LXIX. — SERVICE DES SIMPLES PRÊTRES
inhœrendo, statuit ut nullus in posterum ordinetur qui illi ecclesia? aut pio loco, prò cujus necessitate aut utilitate assumitur, non adscribatur, ubi suis fungatur muneribus, nec incertis vagetur sedibus. Quod si locum, inconsulto episcopo, deseruerit, ei sacrorum exercitium interdicitur ». Si donc un prêtre est attaché à une église, si même il est ordonné parce qu'il est utile ou nécessaire à rette église, et s'il doit y remplir ses fonctions, il en découle aussitôt que l'évêque a le droit de l'obliger à prendre part aux cérémonies et aux processions.
4. Dans la Constitution Apostolici minislerii, du 23 mars 1723, publiée pour la restauration de la discipline ecclésiastique en Espagne, Innocent XIII interprète et explique en ces termes le passage cité du Concile de Trente : « Sed et cum persona? ecclesiastica? nunquam satis in obsequiis supremo Numini exhibendis iisque praestandis, qua? eorum statui consentanea sunt, exerceri valeant, plurimum in Domino commendamus pium morem in plerisque Hispaniarum diœcesibus vigentem, ut clerici, tam in minoribus quam in majoribus ordinibus constituti, atque etiam presbyteri, tametsi beneficia vel officia ecclesiastica non habentes, superpelliceo induti, in ecclesiis, quibus adscripti fuerint, missa? conventuali cum cantu celebrata? necnon primis et secundis vesperis officii, diebus dominicis aliisque festis assistant. Quin imo enixe hortamur ut episcopi aliarum diœcesium, in quibus mos ille institutus hac tenus non fuerit, id in posterum servari curent in omnibus ».
Et qu'on ne dise pas que ces dispositions n'ont de valeur que pour l'Espagne; car Benoît XIII, par la Constitution In supremo, du 23 septembre 1724, non content de les confirmer solennellement, voulut qu'elles servissent de règle à tous les évêques de l'univers catholique, et ordonna de les ajouter en appendice au Concile Romain célébré par lui en 1725. Dans ce concile, tit. vi, ç. 2, il dit expressément : « Si qui clerici sint etiam in minoribus insigniti, qui nulli certse ecclesia? fuerint adscripti, episcopi adscriptionem hujusmodi etiam a suis prsedecessoribus omissam, suppléant, et prò arbitrio servitium toties quoties opus fuerit prœstandum désignent. Ita autem adscripti, etsi clerici sint, etiam conjugati, aut beneficia vel officia ecclesiastica non obtineant, ab ecclesia? servitio, cui fuerint deputati, festis diebus singulis prœsertim solemnioribus ne absint, propria ibi munia obituri, alias ad altiores.
gradus promovendi non promoveantur, et jam promoti episcoporum arbitrio prò inobedientise gravitate mulctentur ». — Même enseignement chez Benoît XIV {De Syn., 1. IX, c. 2, n. 13).
5. De ces textes il résulte clairement que l'évêque peut parfaitement obliger, même par la menace de peines ecclésiastiques, les simples prêtres attachés à une église à y faire le service que l'évêque lui-même estime nécessaire ou utile, particulièrement à prendre part aux cérémonies des jours de fête, surtout les plus solennels. Et même s'il y a des prêtres qui ne soient pas rattachés, à une église, l'évêque peut les y rattacher de sa propre autorité et les obliger ensuite à faire le service indiqué.