CV. — INCARDINATICI DE TOUT CLERC A UNE ÉGLISE
des provisions de bénéfices et autres charges importantes, qui leur assureront la compensation méritée.
Il est donc certain que Pévêque peut obliger, de sa propre autorité, les prêtres qui ne sont pas encore incardinés, à s'inscrire à uneéglise et à y faire un service.
5. Troisième question. — Quel service pourra-t-il ainsi leur imposer ?
Pallottini écrit à ce sujet (v. Presbyteri simplices, § 5, n. 33) : « S. Congregatio declaravit eos dumtaxat clericos, qui in ordinatione alicu jus ecclesia? servi tio adscripti sunt, ab Ordinario posse compelli ut in ea praescriptas ab ipso functiones obeant, illosque locum, eodem Ordinario inconsulto, deserere non debere, sub pcena interdictionis exercitii sacrorum, juxta cap. 16, sess. xxm, de Reform. ; cceteros alios quoscumque clericos invitos adigi non posse ad ullas functiones nec in cathedrali nec in alia ecclesia agendas ; in Anconitana, die 14 februarii 1609 ».
C'est donc à l'évêque de fixer le service que les simples prêtres, inscrits à une église, y devront accomplir. Ce service peut être plus ou moins grave, suivant que les simples prêtres reçoivent ou non de-
assistât, ut in Christiana catechesi exponenda parodio suppetias ferat, ut eidem sanctissimum Eucharistiae Sacramentum ad infirmos deferenti subveniat ; collationes de sacris ritibus et de casibus conscientiae cum ipso parocho habendas frequentet ; neque vero in clerum admittantur, aut ad superiores ordines aliqui promoveantur, nisi qui hujusmodi servitium dilLenter a se prsestitum fuisse ecclesiisquibus adscripti fuerint, authenticis testimoniis et documentis docuerint. Quia vero lex ista ad continendos quidem in officio inferiores clericos et ministros, qui ad sacerdotium adspirant, satis valida et efficax esse poterit, sed parum vini minime habebit quoad presbyteros jc°m ordinatos, qui ulteriores sibi gradus ab episcopo conîerendos non esse sciunt ; huic tamen alia opportuna media non deerunt, quibus sacerdotes etiam adducere valeat, ut debitum servitium praestent ecclesiis quibus hos in ordinatione adscripsit, seu aliis quorum ministeriis, sic exigente diœcesis necessitate, eosdem forsan addixerit. In occurrentibus enim beneficiorum ecclesiasticorum collationibus, aliorumque officiorum et administrationum provisionibus atque deputationibus, facile ipsi eritsacerdotessibi obtempérantes, ac sedulam ecclesiasticis muneribus operam navantes, inobedientibus ac desidiosis praeferre, ac debito honore remunerari, nec ullam unquam rationem habere illorum qui sibimetipsis Ecclesiaeque inutiles, satis sibi occupationis esse putant, si quotidie missarum sacra faciant, in quo ideirco assiduos et diligentes se pra?stant, ut quotidianam eleemosynae stipem non amittant ».
cette église, quelque émolument. Mais alors même qu'ils n'en perçoivent aueu.i, ils peuvent et doivent être obligés à un certain service modère.
On peut trouver un exemple de ce qu'il devra être dans les pari îles suivantes de la Constitution d'Innocent XIII Apostolici ministcrii : « Sed et cum personse ecclesiastica? nunquâm satis in obsequiis supremo Numini exhibendis iisque prœstandis quae earum statui consentanea sunt, exerceri valeant ; plurimum in Domino rommendamus pium morem in plerisque Hispaniarum diœcesibus vigentem, ut clerici, tam in minoribus quam in majoribus ordinibus constituti, atque etiam presbyteri, tametsi beneficia vel officia ecclesiastica non habentes, superpelliceo Induti, in ecclesiis quibus adscripti fuerint, missa? conventuali cum cantu celebrata?, necnon primis ac secundis vesperis officii diebus dominicis aliisque festis assistant. Quin imo enixe hortamur ut episcopi aliarum diœcesium, in quibus mos ille institutus bactenus non fuerit, id in posterum servari curent in omnibus ».
On trouvera un autre exemple dans le Concile Romain ; après avoir imposé aux évêques d'inscrire tous les ecclésiastiques à une église déterminée, il ajoute (/. c.) : « Ita autem adscripti, etsi clerici sint, etiam conjugati, aut beneficia vel officia ecclesiastica non obtineant, ab ecclesia? servitio cui fuerint deputati, festis diebus singulis, prsesertim solemnioribus, ne absint, propria ibi munia obituri ; alias ad altiores gradus promovendi non promoveantur, et jam promoti episcoporum arbitrio prò inobedientiae gravitate multentur. Crescente vero contumacia, episcopi, ultra pcenas a Tridentino Concilio indictas, contra inobedientes et contumaces procédant ad omnium usque privilegiorum clericalium privât ionem ».
Enfin Benoît XIV, dans le passage cité de son traité De Synodo, donne à entendre ce que l'évêque peut imposer aux prêtres inscrits à une église paroissiale : « Huic (adscripto), quemadmodum par est, injungatur ut susceptum ordinem in ea (ecclesia) exerceat, ut ecclesiasticis functionibus in eadem celebrandis inserviendo assistât, ut in cliristiana catechesi exponenda parodio suppetias ferat, ut eidem SS. Eucharistia? Sacramentum ad infirmos deferenti subveniat ; collationes de sacris ritibus et de casibus conscientia? cum ipso parodio habendas frequentet ».
L'évêque pourra donc exiger des simples prêtres, qu'ils assistent en surplis, les jours de fête, tant à la messe conventuelle qu'aux