‹ Consultations de morale, de droit canonique et de liturgie (volume 3)Chapitre 336 sur 464 · CX. — PEUT-ON ABSOUDRE UN SCHISMATIQUE DE BONNE FOI · texte numérisé non relu

CX. — PEUT-ON ABSOUDRE UN SCHISMATIQUE DE BONNE FOI

7. Mais, sauf le cas d'un moribond, et peut-être quelque autre cas très rare, on ne doit jamais omettre d'avertir un schismatique, surtout s'il est dans la disposition de fréquenter les églises schismatiques pour y recevoir la sainte communion et les autres sacrements. Mais il faut donner cet avertissement avec prudence et uniquement dans la mesure nécessaire pour éviter le scandale prévu. On se contentera donc de dire au pénitent qu'il ne peut recevoir l'absolution d'un prêtre catholique s'il n'a pas été admis dans l'Église catholique en se séparant du schisme : mais on n'ajoutera pas que dans le schisme il encourra la condamnation éternelle. Au sujet des questions de ce genre, saint Alphonse dit expressément (1. VI, n. 615) : « Cum pœnitens interrogat, confessarius non plus respondere débet quam ab ipso interrogatur». C'est vrai aussi pour notre cas. On doit autant que possible maintenir le pénitent dans la bonne foi, pour peu que l'avertissement puisse lui être nuisible.

8. Troisième question. — Par conséquent, dans le cas proposé, Boniface a mal fait d'absoudre Agathe sans rien lui dire. Il devait redouter le scandale qui résulterait de cette absolution pour les catholiques et pour les schismatiques, alors surtout qu'il savait Agathe dans l'intention de communier dans l'église schismatique. Il devait donc refuser de l'absoudre, uniquement parce qu'elle n'appartenait pas à la communion, et cependant l'exhorter à renoncer au schisme, sans ajouter autre chose.

Or, ce même cas a été soumis au Saint Office, qui l'a tranché dans le sens de notre réponse. Voici le texte de ce document [Canoniste, 1899, p. 101] :

« Feria IV, die 20 Jalii 1898.

« Huic supremae Congregationi S. R. et U. Inquisitionis fuit propositus enodandus sequens casus :

« Bonifacius in partibus Schismaticorum Orientalium arduam missionarii apostolici vitam agens, quadam die in tribunali peenitentiae sedens, inter alias Agatham invenit, quse generalem anteacta? vitœ confessionem apud ipsum instituendam humiliter et enixe petit. Agathœ petitioni Bonifacius annuens, eam maxima patientia et caritate audit et adjuvat. Sed ecce, dum bona mulier ordine et pr8ecisioneadmirabili,nec .non fervida fide, humilitateac lacrymarum copia sordes confitetur, hoc deinde sub j ungi t : se nunquam suis sacerdotibus, utpute pravis moiïbus imbutis ac sacramentalis

sigilli minime curantibus, conscientiam suam ita fideliter aperuisse, ac denique confessarium exorat ut ei det veniam se apud ipsum semper in posterum confessionem peracturam ut Eucharistise Sacramentum in sua propria Ecclesia recipere digne valeat.

« Quibus auditis, confessarius comperit illam non esse de gremio, saltem de corpore, Ecclesia? Catholicse, et anxius non parum factus, secum quserit quomodo cum spirituali pcenitentis bono haud facile judicium componat. Ac primo quidem de preecipuis fidei articulis illam interrogat, quam satis instructam reperit ; dehinc prudenter sciscitatur ab ea quid de schismate sentiat, quidque de necessaria fide ac subjectione in Ecclesiam Catholicam atque in ejus visibile Caput. Quibus illa : « Christiana sum, respondet, schisma nescio quid sit ; ego unam ubique terrarum veram Christi religionem agnosco, in qua vivere et mori cupio ; mea certe non refert de qusestionibus judicare quee, sicut a sacerdotibus exortse sunt, ita et ab ipsismet Christiana inter se caritate concilientur. Quare, sequitur devota mulier, cum crastina die sit apud nos ob peculiare festum magnus in communione altaris populi concursus, obsecro te, pater sancte, ut sicut meam plenam confessionem audivisti, ita nunc et absolvas me pauperculam a peccatis, de quibus maxime doleo, ut et ego exultanti animo ad sacram synaxim accedere possim ».

« Mulieris constantiam admiratus, cum ex sua parte de illius bona fide certus sit, et ex altera serio timens ne amplior disquisitio obfutura ei magis quam profutura esset, autumans se bonum facere, Bonifacius Agatham, ceteroquin confessam et contritam, absolvit. Nec eamdem impedit quominus S. Eucharistiam per ministrum schismaticum accipiat, silentio concedens quod per se concedere non posset, eo vel magis quod ipse optime noscat Sacramenta, ritus et preces, apud Schismaticos, nihil in se continere quod catholicum non sit.

« H ine quœritur :

« I. An aliquando absolvi possint schismatici materiales, qui in bona fide versantur ?

« II. An eisdem concedi possit, saltem tacite, ut in propriis ecclesiis aliquando sacramenjta recipiant, atque sacris functionibus assistant ?

« III. An Bonifacius bene revera egit, et quid ei consulendum ?

« Porro, in Congregatone Generali S. R. et U. Inquisitionis habita ab EE. et RR. DD. Cardinalibus in rebus fidei et morum Gene-

Page 1