V. — THÉOLOGAL ET PÉNITENCIER
« seu potius prselectio et approbatio in eodem concursu et collatio « privative spectet ad episcopum in casu » ; responsum prodiit : « Prselectionem et collationem spectare ad episcopum, praesenta- « tionem vero spectare ad capitulum, et amplius ».
Le rapporteur discute ensuite l'objection que l'on tire de Ferraris alléguant la cause Salernitana du 1er septembre 1753, indiquée plus haut ; et il s'exprime en ces termes : « Ex his plane elici videtur, juri minus consentaneam esse opinionem Auctoris in Additionibus ad Ferr., loco supra cit., aientis electionem persona? ad prœbendam pœnitentiariam spectare ad examinatores. Prœterquam enim in prsefata Salernitana canonicatus pœnitentiarii 1 septembris 1753, quaestio minime vertebatur inter episcopum et capitulum, cuinam illorum jus esset eligendi pœnitentiarium; illud quoque accedit quod cum S. Congregatio responsum dederit electionem esse faciendam ab Archiepiscopo, satis aperte innuit ipsi liberum esse eum inter approbatos eligere, quem digniorem existimaret, quin relationem examinatorum sequi cogeretur; secus judicium Ordinarli haud electionis, sed vix approbationis nomen mereretur, et injurai coram hoc S. Ordine pluries certatum fuisset, an constaret de mala examinatorum relatione et de irrationabili judicio episcopi, cum potius disceptari oportuisset de irrationabili judicio examinatorum. Hujusmodi dubiorum formulée passim occurrunt; ac prsesertim in Urbanien., prsebendse theologalis 23 junii 1764, in Pinnen., theologalis, 20 septembris 1760 et Terracinen. seu Setina, prsebendse theologalis, 3 septembris 1818 » (V. Acta S. Sedis, t. II, p. 123).
D'après cela, il n'est pas douteux que l'évêque puisse choisir parmi les candidats approuvés celui qu'il estime devant Dieu le plus digne, non seulement dans les concours pour les paroisses, mais aussi dans ceux pour les prébendes du théologal et du pénitencier.
CONSULTATION VI Des mariages de conscience.
Sommaire. — 1. Introduction. — 2. Constitution Satis vobis, de Benoit XIV. 3. Règles qui en découlent.
1. Les mariages secrets ou, comme on les appelle, de conscience, où l'on n'observe pas les lois de l'Église, ne doivent être célébrés que dans des cas très rares, et avec toutes les conditions propres à en écarter les graves dangers qu'ils présentent. Pour la direction des curés, nous croyons utile de leur mettre sous les yeux la constitution Satis vobis, de Benoît XIV, où ce Pape traite de ces sortes de mariages, et détermine les règles à suivre ; ces règles sont très claires et aujourd'hui encore doivent être pleinement observées.
2. « Satis vobis compertum esse non dubitamus, Venerabiles. Fratres, eam semper fuisse pise Matris Ecclesia vigilem curam, ut Sacramentum matrimonii, magnum ab Apostolo nuncupatum, publiée et palam a fidelibus celebretur. Quod quidem, ut diligentius quam antea factum fuerat, imposterum ab omnibus observaretuiv sancta Tridentina synodus, Lateranensis Concilii sub Innocentio III celebrati vestigiis inhserendo, prœcepit ut imposterum, antequam matrimonium contrahatur, ter a proprio contrahentium parocho, tribus continuis diebus festivisin ecclesia inter missarum solemnia publiée denuntietur ; deindeque, nullo legitimo concurrente impedimento, ad illius celebrationem in facie Ecclesia?, coram parocho vel alio sacerdote, de ipsius parochi seu Ordinarli licentia,. et duobus vel tribus testibus prœsentibus, rite procedatur. Voluit etiam eadem sancta Synodus, apud parochum diligenter librum custodir!, in quo conjugum et testium nomina, diesque et locus matrimonii describantur.
« § 1. Providse tamen hujusmodi leges, tanta auctoritate saluberrime constituta, prava horum temporum conditione sensim prolabi visa? sunt, et énerves propemodum reddi, ob matrimonia usu nimis recepta, quœ occulte adeo celebrantur, ut illorum notitia quantum fieri potest, obliteretur, et in tenebris ignoranti» perpetuo jaceat consepulta. In more etenim positum est, illa celebrari nullis prœviis factis denuntiationibus, coram solo parocho, vel alio-