CV. — INCARDINATICI' DE TOUT CLERC A UNE ÉGLISE
ecclesiastica disciplina edidit ; ac Benedictus XIII illius successor, eamdem ab omnibus per orbem episcopis prò norma haberi volens, alia constitutione, cujus initium est In supremo, solemni forma confirmavit et in appendice Concilii Romani a se celebrati locum liabere jussit ».
Il est donc incontestable qu'il y a pour les évêques obligation grave de ne pas admettre des clercs à l'ordination avant qu'ils ne soient inscrits ou incardinés à une église ou à un pieux établissemont déterminé.
4. Deuxième question. — Si dans un diocèse les prêtres ne sont pas ainsi inscrits ou incardinés à une église déterminée, l'évêque peut-il les contraindre à s'y inscrire ?
Voici ce que dispose à ce sujet la Constitution Apostolici minisierii d'Innocent XIII, n. 3 : « Ettam in lus qui ad primam tonsuram quam in aliis qui promoveri ad ordines etiam minores optaverint, omnino servetur pariter régula ab eodem Concilio Tridentino tradita, nimirum, ut nullus ordinetur, qui, judicio sui episcopi, non sit utilis seu necessarius suis ecclesiis, quique illi ecclesia? aut pio loco, prò cujus utilitate aut necessitate assumitur, non adscribatur, ubi reipsa functiones muneri suo consentaneas exerceat. Quod si modo reperiantur vel clericali tonsura jam initiati, vel ad ordines sive minores sive majores jam promoti, qui nulli certse ecclesia? vel loco pio adscripti fuerint, episcopi ad inscriptionem hujusmodi, vel a seipsis vel a prœdecessoribus suis omissam, statim suppléant, non minus quoad omnes in majoribus ordinibus etiam presbyteratus constitutos, quam quoad eos qui, vel sola prima tonsura, vel minoribus ordinibus initiati, beneficium tamen ecclesiasticum possident ».
De même le Concile Romain, sanctionné par Benoît XIII {tit. vi, e. 2) : «Clericali insuper tonsura nullus initietur, nisi eodem tempore ecclesia? illi adscribatur, prò cujus servitio débet ordinari. Si qui vero sint, etiam minoribus aut sacris ordinibus insigniti, qui nulli certse ecclesia? fuerint adscripti, episcopi adscriplionem bujusmodi, etiam a suis prœdecessoribus omissam, suppléant et prò arbitrio servitium toties quoties opus fuerit, prœstandum désignent ».
Ces deux Pontifes veulent donc que non seulement on doive inscrire ou incardiner à une église déterminée ceux qui se présentent aux ordinations, mais encore ceux qui, déjà ordonnés et
même prêtres, n'auraient pas été inscrits et incardinés. Il est vrai qu'Innocent XIII ne vise que l'Espagne, et Benoît XIII la province de Rome ; cependant ils allèguent et interprètent l'un et l'autre le Concile de Trente, lequel, sans faire aucune distinction,, prescrit que tous les ordinands soient rattachés à une église.
D'ailleurs Benoît XIV, se basant sur ce que la Constitution d'Innocent XIII fut confirmée par celle de Benoît XIII, la regarde comme une règle générale pour toute l'Église, par conséquent obligatoire, et lui-même en inculque chaleureusement l'obligation. Il consacre le n. 13 de ce chapitre à réfuter toutes les difficultés qu'on pourrait produire à l'encontre (1). Il ne sert à rien, remarque-t-il, d'alléguer les changements de en constances ; car,, en admettant même qu'il ne résulte pas de cette inscription toute l'utilité qu'elle avait autrefois, elle assurera du moins un secours au curé pour son ministère pastoral, et une augmentation du culte divin. On devra exiger rigoureusement ce service comme condition d'admission aux ordres supérieurs. Quant aux prêtres» déjà ordonnés au titre de patrimoine ou d'un bénéfice simple non résidentiel, il faut néanmoins qu'ils servent dans une église déterminée ; et quoique à ce service ne corresponde aucun émolument, il sera cependant un titre pour choisir de préférence ces prêtres lors-
(1) En voici le texte : « XIII. Sequitur ut videamus de altero ex remediis superius indicatis, nimirum de ordinandis omnibus certa? alicujus. ecclesiœ servitio adscribendis ; quod quidem noimullorum judicio, propter immutatas rerum et tem orum rationes, aut omnino jam fieri non posse, aut nullius fructus et utilitatis nunc fore videtur. Verum qui sic existimant, nullam idoneam causam af ferre potermi t, cur ab ordinationibus clericorum excludi debeat eorumdem adscriptio ad ecclesiarum servitium. Heec enim, ut supra dictum est, a sacro Concilio Tridentinopraescribitur. Haec ipsa nuperrime a duobus Summis Pontificibus Innocenzo XIII et Benedicto XIII in ejusdem Tridentini decreti executionem facienda statuitur, inculeatur, tam scilicet quoad illos, qui clericali tonsura et minoribus ordinibus initiantur, quam quoad illos qui ad majores ordines provehuntur ; hoc insuper adjecto, ut si omissa fuerit in ordinationibus, sive a preedecessoribus episcopis, sive ab ipsis tune existentibus prœsulibus an tea peractis, omissio isthœc per novam ac generalem clericorum omnino adscriptionem ad ecclesiarum ministeria suppleatur. Quod si, prœsentibus temporibus, adscriptio hujusmodi non eos omnes effectus operetur ac illa quse a Concilio Chalcedonensi aliisque antiquis canonibus preescripta fuit, non tamen omni utilitate destituta censeri débet, et maxime si parochialis fuerit ecclesia, cui ordinatus adscribitur, utque huic, quemadmodum par est, injungatur ut susceptum ordinem in ea exerceat, ut ecclesiasticis functionibus in eadem celebrandis inserviendc»