CXIV. — LA COMMUNION FRÉQUENTE 23î
sacra Dominici corporis mysteria sumenda parati invenirentur ». Si donc la communion quotidienne était permise aux premiers chrétiens, c'était parce qu'ils étaient animés d'une véritable et ardente charité, et qu'ils s'adonnaient continuellement à la prière et aux autres œuvres de piété.
e) La dignité du Sacrement et la majesté infinie du Dieu que l'on veut recevoir fréquemment exigent des dispositions plus élevées et plus marquées.
/) Elles ne sont pas moins exigées parfois par le bien de celui qui communie. Saint Alphonse enseigne en effet (App. Quomodo se gerere debeat confessarius in dirigendis animabus spiritualibus, n. 29) : « Expedit quidem aliquando concedere communionem aliquibus qui essent in periculo labendi in peccata lethalia, ut vires recipiant ad resistendum ; sed respectu earum personarum, quœ non existunt in tali periculo, et contra committunt peccata venialia deliberata, et nulla in eis emendatio, neque desiderium emendationis effulget, optimum erit non permittere eis communionem plus quam semel in hebdomada ; imo poterit expediens esse illis aliquando per integram hebdomadam communionem interdicere, ut majorem concipiant horrorem in suos defectus et majorem erga Sacramentum hoc reverentiam ».
g) D'autant plus que, suivant l'opinion commune, il y a péché véniel de manque de respect au Sacrement à communier avec un péché véniel actuel ou avec une affection au péché véniel. Tel est l'avis de Saint Alphonse (app. I. cit. n. 29) : «Tanto magis quod sententia communior tenet recipere Eucharistiam cum peccato levi actuali aut cum affectu ad ipsum, novam esse culpam, ratione irreverenti», quœ irrogatur Sacramento ».
h) Saint Thomas d'Aquin exige grande dévotion et grand respect pour s'approcher, surtout chaque jour, de ce divin sacrement ; il ajoute que si cette dévotion et ce respect font défaut, il faut s'abstenir de la communion (3 p., qu. 21, alias 80, n. 10 in corp.) : « Circa usum hujus Sacramenti duo possunt considerari. Unum quidem ex parte ipsius Sacramenti cujus virtus est hominibus salutaris ; et ideo utile est quotidie ipsum sumere ut homo quotidie ejus fructum percipiat... Alio modo potest considerari ex parte sumentis, in quo requiritur ut magna devotione et reverentia ad hoc Sacramentum accédât... Sed quia multoties in pluribus hominum multa impedimenta hujus devotionis nccurrunt, propter corporis indispositionem, vel animœ, non est utile omnibus hominibus quotidie
ad hoc Sacramentum accedere ; sed quotiescumque se ad illud homo invenerit prseparatum ».
i) Saint Augustin dit (De Ecoles, dogm., c. 53) :« Quotidie Eucharistiam sumere nec laudo nec vitupero ». Sur quoi Alexandre de H aies se demande si le saint Docteur a entendu parler des bons ou des méchants ; car s'il a parlé des méchants, il aurait dû seulement blâmer ; s'il a parlé des bons, il aurait dû seulement louer ; et il se répond (4 part. art. 4, § 1 qusestiunc. 2) : « Augustinus loquitur de bonis ; et potest esse in bonis quod quotidie communicare generet fastidium et minorem reverentiam et devotionem, etc., in aliquibus vero ipsa frequentia auget devotionem et reverentiam ; et tune laudabile est quotidie accipere ; et ideo nec laudat nec vitupérât, quia aliquando bene potest fieri a bonis, quandoque bene omitti a bonis ». Par conséquent, suivant saint Augustin, pour que la communion quotidiennne soit louable, elle doit être accompagnée d'une dévotion et d'un respect marqués.
/') Saint Jérôme exige la sainteté pour chaque communion ; à plus forte raison pour la communion quotidienne (Hom. 17 sup. Epist. ad Hebr.) : « Quando dicit sancta sanctis, hoc dicit : si quis non est sanctus, non accédât ; non simpliciter dicit : a peccatis mundus, sed sanctus ; sanctum autem non mundatio peccati tantum facit, sed etiam prœsentia spiritus et honorum operum opulentia ».
k) Saint Ambroise, parlant du sacrifice de l'autel, démontre avec des expressions emphatiques l'extraordinaire pureté et piété requise pour se nourrir de la chair immaculée de l'Agneau (in orat. ante missam) : « Quanta cordis contritione et lacrymarum fonte, quanta reverentia et tremore, quanta corporis castitate et anima? puritate illud divinum mysterium est celebrandum, Domine Deus, ubi caro tua in ventate sumitur ».
I) Saint Bonavcnture dit que pour la communion quotidienne il faut une préparation et une ferveur qui ne se trouvent que chez bien peu de personnes (In 4, dist. 12, part. 2, q. 2) : « Si ergo qua?ritur utrum expédiât frequentare alicui, dicendum quod si videat se esse in statu Ecclesia? primitiva?, laudandum esse quotidie communicare ; si autem in statu Ecclesia? finalis, utpote frigidum et tardum, laudandum est quod raro ; si autem medio modo, medio modo se débet habere et aliquando débet cessare ut addiscat revereri ; aliquando accedere ut inllammetur amore ; quia tali hospiti debetur honor, debetur et amor ; et tune secundum illam par-