autem bonis non potest esse peccatum, dum aliquis ad ea afficitur, nisi per hoc quod in tali affectu superioris régula non servatur. Et hoc est peccatum superbiae, non subdi superiori in eo quod débet. Unde peccatum primum angeli non potest esse aliud quam superbia. (Summ Theol., 1 p., quaest. 63, a. 2.)